Op een bloedhete donderdag liep ik van mijn werk naar het station toen ik achter me gemompel hoorde. De man achter me vertelt in geuren en kleuren hoe hij 'zin heeft om naar de Wallen te gaan, om daar eens wat studenten lekker uit te wonen' en dat was nog maar een topje van de ijsberg: gedurende drie minuten werd ik in grafische en niet mis te verstane termen deelgenoot van wat ik toen nog als telefoonconversatie wegzette. Vreemd om het daar zo over te hebben, maar Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers en warmte maakt mensen hitsig. Toch was het volume zodanig hoog dat ik de man ervan verdacht een reactie te willen uitlokken – nou, van mij zou hij die niet krijgen. Ik keek niet op of om en gelukkig bood mijn zonnebril hulp.
Vervelender werd het toen de man me inhaalde. Ik gluurde naar hem. Hij was nog steeds aan het mompelen over uitwonen en genadeloze seks met studentprostituees en het ergste: hij was helemaal niet aan het bellen. De engerd.
We kwamen op een kruispunt met rechts de roltrap en links de gewone trap naar boven. Hij hield in. Ik nam me voor hem te vermijden: welke weg hij ook zou kiezen, ik zou de andere nemen. Dat ging bijna goed. Tot hij zich omdraaide en me aansprak.
'Mag ik jou iets vragen?', vroeg hij met een hele andere stem dan de hese fluisterstem die hij voor zijn monoloog gebruikt had. Oh hemel, nu gaan we het krijgen. 'Nee, ik moet mijn trein halen,' gooi ik de knuppel meteen in het hoenderhok. Ik loop door maar de man steekt zijn hand met gespreide vingers uit en houdt me tegen. 'Ik ben van Dutch Quality Models en ik ben altijd op zoek naar nieuwe modellen. Ik zag je net lopen en ik dacht: dát zou een goed model zijn. We doen shoots in Amsterdam en ook in Scheveningen, hoe zou jij het vinden om model te worden?'
Ik begin hardop te lachen. Ik hoorde wel eens dat dit gebeurt, maar had het nog nooit ondervonden. Oh edel geluk, hier heb ik mijn hele leven op gewacht! Ik ben helemaal niet te oud of te groot om model te zijn, hij zei het zelf, hij zag het aan mijn runway walk, van achteren, aan mijn oh zo smalle billen, mijn windmachinewaardige lokken... Dit is dé kans om begeerd en rijk te worden, een portfolio op te bouwen, een personal trainer in te huren, koolhydraten voorgoed achter me te laten en de wereld over te reizen...
Behalve dan dat 'de hele wereld' beperkt zal blijven tot een kelderbox in de Bijlmerwijk Klein Frissenstein en mijn 'portfolio' gevuld zal worden met wat onder slechte belichting in diezelfde kelderbox opgenomen dwangporno in onderbetaalde samenwerking met de manager en ster van eenmanszaak Dutch Quality Models.
Nee, dank je feestelijk.
Dat de man denkt dat ik waar dan ook heen zal gaan in zijn gezelschap terwijl ik hem net heb horen praten over de grootste en pijnlijkste obsceniteiten verbaast me des te meer. De sukkel. Maar ik blijf beleefd en zeg dat ik me gevleid voel dat hij modelkwaliteiten aan mijn achterste kan aflezen. En dat mijn trein wacht, dus dat ik hem niet kan helpen in zijn queeste naar Nekst Dutsj Kwalletie Moddol.
De gluiperd dringt nog aan ook, terwijl hij me met zijn gele ogen berekenend aankijkt. 'Wíl je dan niets bijverdienen?' Ik ga er als een volleerd mediagetraind model niet op in en benadruk mijn trein, terwijl ik de pas er in zet. Deze viezerik heeft geluk dat ik de politie niet bel. Het erge is dat er maar één meisje gevleid toe hoeft te happen en hij heeft z'n buit binnen. Maar mij gaat hij niet strikken: ik ben te oud voor dit soort grappen. Die ransbakkerij binnen mijn gehoorsafstand verried hem al nog voor hij zijn vuilbekkende scheur tegen me opentrok. Als hij wil dat er meisjes intrappen mag hij als eerste zijn businessmodel weleens scouten....
zaterdag 13 juni 2015
donderdag 19 maart 2015
Walletje
Het onaangename gevoel dat ik onderdeel was geweest van een levensgroot plot maakte zich van mij meester toen ik de deur achter mijn bezoeker dichtdeed. Enkele weken voor onze ontmoeting sloeg ik zijn aanbod voor een feestje af en stelde als vervanger een koffiesessie voor. Hoewel ik mijn bezoeker zo'n zes jaar ken en altijd had gemogen, spraken wij elkaar, op een toevallige ontmoeting na, ongeveer twee keer per jaar. Te weinig om van een innige vriendschap te spreken, genoeg om een vertrouwensband te kweken. Daarom was ik verbaasd dat de koffiesessie, enkele weken later, verklefte naar een diner. Nooit eerder brachten we als duo zoveel tijd door. Maar hee, het zou ongetwijfeld gezellig worden en we hadden genoeg om over te praten: dus waarom niet?
