Bashert

Afgelopen week viel er een roze boek op mijn deurmat: Patti Stangers Become your own Matchmaker. Voor degenen die haar niet kennen: Patti Stanger is de koningin van het Amerikaanse daten. Als third generation matchmaker koppelt zij zich een weg door het leven. Het relaas hiervan is te zien in haar show The Millionaire Matchmaker, waarin ze hele rijke mannen koppelt aan willige dames en zelf ook een flinke graan meepikt (want geloof me, dat bedrag is geen graantje). Haar strategie bestaat uit ongezouten kritiek en keiharde waarheden voor beide partijen, tot de match een deal is.
Haar regels zijn heel simpel en zo oud als de wereld. Met op nummer één:
The penis does the picking. (ooooh, zoo waar!!!)
Houd jezelf in shape – wat een politiek correcte manier is om te zeggen dat je een partner vinden kunt vergeten als je vadsig bent. Niet zonder lippenstift de deur uit. Geen seks voor er monogamie beloofd is. (da's slecht voor the big O - hebben we het later nog over.)
Tijdens het daten niet praten over onderwerpen als geld, je gebrekkige gezondheid (dus geen 'sympathie kwekende' details over die zwerende steenpuist op je linkerbil) je rancuneuze ex of haar/zijn zeurende moeder, je eigen zeurende moeder of je dieet.
(Er zijn dus mensen die het hier graag over hebben op een eerste date. En dat schept werkgelegenheid.)

Waar je het wel over mag hebben: je leven, wat je interesseert binnen en vooral buiten je baan, en tot op zekere hoogte je dromen en ambities. En dat laatste vooral om te kijken of die van je gesprekspartner genoeg overeen komen met die van jezelf.

Vol plaatsvervangende schaamte kijk ik naar haar show. Haar snerpende stem schalt overal doorheen en ze neemt nooit een blad voor de mond: mensen betalen een kwart miljoen per jaar voor haar waarheid. Haar vocabulaire doorspekt met Joods jargon en in een licht New Yorks accent vertelt ze daters waar het op staat: 'How would you feel about a nose job? Is it OK for me to completely restyle your wardrobe? Urkel called to say he wants his trousers back...' Tegen de dames in haar bestand is ze niet minder hard. 'Answer me right now: are you wearing a bra? Because you should. I know you think that's a cute top and you can pull it of without one, but trust me, you can't. So rush home and fix it.'

Patti loopt inmiddels tegen de vijftig en is zelf nog altijd ongetrouwd. Volgens de regels houden mannen alleen van vrouwen met steil haar, dus heeft ze haar Joodse pluis laten steilen tot een coupe waar Lucy Liu nog een puntje aan kan zuigen en lurkt ze met regelmaat aan de proteïneshake om haar svelte physique in toom te houden. Alles om je bashert te vinden, toch?
Als nuchtere Hollandse heb ik wel mijn bedenkingen bij sommige van haar tips. Bovendien - en dat geeft ze zelf ook aan - kan ze de match wel maken, maar de deal moet je toch echt zelf sluiten. Alle moeite ten spijt is het zelfs bij haar nog niet gelukt. Zelfs de heetste steiltang en het strengste dieet kunnen daar niet voor zorgen.

Ik denk dat aantrekkelijk zijn te maken heeft met hoe aantrekkelijk je jezelf vindt. Wat, in mijn geval, weer samenhangt met hoe zeker ik over mijzelf ben. Wat voor een groot deel (om precies te zijn vijftig procent) wordt bepaald door hoe ik eruit zie. Het beïnvloedt elkaar: als ik weet dat ik er goed uitzie, voel ik me zekerder, en als ik me zeker voel, heb ik meer zin om moeite in mijzelf te steken. Er zijn geen specifieke dingen die ik daarvoor nodig heb, al voel ik me soms automatisch beter op hakken. Maar ik ben wie ik ben, in killer heels of op power ballerina's. En de meest interessante mannen ben ik tegengekomen terwijl ik make-uploos boodschappen deed of erger, na het sporten.
(Je weet hoe je er dan uit ziet en hoe je haar zit. Om over de flatteuze sportkleding nog maar te zwijgen. FYI: ik doe aan spinning, inclusief biefstukbroek die niets, niets aan de verbeelding overlaat en plaatselijk vijf kilo toevoegt op een hele pamperachtige manier. The penis does the picking óók dwars door tien centimeter schuimrubber heen, blijkbaar.)

