Lezen over gezeik is veel leuker dan lezen over leuke dingen. Leuke dingen leiden niet tot frustratie of herkenning, dus die deel ik zelden. Leuke dingen – leuke mannen, leuke dates, leuke uitjes – zijn daarnaast vaak veel te persoonlijk om in een blog te plempen, dus dat doe ik niet vaak. Ik heb weleens een man ontmoet die mijn blog las voordat hij mijn nummer had en angstig vroeg: 'Je gaat toch niet over mij schrijven?'
Los van dat ik niet graag met mannen omga die eigenlijk bang voor me zijn, zou ik mijzelf niet willen vleien met de gedachte dat mijn bescheiden lezerspubliek deze jongen voorgoed aan de schandpaal nagelt. Ik vind zijn angst (of zo determineer ik het) vleiend, maar dit is geen Volkskrant-column – dat mocht ik willen. Ik schrijf daarnaast zelden over rendates-vous die leuk waren; die houd ik voor mijzelf (en mijn date). De misery date-verhalen waar ik wél over blog zijn zó absurd dat ik ze de rest van de wereld niet wil onthouden, maar het zijn wel zulke excessen dat ik niet mag hopen dat een man die ze leest, ze na wil volgen. Ik weet heel goed dat het merendeel van het ongeveer-dertigjarig manvolk geen deuren in mijn gezicht dicht zal laten klappen, moeilijk zal doen over mijn twee wijntjes of kopjes thee of me zal vragen of ik niet voor zijn deur had kunnen gaan liggen. Maar die keer dat ik een date had met een man die mijn blog al te letterlijk nam, heeft me wel gewaarschuwd voorzichtiger met mijn schrijfsels te zijn.
(Zelfcensuur blijft een hangijzer: lees ook Pupil)
Lezen over crap die anderen overkomt is nou eenmaal veel leuker dan zoetsappige ik-ben-zooooo-gelukkig-kijk-de-foto's-maar-blogs. Zeuren wekt sympathie, love gushing wekt walging. Blij zijn doe je maar in je eigen tijd, en beeld. Ik houd van mannen, in al hun verschillende verschijningsvormen, en zou ook nooit een man zo te kakken zetten in een stuk tekst: als het een klootzak is, gun ik hem dat niet, en als het gewoon niet klikt, is te kakken zetten niet nodig, onvrouwelijk (inderdaad, van mij...) en onvolwassen.
Dus nu een zeurend stuk: over service. Toen ik laatst een tafel voor drie wilde reserveren op een vrijdagavond, kreeg ik bij zeven restaurants te horen dat er niet meer gereserveerd kon worden voor groepen kleiner dan zes personen. Wel kon ik in het wachten op een tafel alvast plaatsnemen aan de bar.
De laatste keer dat ik dat deed bedroeg de wachttijd een uur en was de drankrekening van de bar hoger dan die van de uiteindelijke tafel. Dank je feestelijk.
Ik vind het geen stijl dat ik, als ik een week van tevoren bel, niet kan reserveren voor mijn gezelschap. Is mijn geld soms niet goed genoeg, niet rendabel voor op een vrijdagavond, waar we vanwege de drukte toch al worden weggekeken? En de mensen die al zitten te eten, hoe hebben zij die tafel dan voor elkaar gebokst?
Ik reserveer juist omdat ik me wil verzekeren van een plek, zonder eerst mijn eetlust te bederven met uit armoede aangeschafte borrelhapjes en teveel wijn. Als het om het geld gaat, vormt dat sowieso geen argument, want als ik die tafel eenmaal krijg, is mijn trek grotendeels verdwenen.
Het plezier, de voorpret en de gastvrijheid waar ik voor wil betalen als ik uit eten ga verdampt ook. Bovendien zeg ik wel dat dit een service-issue is, maar het hele idee van een restaurant is toch dat ik betaal om er te mogen eten? Het is dus helemaal geen service om mij een tafel te geven: het is de kern van de dienst. Betalen voor wachten doe ik al bij de NS...
Ik snap dat fietsenmakers alleen nog maar vervangen en niet meer plakken. Ik snap dat de schoenmaker mijn schoenen niet meer gratis in de was zet. Ik snap dat er geen plakjes worst meer worden uitgedeeld bij de slager aan de toonbank. Maar dat ik zonder half dozijn geen tafel krijg in een restaurant, dat begrijp ik niet.