Het lot besliste anders. Twee dagen vóór ons diner overleed mijn geliefde oma en ik was van slag. Toch had het diner doorgang. Ik was blij met de afleiding, blij met het gezelschap en dankbaar dat mijn gezel de moeite had genomen me te bezoeken in deze behoeftige tijden.
Het eten was goed en gezellig. Bezoeker kwam fysiek dichterbij dan betamelijk is voor vrienden, ik liet hem begaan. Toen gebeurde er iets onverwachts. Bezoeker heeft al jaren een vriendin, maar toen hij zijn tong in mijn mond stak dacht ik er vanuit te kunnen gaan dat zij uit beeld was. Nu heb ik veel liefde te geven en ik vertrouwde deze persoon, dus ik kuste gretig terug. Na een kwartiertje checkte ik voor de zekerheid – het zou toch wel, maar je kunt nooit weten – of vriendin daadwerkelijk uit beeld was. 'Je bent toch single?' 'Nee...'
Wel gátverdamme. Hoe durft hij, smeerkees. Hartgrondig bah. Van het flirterige, sexy sfeertje dat er tussen ons hing was in één klap niets meer over. Ik was verwalgd. 'Mijn vriendin en ik, wij hebben er afspraken over,' verklaart hij op mijn vragen. 'Maak afspraken zoveel je wilt, maar ik wens daar geen onderdeel van te zijn,' laat ik hem weten. 'Ik heb recht op een man voor mij alleen. Weet ik veel waar jouw tong gisteren was...jakkes!'
Meneer doet vrolijk alsof ik gek en preuts ben.'Ik had je wat losbandiger verwacht.' (ja, lieve lezer, hij zei het écht.) 'Je bent één van de laatsten die ik ken die er nog zó strak in staat, ik dacht dat de normen wel méér mijn kant op waren geschoven.' Een en ander wordt vergezeld van rollende ogen, alsof mijn bezwaar het meest absurde is wat een mens ooit gehoord heeft. Alsof dat niet erg genoeg is, beledigt hij me nog wat dieper.
'Ik héb de vrouw met wie ik een gezin wil stichten al gevonden – en seksueel wordt het na een jaar of twee à drie wat minder. Om nou tussendoor weer van meisje te wisselen, tjsa, daar zie ik het nut niet van in. Maar ik doe het niet met zomaar iedereen, ik ben heus geen swinger ofzo!' '
Steek die in je zak. De man vertelt doodleuk dat hij me ziet als een makkelijke, goedkope bijslaap: ik moet vooral niet zo moeilijk doen en mijn weerstand verbaast hem. Ik moet sympathie opbrengen voor zijn mankerende seksleven en mijzelf in dienst stellen van zijn relatie met iemand anders.
Ik ben uitverkoren, wáárdig om hem over zijn jeuk heen te helpen, ik moet me vereerd voelen. Grote bof, zeg. Lucky, lucky me.
Tegen zoveel droglogica kan ik niet op – het afscheid volgt. Hij lijkt werkelijk niet in te zien op hoeveel fronten dit verkeerd is. En het akelige gevoel dat hij dit zes weken lang gepland heeft, wachtend op een zwak moment om toe te slaan, is een onplezierige gewaarwording. Lezer, ik zal u bekennen: ik voel me misbruikt.
Dus dat is dat. Einde vriendschap – als die er al ooit was! – en einde vertrouwensband. Ik zou niet durven beweren dat hij me aangerand heeft, toch is dit allesbehalve in de haak. Daarnaast vind ik twee jaar wat snel om in een seksuele sleur terecht te komen, als je in je early twenties bent. Bovendien gaat het stichten van een gezin minder makkelijk als er geen echtelijke interactie plaatsvindt. Tot zover de perfecte relatie. Maar hee, het zijn mijn zaken niet. In de ogen van sommigen ben ik slechts een preutse troela voor plezier in de kleinste uurtjes. Wat weet ik ervan..
