Op een bloedhete donderdag liep ik van mijn werk naar het station toen ik achter me gemompel hoorde. De man achter me vertelt in geuren en kleuren hoe hij 'zin heeft om naar de Wallen te gaan, om daar eens wat studenten lekker uit te wonen' en dat was nog maar een topje van de ijsberg: gedurende drie minuten werd ik in grafische en niet mis te verstane termen deelgenoot van wat ik toen nog als telefoonconversatie wegzette. Vreemd om het daar zo over te hebben, maar Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers en warmte maakt mensen hitsig. Toch was het volume zodanig hoog dat ik de man ervan verdacht een reactie te willen uitlokken – nou, van mij zou hij die niet krijgen. Ik keek niet op of om en gelukkig bood mijn zonnebril hulp.
Vervelender werd het toen de man me inhaalde. Ik gluurde naar hem. Hij was nog steeds aan het mompelen over uitwonen en genadeloze seks met studentprostituees en het ergste: hij was helemaal niet aan het bellen. De engerd.
We kwamen op een kruispunt met rechts de roltrap en links de gewone trap naar boven. Hij hield in. Ik nam me voor hem te vermijden: welke weg hij ook zou kiezen, ik zou de andere nemen. Dat ging bijna goed. Tot hij zich omdraaide en me aansprak.
'Mag ik jou iets vragen?', vroeg hij met een hele andere stem dan de hese fluisterstem die hij voor zijn monoloog gebruikt had. Oh hemel, nu gaan we het krijgen. 'Nee, ik moet mijn trein halen,' gooi ik de knuppel meteen in het hoenderhok. Ik loop door maar de man steekt zijn hand met gespreide vingers uit en houdt me tegen. 'Ik ben van Dutch Quality Models en ik ben altijd op zoek naar nieuwe modellen. Ik zag je net lopen en ik dacht: dát zou een goed model zijn. We doen shoots in Amsterdam en ook in Scheveningen, hoe zou jij het vinden om model te worden?'
Ik begin hardop te lachen. Ik hoorde wel eens dat dit gebeurt, maar had het nog nooit ondervonden. Oh edel geluk, hier heb ik mijn hele leven op gewacht! Ik ben helemaal niet te oud of te groot om model te zijn, hij zei het zelf, hij zag het aan mijn runway walk, van achteren, aan mijn oh zo smalle billen, mijn windmachinewaardige lokken... Dit is dé kans om begeerd en rijk te worden, een portfolio op te bouwen, een personal trainer in te huren, koolhydraten voorgoed achter me te laten en de wereld over te reizen...
Behalve dan dat 'de hele wereld' beperkt zal blijven tot een kelderbox in de Bijlmerwijk Klein Frissenstein en mijn 'portfolio' gevuld zal worden met wat onder slechte belichting in diezelfde kelderbox opgenomen dwangporno in onderbetaalde samenwerking met de manager en ster van eenmanszaak Dutch Quality Models.
Nee, dank je feestelijk.
Dat de man denkt dat ik waar dan ook heen zal gaan in zijn gezelschap terwijl ik hem net heb horen praten over de grootste en pijnlijkste obsceniteiten verbaast me des te meer. De sukkel. Maar ik blijf beleefd en zeg dat ik me gevleid voel dat hij modelkwaliteiten aan mijn achterste kan aflezen. En dat mijn trein wacht, dus dat ik hem niet kan helpen in zijn queeste naar Nekst Dutsj Kwalletie Moddol.
De gluiperd dringt nog aan ook, terwijl hij me met zijn gele ogen berekenend aankijkt. 'Wíl je dan niets bijverdienen?' Ik ga er als een volleerd mediagetraind model niet op in en benadruk mijn trein, terwijl ik de pas er in zet. Deze viezerik heeft geluk dat ik de politie niet bel. Het erge is dat er maar één meisje gevleid toe hoeft te happen en hij heeft z'n buit binnen. Maar mij gaat hij niet strikken: ik ben te oud voor dit soort grappen. Die ransbakkerij binnen mijn gehoorsafstand verried hem al nog voor hij zijn vuilbekkende scheur tegen me opentrok. Als hij wil dat er meisjes intrappen mag hij als eerste zijn businessmodel weleens scouten....