De volgende keer ga ik dus reserveren voor zes en zijn er drie personen onwel geworden op het punt van aanvang. Two can play that game. Hoe komt mijn pump daar anders tussen de deur?
(Maar als er iemand is die in zijn stamkroeg wil testen hoe lang het duurt voor we met z'n tweeën een plekkie krijgen, houd ik me aanbevolen... ik ben reuze onderhoudend en zal er niet over schrijven, erewoord.)
zondag 25 november 2012
zaterdag 17 november 2012
Scripted
Sinds enkele weken wordt mijn aandacht getrokken door een nieuw tv-genre: de semirealitytelevisieserie. (drie keer woordwaarde!) Aanschouw de belichaming van deze pulp uit een potje met eigen ogen: Achter Gesloten Deuren, compleet met haar eigen website en hashtagvermelding.
Het uitgangspunt van AGD (mon dieu!) is dat levensechte verhalen worden nagespeeld door levensechte mensen. Ik heb niet alle afleveringen gezien, maar van de plusminus tien afleveringen die ik heb gescand gingen er toch zo'n zeven over zwanger zijn van je minnaar/ex/scharrel/zwager en de rest over koop,- lieg-, drank- of gokverslaving.
Waar, lieve lezer, komt deze aftandse poging tot catharsisverschaffing vandaan? Vraag kan het zeker niet geweest zijn: de acteurs (ik gebruik de term met grootste voorzichtigheid) zijn niet geweldig en kunnen alleen maar naar elkaar kijken met die ik-moet-poepen-blik die zo kenmerkend is voor de Hollandse soap. (De Blik! En dan: Het Inzoomen!) Je zou jezelf in de acteurs moeten kunnen herkennen omdat ze zoveel lijken op u en ik, maar dat lukt niet goed.
Elke aflevering is er een geheim, een ingewijde, een breekpunt en een happy of iets minder happy end. Na lang steggelen, 'thuisopnames' met een camera op een nachtelijk tijdstip en flink wat drankjes met de ingewijde (op telkens hetzelfde terras) bekent de hoofdpersoon altijd het geheim aan zijn of haar geliefde. De ingewijde geeft op het terras steevast het advies niet op te biechten en komt daar steevast achteraf op terug. Tussendoor worden kijkers opgeroepen mee te twitteren, hun reactie achter te laten op de website of beter nog, hun eigen verhaal te spuien op het AGD-forum – wat tot doel heeft het voor volgend seizoen te kunnen gebruiken, waarschijnlijk.
AGD is een kruising tussen GTST en Ricki Lake, maar dan zonder Ricki Lake. Alsof we na Oh Oh Cherso, Help, mijn man is klusser en Wie moet wie nou wat vragen? (kots!) zaten te wachten op nog een realityserie. Uit het leven gegrepen... met script! ga je moeder pesten, zeg.
Blijkbaar zijn er een heleboel vreemdgaande zwangeren, handtastelijke vaders, koopzuchtige vinexdertigers en drankverslaafde kakmadammen, en AGD bestaat bij de gratie ervan. Op het forum kon ik overigens ten tijde van het schrijven van dit stuk geen reactie ontdekken; maar dat kan natuurlijk ook komen omdat kijkers hun geheim niet op deze manier willen delen.
Uit onderzoek van uitzender Net5 (600 ondervraagden, ik gok Net5-kijkers) is in ieder geval gebleken dat zes op de tien één of meer geheimen met zich meedraagt. Middels dit onderzoek heeft Net5 de belabberde ziel en het zware geweten van haar kijkers uitgesplitst en doorgelicht tot de laatste snik. Drie onderwerpen kwamen naar boven, lieve lezer: het lijfelijke, den vagijn en en den haert.
Het onderdeel genante lichamelijke klachten was zó groot dat daarvoor fluks de scripted realityserie Dokters in het leven is geroepen. ('Het merendeel van deze dokters heeft in het echt óók een medische achtergrond'; need I say more?) Het tweede onderwerp dat veel aan bod kwam in de geheimencarrousel van het onderzoek sloeg op geheimen van seksuele aard – vandaar al die afleveringen met paternity-kwesties. De aanname dat één op de tien kinderen in Nederland een andere vader heeft dan gedacht, doet al langer de ronde, dus misschien is het tijd om dit cijfer naar boven bij te stellen.
