Net zoals sommige mensen de leeftijd van hun hond in speciale hondenjaren tellen, denk ik dat het leven in de schijnwerpers sneller gaat dan daarbuiten. De houdbaarheid van een ster is kort en om de lamp op je gericht te houden moet er veel gebeuren in je leven, want het nieuws van vandaag is morgen vergeten geschiedenis. Auto-ongelukken, drugsgebruik, woedeaanvallen, vreemde dieet- of trainingsgewoonten, vetes tussen collega's: je kunt het zo gek niet bedenken of het 'lekt uit'. Wat de gemiddelde ster in zijn of haar hoogtijdagen meemaakt, is voor de rest van ons stervelingen in een heel mensenleven nog niet weggelegd.
Maar er zijn koppels die het rustiger aanpakken. Over het huwelijk van Deborra-Lee Furness (Mrs Hugh Jackman) Benjamin Millepied (Mr Nathalie Portman), Keeley Shay Smith (Mrs Pierce Brosnan) of Andrew Upton (Mr Cate Blanchett) hoor je zelden iets. Het kan dus wél, al is een zo goed als privé privéleven geen garantie voor geluk. Dat bleek maar weer toen ik er deze week achter kwam dat mijn favoriete stel uit elkaar is: Monica Belluci is niet langer Mrs Vincent Cassel.
Amper bekomen van dit afschuwelijke nieuws leken zij het schaap over de dam van de echtscheiding. Ook Catherine en Michael Douglas geven, huwelijksgewijs, de pijp aan Maarten, net zoals Mr en Mrs Eastwood en, tot mijn grote spijt, Bryan Ferry (die met de vier zalige zonen).
Als klap op de vuurpijl hangen ook Tamzin Outwaithe (uit het door mij zeer gewaardeerde seizoen 1 van Hotel Babylon) en Tom Ellis (Miranda) hun trouwring aan de wilgen.
Wat is dat toch? Heeft de zomerperiode de doodssteek gegeven, nu het rustig is en de performers vaker thuis zijn, als het huwelijk van een zeeman dat pas stukloopt als hij aan wal is? Is het een roep om aandacht om nog even wat publiciteit te genereren zo vlak voor de blockbusters van de herfst? Willen ze genoeg tijd hebben om in februari, bij de Golden Globes, Grammy's, BAFTA's en Emmy's met een nieuwe liefde te verschijnen? Is het een demonstratieve boodschap aan producenten en regisseurs: ik ben single en heb aááálle tijd van de wereld om me op een nieuw, tijdrovend project te storten? Natasha Bedingfields hitje is er niets bij.
Maar sterrenjaren zijn immers langer. Dus scheiden nog vóór de foto's zijn afgehaald is niet zo gek als je bedenkt dat er dan eigenlijk genoeg tijd is verstreken voor de intrede van de demonen der seven year itch. Trouwen na vier dates? Geen probleem. En ik zeg wel 'foto's afhalen' maar ik bedoel de publicatie van die vijf pagina's tellende bruiloftsreportage – laten we het geen huwelijksreportage noemen – in OK, Hello of Sun.
Moet je dan tegen heug en meug bij elkaar blijven? Zeker niet. Neem Clint: die is zeventien jaar getrouwd geweest. Da's dus eigenlijk 51 jaar. Je kunt het hem niet kwalijk nemen dat hij op zijn 83e zijn wellicht laatste kans op liefde bij iemand anders neerlegt. Bovendien verschillen hij en zijn soon to be-ex zo'n vijfendertig jaar. Zeg wat je wilt, maar ik ben er van overtuigd dat dat toch heeft meegespeeld. Ook bij de Douglasses en het echtpaar Ferry. (Saillant detail: Bryans ex Amanda was eerder de ex van zijn zoon. Al kan hij niets verkeerd doen in mijn ogen, opvallend is het wel.)