Het lot besliste anders. Twee dagen vóór ons diner overleed mijn geliefde oma en ik was van slag. Toch had het diner doorgang. Ik was blij met de afleiding, blij met het gezelschap en dankbaar dat mijn gezel de moeite had genomen me te bezoeken in deze behoeftige tijden.
Het eten was goed en gezellig. Bezoeker kwam fysiek dichterbij dan betamelijk is voor vrienden, ik liet hem begaan. Toen gebeurde er iets onverwachts. Bezoeker heeft al jaren een vriendin, maar toen hij zijn tong in mijn mond stak dacht ik er vanuit te kunnen gaan dat zij uit beeld was. Nu heb ik veel liefde te geven en ik vertrouwde deze persoon, dus ik kuste gretig terug. Na een kwartiertje checkte ik voor de zekerheid – het zou toch wel, maar je kunt nooit weten – of vriendin daadwerkelijk uit beeld was. 'Je bent toch single?' 'Nee...'
Wel gátverdamme. Hoe durft hij, smeerkees. Hartgrondig bah. Van het flirterige, sexy sfeertje dat er tussen ons hing was in één klap niets meer over. Ik was verwalgd. 'Mijn vriendin en ik, wij hebben er afspraken over,' verklaart hij op mijn vragen. 'Maak afspraken zoveel je wilt, maar ik wens daar geen onderdeel van te zijn,' laat ik hem weten. 'Ik heb recht op een man voor mij alleen. Weet ik veel waar jouw tong gisteren was...jakkes!'
Meneer doet vrolijk alsof ik gek en preuts ben.'Ik had je wat losbandiger verwacht.' (ja, lieve lezer, hij zei het écht.) 'Je bent één van de laatsten die ik ken die er nog zó strak in staat, ik dacht dat de normen wel méér mijn kant op waren geschoven.' Een en ander wordt vergezeld van rollende ogen, alsof mijn bezwaar het meest absurde is wat een mens ooit gehoord heeft. Alsof dat niet erg genoeg is, beledigt hij me nog wat dieper.
'Ik héb de vrouw met wie ik een gezin wil stichten al gevonden – en seksueel wordt het na een jaar of twee à drie wat minder. Om nou tussendoor weer van meisje te wisselen, tjsa, daar zie ik het nut niet van in. Maar ik doe het niet met zomaar iedereen, ik ben heus geen swinger ofzo!' '
Steek die in je zak. De man vertelt doodleuk dat hij me ziet als een makkelijke, goedkope bijslaap: ik moet vooral niet zo moeilijk doen en mijn weerstand verbaast hem. Ik moet sympathie opbrengen voor zijn mankerende seksleven en mijzelf in dienst stellen van zijn relatie met iemand anders.
Ik ben uitverkoren, wáárdig om hem over zijn jeuk heen te helpen, ik moet me vereerd voelen. Grote bof, zeg. Lucky, lucky me.
Tegen zoveel droglogica kan ik niet op – het afscheid volgt. Hij lijkt werkelijk niet in te zien op hoeveel fronten dit verkeerd is. En het akelige gevoel dat hij dit zes weken lang gepland heeft, wachtend op een zwak moment om toe te slaan, is een onplezierige gewaarwording. Lezer, ik zal u bekennen: ik voel me misbruikt.
Dus dat is dat. Einde vriendschap – als die er al ooit was! – en einde vertrouwensband. Ik zou niet durven beweren dat hij me aangerand heeft, toch is dit allesbehalve in de haak. Daarnaast vind ik twee jaar wat snel om in een seksuele sleur terecht te komen, als je in je early twenties bent. Bovendien gaat het stichten van een gezin minder makkelijk als er geen echtelijke interactie plaatsvindt. Tot zover de perfecte relatie. Maar hee, het zijn mijn zaken niet. In de ogen van sommigen ben ik slechts een preutse troela voor plezier in de kleinste uurtjes. Wat weet ik ervan..
vrijdag 30 januari 2015
Tarikgate
Een paar dagen na de aanslagen op de redactie van Charlie Hebdo kreeg ik van iemand de vraag of ik, als literatuurwetenschapper, niet de behoefte voelde een opiniestuk te schrijven hierover. Mijn antwoord was 'nee': ik zou namelijk niet zo snel weten wat het punt achter die opinie zou zijn. Natuurlijk, ik zou de aanslag in een historische context kunnen plaatsen, ingaan op de achtergrond van de daders: het zijn 'Fransen van Algerijnse komaf', dus de weg naar overgeërfde derde-generatie-nonbelonging-pied noirleed en milde doch diepe haatgevoelens jegens Frankrijk is dan snel geplaveid. Ook een vergelijking met 'onze' houding (shoop, daar is de 'wij') tegenover satire en wat voorbeelden van wat wij soms grappig vinden en af en toe strafbaar stellen is snel opgetekend. Zelfs een verhandeling over moslimextremisme, misinterpretatie en 'de dreigende radicalisering' is al genoeg voor een sappig stuk. Lekker hoor. Maar neen.
