Het onaangename gevoel dat ik onderdeel was geweest van een levensgroot plot maakte zich van mij meester toen ik de deur achter mijn bezoeker dichtdeed. Enkele weken voor onze ontmoeting sloeg ik zijn aanbod voor een feestje af en stelde als vervanger een koffiesessie voor. Hoewel ik mijn bezoeker zo'n zes jaar ken en altijd had gemogen, spraken wij elkaar, op een toevallige ontmoeting na, ongeveer twee keer per jaar. Te weinig om van een innige vriendschap te spreken, genoeg om een vertrouwensband te kweken. Daarom was ik verbaasd dat de koffiesessie, enkele weken later, verklefte naar een diner. Nooit eerder brachten we als duo zoveel tijd door. Maar hee, het zou ongetwijfeld gezellig worden en we hadden genoeg om over te praten: dus waarom niet?
Het lot besliste anders. Twee dagen vóór ons diner overleed mijn geliefde oma en ik was van slag. Toch had het diner doorgang. Ik was blij met de afleiding, blij met het gezelschap en dankbaar dat mijn gezel de moeite had genomen me te bezoeken in deze behoeftige tijden.
Het eten was goed en gezellig. Bezoeker kwam fysiek dichterbij dan betamelijk is voor vrienden, ik liet hem begaan. Toen gebeurde er iets onverwachts. Bezoeker heeft al jaren een vriendin, maar toen hij zijn tong in mijn mond stak dacht ik er vanuit te kunnen gaan dat zij uit beeld was. Nu heb ik veel liefde te geven en ik vertrouwde deze persoon, dus ik kuste gretig terug. Na een kwartiertje checkte ik voor de zekerheid – het zou toch wel, maar je kunt nooit weten – of vriendin daadwerkelijk uit beeld was. 'Je bent toch single?' 'Nee...'
Wel gátverdamme. Hoe durft hij, smeerkees. Hartgrondig bah. Van het flirterige, sexy sfeertje dat er tussen ons hing was in één klap niets meer over. Ik was verwalgd. 'Mijn vriendin en ik, wij hebben er afspraken over,' verklaart hij op mijn vragen. 'Maak afspraken zoveel je wilt, maar ik wens daar geen onderdeel van te zijn,' laat ik hem weten. 'Ik heb recht op een man voor mij alleen. Weet ik veel waar jouw tong gisteren was...jakkes!'
Meneer doet vrolijk alsof ik gek en preuts ben.'Ik had je wat losbandiger verwacht.' (ja, lieve lezer, hij zei het écht.) 'Je bent één van de laatsten die ik ken die er nog zó strak in staat, ik dacht dat de normen wel méér mijn kant op waren geschoven.' Een en ander wordt vergezeld van rollende ogen, alsof mijn bezwaar het meest absurde is wat een mens ooit gehoord heeft. Alsof dat niet erg genoeg is, beledigt hij me nog wat dieper.
'Ik héb de vrouw met wie ik een gezin wil stichten al gevonden – en seksueel wordt het na een jaar of twee à drie wat minder. Om nou tussendoor weer van meisje te wisselen, tjsa, daar zie ik het nut niet van in. Maar ik doe het niet met zomaar iedereen, ik ben heus geen swinger ofzo!' '
Steek die in je zak. De man vertelt doodleuk dat hij me ziet als een makkelijke, goedkope bijslaap: ik moet vooral niet zo moeilijk doen en mijn weerstand verbaast hem. Ik moet sympathie opbrengen voor zijn mankerende seksleven en mijzelf in dienst stellen van zijn relatie met iemand anders.
Ik ben uitverkoren, wáárdig om hem over zijn jeuk heen te helpen, ik moet me vereerd voelen. Grote bof, zeg. Lucky, lucky me.
Tegen zoveel droglogica kan ik niet op – het afscheid volgt. Hij lijkt werkelijk niet in te zien op hoeveel fronten dit verkeerd is. En het akelige gevoel dat hij dit zes weken lang gepland heeft, wachtend op een zwak moment om toe te slaan, is een onplezierige gewaarwording. Lezer, ik zal u bekennen: ik voel me misbruikt.
Dus dat is dat. Einde vriendschap – als die er al ooit was! – en einde vertrouwensband. Ik zou niet durven beweren dat hij me aangerand heeft, toch is dit allesbehalve in de haak. Daarnaast vind ik twee jaar wat snel om in een seksuele sleur terecht te komen, als je in je early twenties bent. Bovendien gaat het stichten van een gezin minder makkelijk als er geen echtelijke interactie plaatsvindt. Tot zover de perfecte relatie. Maar hee, het zijn mijn zaken niet. In de ogen van sommigen ben ik slechts een preutse troela voor plezier in de kleinste uurtjes. Wat weet ik ervan..
