Mijn vader zei het al: van TV kijken word je dom. Ik gaf hem meteen gelijk na het zien van TLC's A submissive wife's guide to a happy marriage: over een Mormoonse vrouw die van het geluk van haar echtgenoot een dagtaak gemaakt heeft en anderen overhaalt om hetzelfde te doen. De korte versie?
*)Je moet je man helpen een betere versie van zichzelf te worden.
*)Je moet 's mans wensen respecteren en hem dienen.
*)Je moet je eigen wil aan die van hem onderwerpen.
*)Het belangrijkste: je moet met grote regelmaat met hem slapen, want enkel in seks vind de man het ware geluk en waardering.
Een en ander werd verteld door een iets te actief, schreeuwerig pruiltutje met uitpuilende ogen dat vooral als ze over de slaapkamer sprak, een quasi-heimelijke niet zo goed gelukte ondeugende blik opzette. Dat komt vast door die Mormoonse achtergrond. Echtgenoot zat er lachend als een boer met kiespijn naast. Geen grap: ik moest het volume twéé tandjes lager zetten om geen hoofdpijn te krijgen, zó hard en schel vertelde ze me dat enkel vrouwen met een sterke persoonlijkheid de keus kunnen maken om onderdanig te leven.
Niet iedereen is geschikt.
Wat ik hiervan vind? Nou, het streven je liefje gelukkig te maken en de beste versie van zichzelf te worden is een goed streven, en in mijn ogen niet direct onderdanig. Liefde gaat volgens mij best vaak over het uitstellen of afzien van de vervulling van je eigen behoeften teneinde (die van) de ander voor te laten gaan – maar dan wel onvoorwaardelijk en evenredig. Als een kind van deze tijd heb ik, net zo goed als Pruiltutje Puiloog haar lessen uit haar Mormoonse boek haalt, ook een paar dingen geleerd:
*)Vrouwen zijn niet (biologisch of anderszins) minderwaardig aan mannen.
*)Het is bijzonder lastig om andermans geluk onophoudelijk, op alle vlakken en onvoorwaardelijk (!!) boven dat van jezelf te plaatsen.
*)Net zo min als vrouwen gereduceerd hoeven te worden tot een homogene niet-met-hun-lichaam-en-geslacht-in-contact-staande groep sekshaters, hoeven mannen gereduceerd te worden tot een stel simpele mijn-basale-behoeften-zijn-seks-eten-seks-seks-en-seks-Neanderthalers.
*)De verantwoordelijkheid voor je eigen geluk absoluut afschuiven op een ander, bijvoorbeeld je man, getuigt van levensmoeheid.
Ik ben dan ook geboren in de Maatschappij van het Gevoelsmatig Individueel en Maakbare Zelf – en zij blijkbaar niet.
Waarom dweep ik wel met Patti Stanger – die ook dit soort regels voorschrijft – maar kan deze vrouw weinig goed doen?
Omdat Patti de raad geeft het beste uit jezelf te halen, om zelf gelukkig en mooi te worden en te blijven in plaats van een ander daarvoor verantwoordelijk te maken. Omdat Patti de leuke kanten van de fifties belicht: lippenstift die gewaardeerd wordt, opengehouden deuren, een drankje krijgen en mooie jurken, in plaats van het gebrek aan financiële, juridische en fysieke zeggenschap af te doen als iets wenselijks.
Omdat Patti's model niet voorwaardelijk is: niets staat je in de weg om gelukkig te worden, en het geluk van je man is geen voorwaarde voor dat van jezelf.
Patti heeft echter vooral raad voor single vrouwen, en Pruiltutje Puiloog heeft de getrouwde vrouw als doelgroep. Misschien is dat dan het grootste verschil, al kan ik me niet voorstellen dat het wenselijk is dat het onafhankelijke, frisse vlotte grietje dat je een ring om haar vinger schoof na die dag verandert in een opgeprikte, afhankelijke stepford wife die je in alles beaamt, immer bij je slijmt, soms met tegenzin met je slaapt (maar het verschil tussen lust en Engeland merk je niet) en op afroep beschikbaar is als een Maltees leeuwtje.
Als product en aanhanger van het Maakbare Zelf wil ik graag geloven in decorum tussen man en vrouw. Ik geloof in balans: om een ander geven zonder jezelf te vergeten, van de ander houden zonder je eigenheid te verliezen. Balans, vrije wil en nonbelang. En dat is precies wat ik hier mis.
Pruiltutje Puiloog doet dit namelijk alleen maar zodat haar man haar niet verlaat. Je kunt dat onderdanig noemen, ik zou er andere woorden voor gebruiken.Ik stel me voor dat ze dit heeft 'ontdekt' toen ze op het punt van scheiden stond, maar haar levensstijl niet wilde opgeven. In plaats van haar mening te ventileren en daarom soms ruzie te maken met haar man, gaf ze hem in alles gelijk. In plaats van de echtelijke betrekking zuchtend te ondergaan, besloot ze om het leuk te vinden. In plaats van zelf na te denken over opvoeding, financiën of werk buitenshuis, liet ze dit aan haar man over en ging naar de kapper, zodat het geluid van de föhn haar gedachten zou overstemmen. Dat moet een hoop rust geven als je er echt, maar dan ook écht bij kunt neerleggen.