Maar leeftijdsverschil was geen zichtbare factor bij het stel Cassel en daarom rouw ik. Ook mooie, getalenteerde mensen kunnen uit elkaar gaan, dat weet ik wel, maar het is dubbel jammer als het gebeurt. En ik zag het niet aankomen. 45 lange jaren... zomaar weg! Vergeef me de dubbele moraal, maar ik gun stel Cassel hun geluk samen meer dan Clint of Michael.
Eén troost: binnen een jaar zijn ze beiden wel weer onder de pannen. Monica Belluci vindt troost in de armen van Max Beesley en Vincent Cassel tegen de boezem van Valerie Moore, jongere zus ván. Niets leuker dan een voorjaarsbruiloft, innit?
PS. Ik ben heel blij dat Perla en Slash het toch hebben gered.
zaterdag 31 augustus 2013
maandag 12 augustus 2013
Spijker
Nadat ik een week lang mijn trainingsschema lichtjes had laten versloffen, was het tijd om het ritme stevig op te pakken. Zonnige zondagmorgen, en ik jakker in mijn lycra naar de sportschool. Geheel in overstemming met veelgequote wijsheid maak ik mij niet al te druk over hoe ik er uit zie: als ik sport dan sport ik. Maar er zijn grenzen aan alles en excuses voor niets, dus ik smeer wel een klein beetje gloss en BB cream op mijn gezicht.
Eenmaal aangekomen ben ik mijzelf dankbaar hiervoor. Een uur na het begin van mijn gruelling workout komt er namelijk een booi binnen die mij al eerder opviel. Hij is niet zozeer knap maar wel erg lang en zoals je oog voortdurend kan vallen op iemand die dezelfde jas of haarkleur heeft als je partner of beste vriend, krijg ik de hee-Erlebnis opnieuw en opnieuw. (Er is niets aha’s aan.)
Altijd als wij samen in de ruimte zijn haalt hij capriolen uit en als ik op de loopband achter zijn crosstrainer sta, verdraait hij zijn nek vaker dan nodig. Achter je kijken op een crosstrainer is namelijk helemaal niet nodig. Maar ik wil mijzelf niet vleien met denken dat hij dat voor mij doet: misschien heb ik wel dezelfde lycra als zijn nichtje.
Dankzij mijn harde inspanning prijkt onder mijn voorfruit een donkere T en mijn BH tekent zich in vocht af op mijn rug. Sexy, en daarbij ruik ik ook zo lekker. Gelukkig zit de BB en de gloss nog altijd waar ik ze heb achtergelaten: dat is tenminste iets. Ik wil deze man niet, maar ik blijf een vrouw.
De booi kijkt steels, maar ik ben geen bakvis en wil niet dat hij dichtbij komt, want mijn geur maakt ongetwijfeld geen goede indruk. Als ik, na anderhalf uur sporten, aan de bar neerplof met een kopje thee, komt hij naast me zitten. Ik ben in geanimeerd gesprek met het meisje achter de bar en hoewel ik geen bezwaar heb tegen zijn aanwezigheid, doet hij weinig moeite om deel te nemen. Wel vraagt hij me, waar ik vandaan kom. Het valt me op dat hij enorm lispelt. Zelf komt hij van Corsica. Verrassend, want Italianen noch Fransen staan bekend om hun lengte. We converseren wat en vertrekken per toeval uiteindelijk samen. Nog vóór de deur in het slot valt, steekt meneer van wal. Hij kan het dus wel.
‘Ga je naar huis, naar je vriend?’ Ik beaam dat ik naar huis ga. ‘Heb je een vriend?’
Als ik het niet dacht. In vroeger tijden heb ik hier uit gemakzucht vaak over gelogen, maar tegenwoordig vind ik dat teveel moeite. ‘Nee, jij?’
Hij gaat er bloedserieus op in. ‘Nee, ik heb geen vriendin, ik ben single. Daarom vraag ik of jij een vriend hebt: ik vind je leuk, je bent knap en ik wil met je uit. Mag ik je nummer?’