(al loopt het volgens NRC-next allemaal zo'n vaart niet)
Een laatste opsteker uit deze geweldige studie is dat vrouwen een geheim maximaal 48 uur - maximaal 48 uur! - kunnen bewaren. (Zou dat inclusief of exclusief de nacht zijn? Eeehhmm...) Eerlijk is eerlijk, deze stelling komt uit een andere studie met méér deelnemers, maar staat toch op de site vermeld en houdt er blijkbaar verband mee. Wel, als het doel van AGD was om kijkers een behaaglijk platform en een luisterend oor te bieden, snijdt Net5 zichzelf hiermee toch echt in de vingers, want ik durf er mijn geboortecertificaat onder te verwedden dat de gemiddelde Net5kijker vrouwelijk is. Het mes waarmee de vivisectie is verricht snijdt, zogezegd, aan twee kanten.
Laat Net5 zich vooral bij haar leest houden en doen waar ze goed in is: Sex & The City, manverkiezingen en reisjes uit naam van de liefde. Dat is een vorm van onderzoek waar ze wél in uitblinkt: vrolijk, vrijblijvend, vivisexy.
Het uitgangspunt van AGD (mon dieu!) is dat levensechte verhalen worden nagespeeld door levensechte mensen. Ik heb niet alle afleveringen gezien, maar van de plusminus tien afleveringen die ik heb gescand gingen er toch zo'n zeven over zwanger zijn van je minnaar/ex/scharrel/zwager en de rest over koop,- lieg-, drank- of gokverslaving.
Waar, lieve lezer, komt deze aftandse poging tot catharsisverschaffing vandaan? Vraag kan het zeker niet geweest zijn: de acteurs (ik gebruik de term met grootste voorzichtigheid) zijn niet geweldig en kunnen alleen maar naar elkaar kijken met die ik-moet-poepen-blik die zo kenmerkend is voor de Hollandse soap. (De Blik! En dan: Het Inzoomen!) Je zou jezelf in de acteurs moeten kunnen herkennen omdat ze zoveel lijken op u en ik, maar dat lukt niet goed.
Elke aflevering is er een geheim, een ingewijde, een breekpunt en een happy of iets minder happy end. Na lang steggelen, 'thuisopnames' met een camera op een nachtelijk tijdstip en flink wat drankjes met de ingewijde (op telkens hetzelfde terras) bekent de hoofdpersoon altijd het geheim aan zijn of haar geliefde. De ingewijde geeft op het terras steevast het advies niet op te biechten en komt daar steevast achteraf op terug. Tussendoor worden kijkers opgeroepen mee te twitteren, hun reactie achter te laten op de website of beter nog, hun eigen verhaal te spuien op het AGD-forum – wat tot doel heeft het voor volgend seizoen te kunnen gebruiken, waarschijnlijk.
AGD is een kruising tussen GTST en Ricki Lake, maar dan zonder Ricki Lake. Alsof we na Oh Oh Cherso, Help, mijn man is klusser en Wie moet wie nou wat vragen? (kots!) zaten te wachten op nog een realityserie. Uit het leven gegrepen... met script! ga je moeder pesten, zeg.
Blijkbaar zijn er een heleboel vreemdgaande zwangeren, handtastelijke vaders, koopzuchtige vinexdertigers en drankverslaafde kakmadammen, en AGD bestaat bij de gratie ervan. Op het forum kon ik overigens ten tijde van het schrijven van dit stuk geen reactie ontdekken; maar dat kan natuurlijk ook komen omdat kijkers hun geheim niet op deze manier willen delen.
Uit onderzoek van uitzender Net5 (600 ondervraagden, ik gok Net5-kijkers) is in ieder geval gebleken dat zes op de tien één of meer geheimen met zich meedraagt. Middels dit onderzoek heeft Net5 de belabberde ziel en het zware geweten van haar kijkers uitgesplitst en doorgelicht tot de laatste snik. Drie onderwerpen kwamen naar boven, lieve lezer: het lijfelijke, den vagijn en en den haert.