In één ding moet ik haar dan ook gelijk geven: deze manier van huwelijk is inderdaad niet voor iedereen weggelegd.
zondag 21 mei 2017
vrijdag 5 mei 2017
Quatrasion
Mijn mond viel open toen mij een uitzending van Zembla onder ogen kwam, waar in beeld werd gebracht hoe het systeem van adoptieve herplaatsing in the Amer'ca verloopt. Daar kun je namelijk, iets anders dan in Nederland, je kind terugbrengen als de adoptie niet bevalt.
Het programma liet een selectieproces zien, waarin kinderen zichzelf op een catwalk konden presenteren aan een toekomstig(e) ouder(paar). Net als echte modellen worden ze een beetje opgepoetst - zondagskleren, nette vlechtjes, acne verbloemd met foundation - in de hoop dat ze deze keer mogen blijven. Het gaat hier ook niet, zoals ik gewend was uit mijn maatschappijleerboek, om kindjes jonger dan 2 jaar. Neen, dit zijn elf-, dertien en soms vijftienjarigen, gepokt en gemazeld als het om runway walking gaat. Voor eén van de jongens was dit de vierde keer.
De organisatie had een catwalk opgetuigd en een kapster en een visagist in de arm genomen om de onooglijkheid van de kinderen (paasgele pukkels, glimmende neuzen, stinkdierharen) wat in te dammen. Alles in de hoop dat ze met minder kinderen in het busje naar huis terug hoefden te keren.
Nu is algemeen bekend dat veel kinderen die geadopteerd zijn, vroeg of laat gedragsproblemen of lage (sociale) intelligentie tonen, aanpassings- of hechtingsproblemen hebben, vanaf enig moment gekweld worden door de vraag 'waarom wilden mijn originele ouders me niet? ' of een variatie daarop. Als je een Pedrootje, Min Wah, Rajesh of Aleksandr adopteert die een jaar oud is, kun je nog helemaal niet weten wat voor problemen zo'n baby mogelijk met zich meebrengt. (Net zo min als je dat bij een biologisch kind kunt weten – maar wat je wél weet, is dat een biologisch kind geen voorgeschiedenis heeft (op een genetische na).
Het Europese adoptiemodel, door schade en kapotte ruiten en lippen wijs geworden, geeft daarom een arsenaal aan handleidingen, (verplichte) cursussen en omgangsdecreten hiervoor, mocht Pedro-vanaf-nu-heet-je-Gerbrand last krijgen van bovenstaande klachten. In Amerika doen ze dat dus anders: bevalt de proeftijd met Pedro niet of kun je hem niet meer aan, dan geef je hem gewoon terug. Ook als je hem al vijf jaar had.
Voordeel van dit bootleg doorschuifsysteem is vooral dat het een stuk goedkoper is dan officiële adoptie en er minder doorlichten aan vooraf gaat. Simpel: een tweedehands auto kost ook veel minder dan een nieuwe, dus dan kun je nagaan hoeveel de adoptie van een kind dat vier keer is teruggebracht kost. De éérste adoptiefouders blijven in dit systeem legaal verantwoordelijk. Het kind is, zogezegd, een quatrasion.
Wij hebben hier Jeugdzorg en pleegzorg als een kind de pan uit rijst, ongeacht of het kind geadopteerd of biologisch is. Het is niet zo dat als je kind onhandelbaar wordt of het gezin ontwricht, je daar geen hulp bij kunt krijgen. Maar wegdoen is heel andere koek.
Dat vind ik het wrange aan dit systeem: als je je leven al start met het besef dat je ongewenst bent, en je acht verschillende adoptieouders je laten merken dat ze je evenmin willen, hoe moet je dan ooit nog over je hechtingsproblemen heenkomen?!
In de uitzending kwam een meisje aan het woord dat in een gezin geplaatst was met vijf adoptiefkinderen en vier biologische kinderen. (Ik word al moe bij de gedachte negen monden, breinen en harten te moeten voeden, maar het is een nobel streven.)
Het meisje was een druktemaker en dat had mede zijn weerslag op de gezinsdynamiek. Toen de moeder en vader uit elkaar gingen, brachten ze Stoorzender, op dat moment een jaar of dertien oud, weg via de bootleg. In het gezin waar ze vervolgens terecht kwam misbruikte de vader de jongere kinderen. Stoorzender vertelde dit aan haar tweede adoptiefmoeder, die dreigde haar op straat te zetten als ze haar mond niet zou houden.
Zembla vroeg aan adoptiefvader één waarom hij niet een van z'n biologische kinderen had weggebracht. 'Dit was de drukste, en dat leek ons op dat moment het beste. Ik zou het nu nooit meer doen, maar op dat moment was dat het beste.' En daar moet je het dan mee doen: 'Als het zwaar wordt, ben jij de eerste die ik op het hakblok leg.'
