Op één van de eerste warme namiddagen van het jaar sta ik in de trein te wachten op vertrek. De meldingsborden zijn uitgevallen maar de trein lijkt aanstalten te maken, daarom ben ik in de dichtstbijzijnde coupé gestapt. Vanwege de mankerende berichtgeving is het echter niet duidelijk of en wanneer de trein waar naartoe vertrekt. Maar de trein in mijn richting gaat altijd van dit perron, dus ik ben bereid de gok te nemen. En de zon schijnt. En dan is alles minder erg.
Ik ben niet de enige die denkt dat de trein aanstonds zal gaan rijden. Vlak na mij komen er drie dames met omvangrijke tasssen de coupé in gepuft. Ze spreken Spaans met elkaar. Het zijn twee vrouwen van een jaar of vijfenvijftig, goedverzorgd, strak in de verf, en hun metgezellin, die beduidend jonger is. Alle drie zien ze er goed uit – charmant zoals sommige vrouwen in Spaanstalige landen zich een stijl eigen kunnen maken. Schijnbaar moeiteloos knap – alsof je haren laten uitföhnen net zo normaal is als tandenpoetsen. Pretty as a way of life.
De jongste vrouw verzucht met lage stem dat ze het zó heet heeft, waarbij ze zichzelf theatraal koelte toewuift. Ik sta zo dichtbij dat ik haar make-up kan zien zitten. Van hieraf is ze niet zo knap – haar kaaklijn is vrij hoekig en de make-up is, hoewel de juiste tint, vier lagen te dik opgebracht. Ook heeft ze acnelittekentjes. Opvallender nog dan haar maquillage of kaaklijn is haar kont. Ze is niet dik, maar heeft billen waar Jennifer Lopez nog een puntje aan kan zuigen. En ik twijfel of al dat achterfruit natuurlijk is.
Ik gluur naar haar onderarmen, waar wat dons op schittert, maar nog altijd minder dan op de armen van mijn Turkse buurmeisje. Ik werp een blik op haar handen: ze zijn vrij groot, maar de palmen en ruggen geven niets weg. Ik kijk naar haar voeten, maar die zijn maximaal maat 42 en bieden me dus evenmin uitsluitsel.
Stiekem bekijk ik haar borsten. Ze hangen op een natuurlijke hoogte – anders dan je zou verwachten bij een paar implantaten. Haar heupen zijn wel wat smal voor een vrouw, de verhouding bil-middel (het woord 'taille' zal ik niet gebruiken) is 1 en ze heeft een buikje. Ook dat is echter niet doorslaggevend – ondanks alles is haar figuur redelijk en ze kleedt zich behoorlijk. Wel staat ze met haar heupen naar voren, precies zoals sommige mannen denken dat vrouwen staan. Terwijl vrouwen juist moeite doen om niet zo te staan – het ziet er onvrouwelijk uit en je lijkt er breder door.... Voorzichtig werp ik een blik in haar zonnebril en zie dat ze haar wenkbrauwen heeft bijgetekend in een zwarte, smalle lijn. Mmmmmh. Suspiciousssss....
Wat maakt mij het uit, lieve lezer, of deze vrouw is geboren met een set mannelijke primaire geslachtskenmerken? Eigenlijk niets. Maar mijn nieuwsgierigheid strijdt met mijn bewondering: als dit een transseksueel is, is ze verfijnder dan menigeen die haar voorging. Haar borsten zijn niet te groot of te hoog, haar make-up is dik maar niet overdreven. Haar hakken zijn niet te porno. En haar manieren niet te nichterig. De grootste weggever bij een transseksueel is namelijk het gebrek aan ingetogenheid. Bij voormalig mannelijke transseksuelen uit zich dat vaak in RuPaul-achtige make-up, overdreven mimiek en schreeuwerige, veel te korte kleren: in de poging er zo vrouwelijk mogelijk uit te zien, komen ze niet verder dan travestie, letterlijk en figuurlijk, waardoor hun mannelijkheid nóg meer in het oog springt. Mission not accomplished.
De meeste transseksuelen weten op hele jonge leeftijd al dat ze niet niet de sekse willen hebben waarmee ze geboren zijn en zijn daarnaast vaak al wat androgyn. Zo ook deze Spaanstalige dame. Als de oudere vrouw haar moeder is, mag ze zich gelukkig prijzen met zulke steun. Ik hoop nu bijna dat ze transseksueel is, want als dat niet klopt, is er nog een hoop werk aan de winkel. Maar ook in dat geval heeft ze vast de steun van haar moeder. En dan maakt al het andere niet meer uit.