De kriebel kwam echter wél na het bekijken van het NOS-nieuws van gisteravond. Rond achten drong Tarik Z. een van de uitzendstudio's binnen en vroeg middels een neppistool, een bedreiging en een slecht geschreven briefje om wat zendtijd. Dat lukte hem niet en hij werd door een stuk of vijf hard schreeuwende politieagenten (ja, hard schreeuwenden) opgepakt.
Vlug trok de pers in Tariks woonplaats, Pijnacker, een loensende dorpsgenoot van de besneeuwde straat. Deze jongen kende Tarik nauwelijks en had hem evenmin herkend op TV, maar was naar inzicht van de reporter (ik krijg het woord 'journalist' hier amper uit den bek) de meest geschikte persoon voor een interview. Vraag één: 'Hij was geadopteerd, hè?'
Welja. Binnen een paar seconden was door de reporter vastgesteld dat adoptie nieuwsverstorende neigingen blijkbaar in de hand werkt. Gelukkig bleek later dat Tarik helemaal niet geadopteerd was. Ondanks dat dreigbriefje zonder interpunctie. Pffiiew. Wel komt vaak terug dat hij een kind van gescheiden ouders is. Dat belooft dan wat voor de toekomst, aangezien sinds de nulties ongeveer een derde van alle huwelijken strandt. Laten we hopen dat het verminderde aantal kinderen per gezin de telling incidenten laag houdt.
Door binnen te vallen in de studio had Tarik, geboren in Zoetermeer, zijn privacy al zo goed als vaarwel gezegd. Niets compositietekening met het beproefde zwarte oogbalkje: Tariks facebookprofiel en beeltenis werden al net zo pontificaal en herhaaldelijk in beeld gebracht als de Pijnackerse palmkwekerijvilla van zijn moeder en haar nieuwe man.
De Nederlandse nationaliteit van die moeder – of haar bestaan – is niet nieuwswaardig. Tariks vader daarentegen is Egyptisch, wat Tarik likkebaardend 'van Egyptische afkomst' maakt, ondanks die jeugd in Zoetermeer. Wel kon de politie na wat onderzoek 'een terroristische achtergrond' uitsluiten. Wham, bam, thank you ma'am!
Als ik me dan ook even aan wat generalisering en stemmingmakerij mag wagen: waar minder nadruk op wordt gelegd is dat Tarik eerstejaars scheikundestudent is aan de TU in Delft. Dat maakt hem, in tegenstelling tot sommige andere ordeverstoorders, niet laagopgeleid, noch kansarm. Ergens is het jammer dat hij geen chemische bom bij zich droeg en zijn religieuze voorkeur niet bekend is: dat had het beoogde plaatje waar hij zo slecht in past toch nog een beetje gladgestreken.
Ik voel geen sympathie voor Tariks actie. Ik wil het zelfs, vrij naar Máxima, behoorlijk dom noemen. Maar het gaat hier wel om een jongen van negentien – negentien! - die de rest van zijn leven nog leiden moet, in het bruisende Pijnacker. Zelfs Volkert van der Graaf is meer privacy gegund en die heeft een moord gepleegd. Iets wat Tarik met dat nepwapen niet zou zijn gelukt.
Ik verbaas me ook over het aantal factoren dat van invloed zou zijn geweest op de beslissing tot de verstoring: een mogelijke 'terroristische achtergrond' - kan iemand me uitleggen wat dat precies is? - een 'kind van gescheiden ouders', alsof dat iets zou zeggen over het motief en vooral die 'Egyptische afkomst' voor een geboren en getogen Zoetermeerder met een Hollandse moeder. Als Volkert hier toch al genoemd is: die werd ook niet ineens 'van Britse afkomst' na de moord op Pim F.
Dus, mijn opinie? Belachelijk, deze representatie. Vergezocht, belasterend en stereotype.
Dat Tarik van het pad af is, ontken ik zeker niet. Maar waarom is het zo moeilijk om te geloven dat er ook individuen (!!) zijn die 'gewoon' en 'zomaar' de kolder in hun kop krijgen, zonder dat daar een moeilijke jeugd, een 'buitenlandse afkomst', een dysfunctioneel ouderpaar, een uitzichtloze toekomst, een terroristische groepering of bittere armoede aan ten grondslag ligt?! Mensen doen vreemde dingen, ook zonder aanwijsbare reden: punt.