Cinq uit de uitzending leek even geluk te hebben: hij mocht met een man mee naar huis. Na een half jaar klikte het toch niet meer en bracht zijn adoptiefvader hem terug. Op naar de volgende catwalk.
Het programma liet een selectieproces zien, waarin kinderen zichzelf op een catwalk konden presenteren aan een toekomstig(e) ouder(paar). Net als echte modellen worden ze een beetje opgepoetst - zondagskleren, nette vlechtjes, acne verbloemd met foundation - in de hoop dat ze deze keer mogen blijven. Het gaat hier ook niet, zoals ik gewend was uit mijn maatschappijleerboek, om kindjes jonger dan 2 jaar. Neen, dit zijn elf-, dertien en soms vijftienjarigen, gepokt en gemazeld als het om runway walking gaat. Voor eén van de jongens was dit de vierde keer.
De organisatie had een catwalk opgetuigd en een kapster en een visagist in de arm genomen om de onooglijkheid van de kinderen (paasgele pukkels, glimmende neuzen, stinkdierharen) wat in te dammen. Alles in de hoop dat ze met minder kinderen in het busje naar huis terug hoefden te keren.
Nu is algemeen bekend dat veel kinderen die geadopteerd zijn, vroeg of laat gedragsproblemen of lage (sociale) intelligentie tonen, aanpassings- of hechtingsproblemen hebben, vanaf enig moment gekweld worden door de vraag 'waarom wilden mijn originele ouders me niet? ' of een variatie daarop. Als je een Pedrootje, Min Wah, Rajesh of Aleksandr adopteert die een jaar oud is, kun je nog helemaal niet weten wat voor problemen zo'n baby mogelijk met zich meebrengt. (Net zo min als je dat bij een biologisch kind kunt weten – maar wat je wél weet, is dat een biologisch kind geen voorgeschiedenis heeft (op een genetische na).
Het Europese adoptiemodel, door schade en kapotte ruiten en lippen wijs geworden, geeft daarom een arsenaal aan handleidingen, (verplichte) cursussen en omgangsdecreten hiervoor, mocht Pedro-vanaf-nu-heet-je-Gerbrand last krijgen van bovenstaande klachten. In Amerika doen ze dat dus anders: bevalt de proeftijd met Pedro niet of kun je hem niet meer aan, dan geef je hem gewoon terug. Ook als je hem al vijf jaar had.
Voordeel van dit bootleg doorschuifsysteem is vooral dat het een stuk goedkoper is dan officiële adoptie en er minder doorlichten aan vooraf gaat. Simpel: een tweedehands auto kost ook veel minder dan een nieuwe, dus dan kun je nagaan hoeveel de adoptie van een kind dat vier keer is teruggebracht kost. De éérste adoptiefouders blijven in dit systeem legaal verantwoordelijk. Het kind is, zogezegd, een quatrasion.
Wij hebben hier Jeugdzorg en pleegzorg als een kind de pan uit rijst, ongeacht of het kind geadopteerd of biologisch is. Het is niet zo dat als je kind onhandelbaar wordt of het gezin ontwricht, je daar geen hulp bij kunt krijgen. Maar wegdoen is heel andere koek.
Dat vind ik het wrange aan dit systeem: als je je leven al start met het besef dat je ongewenst bent, en je acht verschillende adoptieouders je laten merken dat ze je evenmin willen, hoe moet je dan ooit nog over je hechtingsproblemen heenkomen?!
In de uitzending kwam een meisje aan het woord dat in een gezin geplaatst was met vijf adoptiefkinderen en vier biologische kinderen. (Ik word al moe bij de gedachte negen monden, breinen en harten te moeten voeden, maar het is een nobel streven.)
Het meisje was een druktemaker en dat had mede zijn weerslag op de gezinsdynamiek. Toen de moeder en vader uit elkaar gingen, brachten ze Stoorzender, op dat moment een jaar of dertien oud, weg via de bootleg. In het gezin waar ze vervolgens terecht kwam misbruikte de vader de jongere kinderen. Stoorzender vertelde dit aan haar tweede adoptiefmoeder, die dreigde haar op straat te zetten als ze haar mond niet zou houden.
Zembla vroeg aan adoptiefvader één waarom hij niet een van z'n biologische kinderen had weggebracht. 'Dit was de drukste, en dat leek ons op dat moment het beste. Ik zou het nu nooit meer doen, maar op dat moment was dat het beste.' En daar moet je het dan mee doen: 'Als het zwaar wordt, ben jij de eerste die ik op het hakblok leg.'
Cinq uit de uitzending leek even geluk te hebben: hij mocht met een man mee naar huis. Na een half jaar klikte het toch niet meer en bracht zijn adoptiefvader hem terug. Op naar de volgende catwalk.
Abonneren op:
Posts (Atom)