Het onderdeel genante lichamelijke klachten was zó groot dat daarvoor fluks de scripted realityserie Dokters in het leven is geroepen. ('Het merendeel van deze dokters heeft in het echt óók een medische achtergrond'; need I say more?) Het tweede onderwerp dat veel aan bod kwam in de geheimencarrousel van het onderzoek sloeg op geheimen van seksuele aard – vandaar al die afleveringen met paternity-kwesties. De aanname dat één op de tien kinderen in Nederland een andere vader heeft dan gedacht, doet al langer de ronde, dus misschien is het tijd om dit cijfer naar boven bij te stellen.
(al loopt het volgens NRC-next allemaal zo'n vaart niet)
Een laatste opsteker uit deze geweldige studie is dat vrouwen een geheim maximaal 48 uur - maximaal 48 uur! - kunnen bewaren. (Zou dat inclusief of exclusief de nacht zijn? Eeehhmm...) Eerlijk is eerlijk, deze stelling komt uit een andere studie met méér deelnemers, maar staat toch op de site vermeld en houdt er blijkbaar verband mee. Wel, als het doel van AGD was om kijkers een behaaglijk platform en een luisterend oor te bieden, snijdt Net5 zichzelf hiermee toch echt in de vingers, want ik durf er mijn geboortecertificaat onder te verwedden dat de gemiddelde Net5kijker vrouwelijk is. Het mes waarmee de vivisectie is verricht snijdt, zogezegd, aan twee kanten.
Laat Net5 zich vooral bij haar leest houden en doen waar ze goed in is: Sex & The City, manverkiezingen en reisjes uit naam van de liefde. Dat is een vorm van onderzoek waar ze wél in uitblinkt: vrolijk, vrijblijvend, vivisexy.
zondag 11 november 2012
Smokey
Zaterdag was het dan zover: ik keek, in het kader van de I love Fifty Shades of Grey-maand op Net5, eindelijk dan de klassieker 9 1/2 Weeks. En hoewel ik mij eerst door de seksuele belevenissen van Danielle en Lange Frans, Jeroen Nieuwenhuize (woef!) en Dries R. en zoon heen moest worstelen was het dan eindelijk tijd voor Mickey Rourke en Kim Basinger.
Wat mij opviel, was dat Mickey Rourke vroeger vrij heet was. Wat mij nog meer opviel, is dat Kim Basinger nog steeds heet is, voor zover je een vrouw van vijftigplus met goed fatsoen heet kunt blijven noemen. Ondanks dat ik af en toe horendol werd van Kim's opgewonden gilletjes – iets te jongig voor de thirthysomething divorcee die ze portretteert – is het een romantische film, onschuldig en oprecht sexy zoals alleen films uit de jaren tachtig dat kunnen zijn. De film is slecht ontvangen, heeft een paar Razzies heeft gewonnen en kwam in opspraak door haar erotiek. Het acteerwerk is inderdaad niet om over naar huis te schrijven, maar voor iemand die Mickey achteraf 'een menselijke asbak' noemde zet Kim behoorlijk overtuigend neer dat ze haar tegenspeler onweerstaanbaar vindt. Twee uur lang zoenen en zweten met een hartstochtelijk roker verdient daarnaast sowieso een Oscar. Ik vind aankomen bovendien makkelijker. Waarom Charlize en Halle wel, maar Kim niet?
Inderdaad, voor die tijd zijn sommige scènes behoorlijk expliciet, maar godzijdank zijn haar (Kim én de film) de softfocusnavel, trillende tepels en stereotype kreuntjes bespaard gebleven. Wat plaatsvindt is rechttoe rechtaan gerampetamp – een beter woord kan ik er niet voor verzinnen – maar veelal met kleren aan, dus eigenlijk is het nogal braaf.
(maar ja, zie maar eens over Monster's Ball, Irreversible of Michael Winterbottom's Nine Songs heen te komen.)