Beng, die zit. Spijkers met koppen. Hij overvalt me, maar hee, het leven is kort! Ik zie mijn mannen graag lang en daadkrachtig. Helaas is hij bepaald geen Sebastián en weet ik niet of ik er vanuit mag gaan dat hij de grenzen van de volwassen- en redelijkheid aanhoudt als het om mijn gegevens gaat. Afgezien van zijn lengte is hij mijn type niet en hoewel een kopje thee weinig kwaad kan, zal het me evenmin veel gelukkiger maken. Ik sport bovendien met veel plezier in alle rust – als ik sport dan sport ik – en dat wil ik graag zo houden.
‘Ben je niet op zoek naar een relatie?’ vraag hij. Jawel, maar niet met jou. ‘Jij komt meestal ’s avonds, toch? Dan zorg ik dat ik er ook ben!’ Nou, gezellig… Eén voordeel: als hij me in lycra al heet vindt, zou hij me eens moeten zien in een jurk. Maar als het aan mij ligt, komt het zover niet. Nu nog zorgen dat hij mijn spijkerstrooiende hand niet opmerkt.
Eenmaal aangekomen ben ik mijzelf dankbaar hiervoor. Een uur na het begin van mijn gruelling workout komt er namelijk een booi binnen die mij al eerder opviel. Hij is niet zozeer knap maar wel erg lang en zoals je oog voortdurend kan vallen op iemand die dezelfde jas of haarkleur heeft als je partner of beste vriend, krijg ik de hee-Erlebnis opnieuw en opnieuw. (Er is niets aha’s aan.)
Altijd als wij samen in de ruimte zijn haalt hij capriolen uit en als ik op de loopband achter zijn crosstrainer sta, verdraait hij zijn nek vaker dan nodig. Achter je kijken op een crosstrainer is namelijk helemaal niet nodig. Maar ik wil mijzelf niet vleien met denken dat hij dat voor mij doet: misschien heb ik wel dezelfde lycra als zijn nichtje.
Dankzij mijn harde inspanning prijkt onder mijn voorfruit een donkere T en mijn BH tekent zich in vocht af op mijn rug. Sexy, en daarbij ruik ik ook zo lekker. Gelukkig zit de BB en de gloss nog altijd waar ik ze heb achtergelaten: dat is tenminste iets. Ik wil deze man niet, maar ik blijf een vrouw.
De booi kijkt steels, maar ik ben geen bakvis en wil niet dat hij dichtbij komt, want mijn geur maakt ongetwijfeld geen goede indruk. Als ik, na anderhalf uur sporten, aan de bar neerplof met een kopje thee, komt hij naast me zitten. Ik ben in geanimeerd gesprek met het meisje achter de bar en hoewel ik geen bezwaar heb tegen zijn aanwezigheid, doet hij weinig moeite om deel te nemen. Wel vraagt hij me, waar ik vandaan kom. Het valt me op dat hij enorm lispelt. Zelf komt hij van Corsica. Verrassend, want Italianen noch Fransen staan bekend om hun lengte. We converseren wat en vertrekken per toeval uiteindelijk samen. Nog vóór de deur in het slot valt, steekt meneer van wal. Hij kan het dus wel.
‘Ga je naar huis, naar je vriend?’ Ik beaam dat ik naar huis ga. ‘Heb je een vriend?’
Als ik het niet dacht. In vroeger tijden heb ik hier uit gemakzucht vaak over gelogen, maar tegenwoordig vind ik dat teveel moeite. ‘Nee, jij?’
Hij gaat er bloedserieus op in. ‘Nee, ik heb geen vriendin, ik ben single. Daarom vraag ik of jij een vriend hebt: ik vind je leuk, je bent knap en ik wil met je uit. Mag ik je nummer?’
