In de liefde, lezer, loont het om vergevingsgezind te zijn. Te denken in tweede, zevende en veertiende kansen. Liefdevol en hoffelijk te blijven. Je empathisch en positief op te stellen. Vertrouwen te hebben. Vaak lukt dat, met goed resultaat. Soms ook niet.
Een paar dagen geleden kreeg ik een bakzeilverzoek van iemand waar ik 2 jaar geleden één goede date mee heb gehad. Nu ben ik in mijn leven zowel afwijzer als afwijzeé geweest, dus ik ken beide kanten van de medaille. In lijn met de woorden hierboven probeerde ik zo goed als mogelijk met de situatie om te gaan.
Mijn date en ik spraken elkaar na een speeddatesessie en hij was een gentleman: lang, hoffelijk, welbespraakt, opgeleid. Dat hij politieke ideeën had waar ik me met geen mogelijkheid achter kon scharen, dat hij de indruk wekte aan haarverf en mantanning te doen (zodat ik zou geloven dat hij 3 jaar jonger was dan hij zei) en dat hij nog een huis deelde met zijn ex – een model, een model, een modél! – nam ik voor lief. Iedereen heeft wel iéts en op een date ben je soms jezelf niet. Bovendien waardeer ik mannen die zichzelf goed verzorgen.
Drie uur (!!) vóór de start van onze tweede date appte hij af, omdat hij de avond ervoor iemand had ontmoet en hij niet meer met anderen wilde daten. Dat nam ik hem niet echt kwalijk. Het leven is kort en ik wil helemaal niet daten met iemand wiens hart niet naar mij uitgaat. Het was bruut eerlijk en onbeschoft laat, maar het was tenminste eerlijk. Hij ghostte me niet, dat zegt iets goeds over 's mans respect voor mij. Dit is zo mooi als het wordt, meer hoefde ik hier niet van te verwachten. Ergens was ik zelfs een beetje opgelucht.
Waarschijnlijk was hij, dankzij die gedeelde voordeur, in bed beland met z'n ex (een modél!) en was hij er achter gekomen dat hij nog iets teveel voor haar voelde. Naja, goed, dat overkomt de besten.
Ik kon hem alleen niet antwoorden. Want wat zeg je op zoiets? 'Bedankt voor je app' komt nog het beste in de buurt, maar waarom zou ik hem willen bedanken voor een afwijzing? 'Ik begrijp het', zou een onnodige leugen zijn en ik ben niet in de positie om hem 'Veel plezier!' te wensen, laat staan 'Okee', want ik vond de afwijzing niet 'okee'. Zo enorm fantastisch was onze date daarnaast nou ook weer niet. Dus ik heb het er maar bij gelaten.
Het hernieuwd contact begon met een Facebookuitnodiging. Die ik aannam, want ik ben de kwaadste niet. Situaties veranderen, gevoelens veranderen, een oude vos verft wel zijn haren maar verliest niet zijn streken. Ik kreeg een berichtje met de ietwat gekleurde, peilen-of-je-nog/alweer-beschikbaar-bent-tekst: 'Hoe is het nu met je?'
Voor onze wat bekraste verhouding en mijn porseleinen taalgevoel zou het goed zijn als hij 'Het spijt me, ik heb het toen niet zo handig aangepakt', neer had gezet, of een variatie daarop. Ik was al héél tevreden geweest met een neutraler: 'Hoe is het?' of een simpele: 'Koffie?'. Rancune is immers altijd enig en eenzaam kind, en ik ben al een tijd volwassen. Toch vind ik dit geen handige woordkeus, voor iemand die iets goed te maken heeft. En dat heeft hij. Over de afwijzing ben ik wel heen, maar deze 'handreiking' helpt hem niet.
Want waar ik de klemtoon in 'Hoe is het nu met je?' ook leg, ze insinueert dat ik het klauwende trauma van die misgelopen zondagmiddagdate, twee jaar geleden, ternauwernood te boven ben gekomen. Van die insinuatie krijg ik jeuk.
Hadden we elkaar beter gekend, dan had ik zijn bedoelingen wellicht anders ingeschat of hem de kans gegeven de 'het spijt me' live te doen. Maar zo staan de zaken nu niet. En daarmee is iedere kans op spijtoptantenkoffie drie mijl diep de grond in geslagen. Als de energie niet goed is, wordt een date immers ook niet leuk.
Het risico van (valse) trots is dat je mooie dingen mis kunt lopen. Misschien verdienen we nog een kans – en als ik daartoe besluit, moet ik dit achter me laten, want anders verzandt de koffie in kinderachtige wrok en cynische, zure slokjes. Toch bekruipt me het gevoel dat ik zijn reservetrui ben, een speler met zwakke enkels. Met het waarschijnlijke scenario dat zodra z'n lievelingstrui – of een andere Trui – voorbij komt, hij me opnieuw terzijde zal schuiven, ditmaal misschien door me een kwartier van tevoren de brush-off te geven. Dank je feestelijk.
Ik ben liefdevol, maar niet achterlijk. Als het kouder wordt heb je aan één echt fijne trui genoeg.
