Schaken

Op een dinsdagavond, na mijn spinningsessie, floepte ik nog even de plaatselijke Albert Heijn in. Ze zeggen dat je geen boodschappen moet doen als je honger hebt, maar post-sport is een perfecte tijd om boodschappen te doen. Ik ben dan namelijk te moe voor iets anders, bovendien doet een uurtje sporten wonderen voor je gezicht. En het tijdstip, na negenen, is perfect voor het opdoen van leuke contacten.
Met een muziekje in mijn oren stiefel ik door de gangpaden. Natuurlijk zorg ik er wel even voor dat de sla de koekjes aan het zicht onttrekt als ik een potentieel object in het vizier krijg. Mijn happy sweaty glow straalt sportiviteit en levenslust uit, geen suikerafhankelijkheid of vraatzucht. En op dit tijdstip doen alleen hete huisvaders, singles en studenten nog boodschappen.
Even een notie over huisvaders. Ik ben specifiek gevoelig voor de hot daddy: de huisvader met kinderen onder de vijf. (liefst jongetjes!) Deze mannen, van tussen de dertig en de veertig, flirten er schaamteloos op los. Waarom? Ze hebben toch niets te verliezen: hun trouwring werkt als hun talisman, en hun aflaat. Ze willen weten of en hoe goed ze nog in de markt liggen bij aantrekkelijke, jonge meisjes met ongerepte baarmoeders, zoals ik. Ze verkeren in een gunstig limbo: hun vaderrol vertedert en maakt ze 'ongevaarlijk', maar hun rol als jager is nog niet helemáál uitgespeeld. Dure schoenen en de rollende r van zijn kinderen geven blijk van rustige welgesteldheid. De onzekerheden van de eerste huwelijks – en carrièrejaren zijn voorbij. De studieschuld is afbetaald, de tweede woning aangekocht. Hij is relaxter, virieler, sexyer dan ooit tevoren. Leer mij de hete pappa kennen. Woef, woef.
Mevrouw hot daddy is vaak net zo heet. Een jonge moeder, met iets méér moeite terug in vorm gekomen na de tweede zwangerschap ('en dit is de laatste, hoor schat!') met vlotte kleren en dito kapsel. Haar eerste grijs wordt maandelijks in streepjes bruin of blond geverfd. Zij is sportief, laat Bailey de bruine labrador graag uit en gaat op zaterdagmorgen joggen, maar nooit zonder mascara of bronzing powder. De plastic sieraden uit haar jeugd heeft ze vaarwel gezegd: subtiel goud en zilver, eventueel met kleine steentjes, decoreert haar gebruinde lichaam. Een armband voor ieder kind, een ring als aandenken aan iedere vakantie. Haar enkels zijn permanent Eilat-, Tenerife-, of Ibizabruin en het wit dat haar irissen omrandt lijkt witter dan het oogwit van ieder ander. Zij bezit geen onderbroeken, alleen maar hipsters, slipjes en strings. De biceps kondigen zich aan ter preventieve vervanging van de kipfilet. Ze is oprecht gelukkig en draagt haar trouwring, haar titel en haar kinderen met trots. Leer mij de hete moeder kennen. Woef.

In de hoop ooit zelf een hete mama te worden, struin ik langs het voorverpakt-voedsel-schap. Mijn ogen zoeken niet naar zompige bami of voorgekookte stamppot, maakt u zich geen zorgen. De enkels heb ik al, maar ik zit nog in de plasticfase. Het is rustig vandaag. Als ik uiteindelijk via het saus-en-frituurvetpad naar de kassa ga, zie ik een man van middelbare leeftijd. Niet het omkijken waard, ware het niet dat hij om de drie stappen een paardensprongstap doet: één recht, één schuin. Na een halve minuut kijken is het me duidelijk; deze kerel heeft overduidelijk een dwangneurose. Wat een hel moet boodschappen doen zijn als je aan zoiets lijdt! Hij vermijdt de lijnen die de tegels afbakenen en is zeer geconcentreerd in zichzelf aan het mompelen. Ik kijk iets te opvallend en hij kijkt me fel aan – ik loop snel verder. Hier valt toch niets te halen voor me.