Beng, die zit. Spijkers met koppen. Hij overvalt me, maar hee, het leven is kort! Ik zie mijn mannen graag lang en daadkrachtig. Helaas is hij bepaald geen Sebastián en weet ik niet of ik er vanuit mag gaan dat hij de grenzen van de volwassen- en redelijkheid aanhoudt als het om mijn gegevens gaat. Afgezien van zijn lengte is hij mijn type niet en hoewel een kopje thee weinig kwaad kan, zal het me evenmin veel gelukkiger maken. Ik sport bovendien met veel plezier in alle rust – als ik sport dan sport ik – en dat wil ik graag zo houden.
‘Ben je niet op zoek naar een relatie?’ vraag hij. Jawel, maar niet met jou. ‘Jij komt meestal ’s avonds, toch? Dan zorg ik dat ik er ook ben!’ Nou, gezellig… Eén voordeel: als hij me in lycra al heet vindt, zou hij me eens moeten zien in een jurk. Maar als het aan mij ligt, komt het zover niet. Nu nog zorgen dat hij mijn spijkerstrooiende hand niet opmerkt.
woensdag 7 augustus 2013
Laagje
Wat heb jij over voor een mooie gezichtshuid? Het klinkt als een slechte slagzin, maar de vraag is echter dan echt voor iedereen die de puberteit is gepasseerd. Al dan niet met de littekens van kleerscheuren, pun intended. Als je de pustules te boven bent gekomen en statistisch te oud bent voor Clearasil, is het tijd voor helende maatregelen. Na allerlei bakerpraat en huismiddeltjes die vast op waarheid berusten (ezelinnenmelk, havermout, suikerscrub, het vermijden van chocola) en halfzachte hippe beautymiddelen (druivenpit, hamamelis, avocado, kamille, sheaboter, zijdeproteine) doen we nu inspiratie op in Japan. Als je nog gebruik maakt van vleermuizenstront of slakkenslijm uit een potje ben je hopeloos uit. De nieuwste trends: slakkenslijm live, en een grijzig bad vol kak van vliegende ratten.
De celeb’s zeggen dat ze het doen, dus moeten wij het ook. Victoria Beckham schijnt zich te bedienen van een wekelijkse facial op basis van duivendrop. Gekweekte duiven natuurlijk, die speciaal voer krijgen. Prijs: zo’n 200 euro per behandeling, maar daar gaat haar mopsneusje niet van omlaag. Tijdens de behandeling mag ze de knijper helaas niet laten zitten. Met zo’n geur is het geen wonder dat ze nooit lacht.
Maar ze is niet alleen. Madonna laat haar huid naar verluidt behandelen met ‘pure’ zuurstof. Angelina Jolie gebruikt een massageroller met spijkertjes in de strijd tegen rimpels, zo wordt gefluisterd. In Oostenrijk bestaat zelfs een gezichtsbehandeling die gebruik maakt van bloedzuigers. Wie mooi wil zijn, lijdt graag pijn. Ach, het is niet gekker dan je eelt laten wegvreten door vissen die een kwartiertje geleden dat van je buurvrouw wegvraten, of je dijen schrobben met koffiedik, of gezichtscrème gebruiken met placenta- of voorhuidextract erin. Neen, dan liever het voorbeeld van Miranda Kerr, die zweert bij wat eetlepels kokosolie. Oraal in te nemen en de hoeveelheid niet overdrijven. U weet waarom. (Ranzig? Oh, dus dit is wel ranzig...?)
Dat iets heel veel, langdurig en vaak geroepen wordt, maakt het nog niet waar. Toch schijnen water drinken, veel (onbespoten!) groente en fruit eten, bewegen en regelmatig scrubben écht te helpen. Wat ze mij bij de ICI vaak vertellen is dat de vernieuwing van de huid op je gezicht een maand duurt. Zolang moet je dus minimaal wachten voor je resultaat ziet. Je kunt net zo goed meteen een kuurtje Even Better bestellen voor je gemoedsrust, want als het zo lang duurt voor je een egale huid hebt zijn er in de tussentijd zoveel variabelen bijgekomen dat je niet met zekerheid kan zeggen dat die verbetering werkelijk aan die extra moeite ligt. En zo is herinnering op meerdere fronten een goede marketingtruc.