De welbekende scène naast de ijskast, waar 'John' 'Elizabeth' volpropt met eten dat alleen Amerikanen in huis hebben (gelatinepudding, ready-made koekjesdeeg, marshmellow uit pot en andere smerigheden) duurt veel te lang en ontaardt in een kleverige vreetschuur: beetje ranzig. Wat er wel uit springt is het stuk op de trap van een soort sarcofaag. Dat zit zo: Elizabeth heeft zich die avond speciaal voor John verkleed als man, snor incluis. Als zij als twee mannen over straat gaan, worden ze daarop aangesproken. Elizabeth laat dat niet over haar kant gaan, tergt de spreker en dan zijn de rapen gaar. John en Elizabeth vluchten en weten hun achtervolgers af te schudden. Ze staan op dat moment onderaan een trap. Verhit van al die spanning en dat stukje rennen besluiten ze elkaar ter plekke te pakken: geen tijd te verliezen. Dat het regent, hun kleren doornat zijn en het geen zomer is, deert niet. John kleedt Elizabeth uit en neemt haar terstond zonder scrupules op de oh zo comfortabele trap. (Ze houdt haar herenschoenen aan; als ik niet beter wist zou ik er een paper over kunnen schrijven.) Een paar minuten lang hoor je als kijker slechts het geluid van vallende regen – ze hangen onder de afvoer van een goot – en kletsende buiken. Vraiment; wáárlijk sexy. Bijna net zo sexy als de slaapkamerbekentenissen van Dries Junior.
Ook de relatie tussen John en Elizabeth komt niet echt uit de verf. Hij zorgt net een tikje te obsessief voor haar, maar nagenoeg nergens in de film heeft ze daarover innerlijk conflict, gewetensbezwaar of dialoog met een vriendin. (Dat was kazig geweest, maar wel realistischer.)
De enige vriendin/collega die wel een rol hierin heeft gaat uit met Elizabeths ex, maar die verhaallijn krijgt evenmin een staart. Slechts één keer huilt Elizabeth krokodillentranen als John haar dwingt op handen en knieën wat geld op te rapen, maar dat is vrij snel voorbij als ze daarna weer in bed belanden. Het lijkt wel een stel bonobo's, niet zozeer omdat ze het zoveel doen, maar omdat ze seks als goedmaker, communicatiemiddel en tijdverdrijf gebruiken.
(Ik hoor de cynici onder u denken: wat is daar dan vreemd aan? Niets, hoor. Niets.)
Uiteindelijk verlaat Elizabeth John; dat komt vrij abrupt. Niks wees er namelijk op dat Elizabeth Johns verregaande aandacht onprettig vond. Wat overblijft is een flinterdun verhaal dat steunt op twee middelmatige acteurs met mooie lijven. Et voila; een klassieker is vlug verwekt. Geen ingewikkelde Stockholmsyndroomcomplotten, geëmancipeerde Bildungsplaatjes of verwerking van tot dan toe genegeerd jeugdtrauma. Maar dat past dan weer goed bij de Fifty Shades of Grey-hype. Wist u trouwens dat de eerste FSOG-geïnspireerde scheiding ook alweer een feit is? Niet te filmen...
En wat hebben we hiervan geleerd? Dat een mooi lijf en stomende seks geen garantie geven op een inhoudelijk gelukkige relatie of een blockbuster, zoveel is duidelijk. (Ik denk overigens wel dat het hélpt, hoor.) Dat één van de twee er altijd beter uitkomt, klopt óók, kijk maar naar Mickey. Kim heeft in ieder geval het 9 1/2 weeks-schip op tijd verlaten. Voor romantisch en knap zijn geef ik haar hoe dan ook een tien, met of zonder jarretelles, Gauloises, zweepjes of brogues.
Wat mij opviel, was dat Mickey Rourke vroeger vrij heet was. Wat mij nog meer opviel, is dat Kim Basinger nog steeds heet is, voor zover je een vrouw van vijftigplus met goed fatsoen heet kunt blijven noemen. Ondanks dat ik af en toe horendol werd van Kim's opgewonden gilletjes – iets te jongig voor de thirthysomething divorcee die ze portretteert – is het een romantische film, onschuldig en oprecht sexy zoals alleen films uit de jaren tachtig dat kunnen zijn. De film is slecht ontvangen, heeft een paar Razzies heeft gewonnen en kwam in opspraak door haar erotiek. Het acteerwerk is inderdaad niet om over naar huis te schrijven, maar voor iemand die Mickey achteraf 'een menselijke asbak' noemde zet Kim behoorlijk overtuigend neer dat ze haar tegenspeler onweerstaanbaar vindt. Twee uur lang zoenen en zweten met een hartstochtelijk roker verdient daarnaast sowieso een Oscar. Ik vind aankomen bovendien makkelijker. Waarom Charlize en Halle wel, maar Kim niet?