Bij de kassa zie ik een hot daddy. En een mededingster. Een blond meisje met krullen (pfffieeuw!) buigt zich over een anderhalfjarige peuter met dezelfde haarstructuur. (Of misschien is hij iets ouder, want hij ligt nog niet in bed.) Zijn vader buigt zich vooral over haar voorgevel en over de vraag, wat hij nog meer kan zeggen om haar aandacht te trekken. Een vertederend, herkenbaar en vermakelijk gezicht, Dit klinkt wel wat gemeen, lieve lezer, maar u weet dat als ik kon, ik mij gewillig zou laten gebruiken om 'het kind te vertroetelen'.

Is mijn adoratie voor het kind dan niet oprecht? Natuurlijk wel! Ik heb al eerder gezegd: zo'n klein mannetje maakt iets in me los. En pappa's, die ruiken dat. De geur van moedermelk far too early in the making, flinterdunne druppels oxytocine, geef het de naam die het hebben moet. Ik wil niets liever dan zo'n kleuter optillen en tegen me aandrukken alsof het mijn eigen kind was. Maar dat kan niet – het is niet mijn kind. Het is zelfs een vreemd kind en zijn vader staat erbij. Gelukkig staat zijn vader erbij, dan kan ik mijn adoratie op hem richten. De helft van de genen van dat begeerlijke zwitsalkind komt immers van hem. Is het niet vreselijk faul dat ik zo'n hot daddy alle kans biedt zijn ogen eens goed de kost te geven en zich te vergastten op mijn voluptueuze lijf, blikkerende tanden en volrode lippen? Ik kan het niet helpen, lieve lezer, waarlijk. Geloof me als ik zeg dat de blos die mijn wangen kleurt er een is van anticipatie, milde schaamte en onvoorwaardelijke liefde. Ik bedoel er niets mee, heus. Ik zou niet durven, bovendien zou daarmee de onschuld van ons gekir afglijden. En dat hoeft niet.

De caissière strijkt het haar uit haar gezicht met een stompe vingernagel. Typisch, alleen bij caissières is het contrast tussen vingers zo groot. Bij de zaterdaghulpen en de ochtendshift van herintredende huismoeders zie ik afgebladderde stompjes van nagelbijtsters, die zich niet van bewust zijn van wat ze nog meer eten op het moment dat hun stompe vinger hun overbeet bereikt en hun tanden het nagelbed afgrazen, op zoek naar eelt. Bij de andere zaterdaghulpen zie ik keurige, te lange acrylnagels met gouden of blauwe randjes, glitter, een enkele nagelpiercing. Zij zijn vervelend als je haast hebt en goed om bij in de rij te staan als je fruit hebt – ze pakken het omzichtig vast en leggen het voorzichtig neer. Mijn perziken zijn helaas een ander lot beschoren. Dame, als ik perzikensap had gewild, had ik dáár wel een pak van gekocht. Da's namelijk veel goedkoper. Maar dat is dan ook appelsap met een klein klein beetje perzikester. Maar dat interesseert jou natuurlijk niet. Bonuskaart? Tuurlijk. Airmiles zit aan de andere kant ja. Was je 'm bijna vergeten joh? Kan gebeuren, hoor. Werk-ze nog even, hoor. Doei!

Als ik langs de hot daddy loop, kijkt het kind me na. Ik wissel een blik van vertedering uit met het krullenmeisje. Net als de vader iets tegen mij wil zeggen over de rug van het kind, geeft de OCD-lijder een brul. De kleuter is verward, zijn ogen staan op schotels. Hij valt stil. We lachen alle drie, de pappa iets harder dan wij. Hij laat zijn zoon naar me zwaaien en het is goed dat ik honger heb en een beetje stink, anders was ik nog even blijven staan. Maar ik moet naar mijn hot shower en zij moeten naar hun hot mama. Mijn tijd komt nog wel. En als het een meisje wordt, heb ik des te meer lol.