Maar wat is dan de oplossing? Voor direct resultaat wend je je gewoon tot de BB cream, die ook een heel stuk verbeterd is sinds de introductie. Op de site van BBCreamshop.eu staat dat deze crème oorspronkelijk bedoeld is voor het helen van brandwondelittekens. Nuf said, dat moet zeker werken. Egaliseren doen ze allemaal, maar er is keuze uit whitening cream, wrinkle improvement, moisterizing cream en hydrating cream, om maar iets te noemen.
Als je huid je zoveel parten speelt dat je jezelf liever niet ziet zonder make-up, dan kijk je gewoon alleen tijdens het opbrengen in de spiegel. Tegen de tijd dat je er klaar voor bent de waarheid onder ogen te zien, is het probleem uit de wereld. Tot die tijd is smeren het devies: het gaat, tenslotte, om gladde illusies.
De celeb’s zeggen dat ze het doen, dus moeten wij het ook. Victoria Beckham schijnt zich te bedienen van een wekelijkse facial op basis van duivendrop. Gekweekte duiven natuurlijk, die speciaal voer krijgen. Prijs: zo’n 200 euro per behandeling, maar daar gaat haar mopsneusje niet van omlaag. Tijdens de behandeling mag ze de knijper helaas niet laten zitten. Met zo’n geur is het geen wonder dat ze nooit lacht.
Maar ze is niet alleen. Madonna laat haar huid naar verluidt behandelen met ‘pure’ zuurstof. Angelina Jolie gebruikt een massageroller met spijkertjes in de strijd tegen rimpels, zo wordt gefluisterd. In Oostenrijk bestaat zelfs een gezichtsbehandeling die gebruik maakt van bloedzuigers. Wie mooi wil zijn, lijdt graag pijn. Ach, het is niet gekker dan je eelt laten wegvreten door vissen die een kwartiertje geleden dat van je buurvrouw wegvraten, of je dijen schrobben met koffiedik, of gezichtscrème gebruiken met placenta- of voorhuidextract erin. Neen, dan liever het voorbeeld van Miranda Kerr, die zweert bij wat eetlepels kokosolie. Oraal in te nemen en de hoeveelheid niet overdrijven. U weet waarom. (Ranzig? Oh, dus dit is wel ranzig...?)
Dat iets heel veel, langdurig en vaak geroepen wordt, maakt het nog niet waar. Toch schijnen water drinken, veel (onbespoten!) groente en fruit eten, bewegen en regelmatig scrubben écht te helpen. Wat ze mij bij de ICI vaak vertellen is dat de vernieuwing van de huid op je gezicht een maand duurt. Zolang moet je dus minimaal wachten voor je resultaat ziet. Je kunt net zo goed meteen een kuurtje Even Better bestellen voor je gemoedsrust, want als het zo lang duurt voor je een egale huid hebt zijn er in de tussentijd zoveel variabelen bijgekomen dat je niet met zekerheid kan zeggen dat die verbetering werkelijk aan die extra moeite ligt. En zo is herinnering op meerdere fronten een goede marketingtruc.
Maar wat is dan de oplossing? Voor direct resultaat wend je je gewoon tot de BB cream, die ook een heel stuk verbeterd is sinds de introductie. Op de site van BBCreamshop.eu staat dat deze crème oorspronkelijk bedoeld is voor het helen van brandwondelittekens. Nuf said, dat moet zeker werken. Egaliseren doen ze allemaal, maar er is keuze uit whitening cream, wrinkle improvement, moisterizing cream en hydrating cream, om maar iets te noemen.
Als je huid je zoveel parten speelt dat je jezelf liever niet ziet zonder make-up, dan kijk je gewoon alleen tijdens het opbrengen in de spiegel. Tegen de tijd dat je er klaar voor bent de waarheid onder ogen te zien, is het probleem uit de wereld. Tot die tijd is smeren het devies: het gaat, tenslotte, om gladde illusies.
Abonneren op:
Posts (Atom)