Inderdaad, voor die tijd zijn sommige scènes behoorlijk expliciet, maar godzijdank zijn haar (Kim én de film) de softfocusnavel, trillende tepels en stereotype kreuntjes bespaard gebleven. Wat plaatsvindt is rechttoe rechtaan gerampetamp – een beter woord kan ik er niet voor verzinnen – maar veelal met kleren aan, dus eigenlijk is het nogal braaf.
(maar ja, zie maar eens over Monster's Ball, Irreversible of Michael Winterbottom's Nine Songs heen te komen.)
De welbekende scène naast de ijskast, waar 'John' 'Elizabeth' volpropt met eten dat alleen Amerikanen in huis hebben (gelatinepudding, ready-made koekjesdeeg, marshmellow uit pot en andere smerigheden) duurt veel te lang en ontaardt in een kleverige vreetschuur: beetje ranzig. Wat er wel uit springt is het stuk op de trap van een soort sarcofaag. Dat zit zo: Elizabeth heeft zich die avond speciaal voor John verkleed als man, snor incluis. Als zij als twee mannen over straat gaan, worden ze daarop aangesproken. Elizabeth laat dat niet over haar kant gaan, tergt de spreker en dan zijn de rapen gaar. John en Elizabeth vluchten en weten hun achtervolgers af te schudden. Ze staan op dat moment onderaan een trap. Verhit van al die spanning en dat stukje rennen besluiten ze elkaar ter plekke te pakken: geen tijd te verliezen. Dat het regent, hun kleren doornat zijn en het geen zomer is, deert niet. John kleedt Elizabeth uit en neemt haar terstond zonder scrupules op de oh zo comfortabele trap. (Ze houdt haar herenschoenen aan; als ik niet beter wist zou ik er een paper over kunnen schrijven.) Een paar minuten lang hoor je als kijker slechts het geluid van vallende regen – ze hangen onder de afvoer van een goot – en kletsende buiken. Vraiment; wáárlijk sexy. Bijna net zo sexy als de slaapkamerbekentenissen van Dries Junior.
Ook de relatie tussen John en Elizabeth komt niet echt uit de verf. Hij zorgt net een tikje te obsessief voor haar, maar nagenoeg nergens in de film heeft ze daarover innerlijk conflict, gewetensbezwaar of dialoog met een vriendin. (Dat was kazig geweest, maar wel realistischer.)
De enige vriendin/collega die wel een rol hierin heeft gaat uit met Elizabeths ex, maar die verhaallijn krijgt evenmin een staart. Slechts één keer huilt Elizabeth krokodillentranen als John haar dwingt op handen en knieën wat geld op te rapen, maar dat is vrij snel voorbij als ze daarna weer in bed belanden. Het lijkt wel een stel bonobo's, niet zozeer omdat ze het zoveel doen, maar omdat ze seks als goedmaker, communicatiemiddel en tijdverdrijf gebruiken.
(Ik hoor de cynici onder u denken: wat is daar dan vreemd aan? Niets, hoor. Niets.)
Uiteindelijk verlaat Elizabeth John; dat komt vrij abrupt. Niks wees er namelijk op dat Elizabeth Johns verregaande aandacht onprettig vond. Wat overblijft is een flinterdun verhaal dat steunt op twee middelmatige acteurs met mooie lijven. Et voila; een klassieker is vlug verwekt. Geen ingewikkelde Stockholmsyndroomcomplotten, geëmancipeerde Bildungsplaatjes of verwerking van tot dan toe genegeerd jeugdtrauma. Maar dat past dan weer goed bij de Fifty Shades of Grey-hype. Wist u trouwens dat de eerste FSOG-geïnspireerde scheiding ook alweer een feit is? Niet te filmen...
En wat hebben we hiervan geleerd? Dat een mooi lijf en stomende seks geen garantie geven op een inhoudelijk gelukkige relatie of een blockbuster, zoveel is duidelijk. (Ik denk overigens wel dat het hélpt, hoor.) Dat één van de twee er altijd beter uitkomt, klopt óók, kijk maar naar Mickey. Kim heeft in ieder geval het 9 1/2 weeks-schip op tijd verlaten. Voor romantisch en knap zijn geef ik haar hoe dan ook een tien, met of zonder jarretelles, Gauloises, zweepjes of brogues.
Abonneren op:
Posts (Atom)