De kriebel kwam echter wél na het bekijken van het NOS-nieuws van gisteravond. Rond achten drong Tarik Z. een van de uitzendstudio's binnen en vroeg middels een neppistool, een bedreiging en een slecht geschreven briefje om wat zendtijd. Dat lukte hem niet en hij werd door een stuk of vijf hard schreeuwende politieagenten (ja, hard schreeuwenden) opgepakt.
Vlug trok de pers in Tariks woonplaats, Pijnacker, een loensende dorpsgenoot van de besneeuwde straat. Deze jongen kende Tarik nauwelijks en had hem evenmin herkend op TV, maar was naar inzicht van de reporter (ik krijg het woord 'journalist' hier amper uit den bek) de meest geschikte persoon voor een interview. Vraag één: 'Hij was geadopteerd, hè?'
Welja. Binnen een paar seconden was door de reporter vastgesteld dat adoptie nieuwsverstorende neigingen blijkbaar in de hand werkt. Gelukkig bleek later dat Tarik helemaal niet geadopteerd was. Ondanks dat dreigbriefje zonder interpunctie. Pffiiew. Wel komt vaak terug dat hij een kind van gescheiden ouders is. Dat belooft dan wat voor de toekomst, aangezien sinds de nulties ongeveer een derde van alle huwelijken strandt. Laten we hopen dat het verminderde aantal kinderen per gezin de telling incidenten laag houdt.
Door binnen te vallen in de studio had Tarik, geboren in Zoetermeer, zijn privacy al zo goed als vaarwel gezegd. Niets compositietekening met het beproefde zwarte oogbalkje: Tariks facebookprofiel en beeltenis werden al net zo pontificaal en herhaaldelijk in beeld gebracht als de Pijnackerse palmkwekerijvilla van zijn moeder en haar nieuwe man.
De Nederlandse nationaliteit van die moeder – of haar bestaan – is niet nieuwswaardig. Tariks vader daarentegen is Egyptisch, wat Tarik likkebaardend 'van Egyptische afkomst' maakt, ondanks die jeugd in Zoetermeer. Wel kon de politie na wat onderzoek 'een terroristische achtergrond' uitsluiten. Wham, bam, thank you ma'am!
Als ik me dan ook even aan wat generalisering en stemmingmakerij mag wagen: waar minder nadruk op wordt gelegd is dat Tarik eerstejaars scheikundestudent is aan de TU in Delft. Dat maakt hem, in tegenstelling tot sommige andere ordeverstoorders, niet laagopgeleid, noch kansarm. Ergens is het jammer dat hij geen chemische bom bij zich droeg en zijn religieuze voorkeur niet bekend is: dat had het beoogde plaatje waar hij zo slecht in past toch nog een beetje gladgestreken.
Ik voel geen sympathie voor Tariks actie. Ik wil het zelfs, vrij naar Máxima, behoorlijk dom noemen. Maar het gaat hier wel om een jongen van negentien – negentien! - die de rest van zijn leven nog leiden moet, in het bruisende Pijnacker. Zelfs Volkert van der Graaf is meer privacy gegund en die heeft een moord gepleegd. Iets wat Tarik met dat nepwapen niet zou zijn gelukt.
Ik verbaas me ook over het aantal factoren dat van invloed zou zijn geweest op de beslissing tot de verstoring: een mogelijke 'terroristische achtergrond' - kan iemand me uitleggen wat dat precies is? - een 'kind van gescheiden ouders', alsof dat iets zou zeggen over het motief en vooral die 'Egyptische afkomst' voor een geboren en getogen Zoetermeerder met een Hollandse moeder. Als Volkert hier toch al genoemd is: die werd ook niet ineens 'van Britse afkomst' na de moord op Pim F.
Dus, mijn opinie? Belachelijk, deze representatie. Vergezocht, belasterend en stereotype.
Dat Tarik van het pad af is, ontken ik zeker niet. Maar waarom is het zo moeilijk om te geloven dat er ook individuen (!!) zijn die 'gewoon' en 'zomaar' de kolder in hun kop krijgen, zonder dat daar een moeilijke jeugd, een 'buitenlandse afkomst', een dysfunctioneel ouderpaar, een uitzichtloze toekomst, een terroristische groepering of bittere armoede aan ten grondslag ligt?! Mensen doen vreemde dingen, ook zonder aanwijsbare reden: punt.
Abonneren op:
Posts (Atom)