Wat ik heb geleerd van mijn persoonlijke datinghistorie is dat het in ieder geval geen zin heeft vast te houden aan je onzekerheden. Als een man niet belt, wil hij niet graag genoeg. Dat hoeft – binnen grenzen – niets te maken te hebben met iets dat je gezegd of juist niet gezegd hebt, de geur van je parfum, je zorgvuldig gecamoufleerde stresspukkel die hij toch of misschien niet gezien heeft. Als het daarop blijft hangen, moet het misschien ook maar niets worden. Uiteindelijk gaat het om de chemie en als die niet goed is, is een zondebok snel gevonden.
Natuurlijk is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Op het moment dat je je gemoedsrust van een man af laat hangen, kan dat funest zijn voor je manicure. De sleutel is dan ook om er niet van afhankelijk te zijn, hoe lastig dat ook is.
Wat ik nog meer geleerd heb, is dat ik óók een keus heb. Ik hoef niet met een man om te gaan waar ik weinig chemie voor voel, alleen maar omdat hij mij leuk vindt of omdat hij aan een hoop van mijn eisen voldoet maar niet aan de cruciale. Ik heb het een tijd lang geprobeerd met iemand met wie ik op verstandelijk vlak echt een klik had: hij liet me mijzelf zijn en ik voelde me veilig en ontspannen bij hem. Intellectueel waren we aan elkaar gewaagd en we dachten over een hoop dingen hetzelfde. Ik mocht hem erg graag en we hadden nog wel tien jaar zo door kunnen gaan. Maar eigenlijk bekroop me vanaf het begin af aan al het gevoel dat dit niet was waar ik op gehoopt had. Hij was altijd erg lief voor me, hoffelijk, rustig, stabiel. En dat was niet genoeg.
Achteraf bleek dat hij hetzelfde heeft gedacht. Wat ik me dan toch afvraag is hoe we het een jaar met elkaar uit hebben kunnen houden. En dankzij the big O (voor hen die mij van grofheid gaan betichten: ik heb het nu over de verbinding die door oxytocine wordt gemaakt als je met iemand slaapt) denk ik af en toe nog steeds dat we er geen goed aan hebben gedaan het uit te maken, al weet ik heel goed dat dat niet waar is. Maar het idee dat ik met niemand anders die mate van intimiteit kan ervaren is een kleine, maar zeer, zéér krachtige leugen.

Om terug te komen op Patti's boek: haar advies om niet met iemand te slapen vóór je er een monogame relatie mee hebt, is dus zeker waardevol. Je wil immers niet van een scharrel denken dat hij de liefde van je leven is, op puur hormonale basis. Dat je niet met iemand slaapt waar je een relatie mee wil is dus niet alleen een sociaal fenomeen. Maar ja, beggars can't be choosers.... Ook daar heeft Patti aan gedacht: zij raadt een houten stokje aan, om op te bijten. En voor dat geweldige advies heb ik vijftien euro betaald. Thanks, Patti. You're amazing. Ik ga gelijk een pak dubbellikkers kopen.

Zonder dollen: mijn haar steilen gaat nu nog even te ver, maar het idee dat je het beste uit jezelf moet halen, is een goed idee. Maar moet je niet gewoon altijd het beste uit jezelf halen, man of geen man? (sterker, je moet pas echt hard aan de slag als je een man hebt...)
Ach. Ik weet zeker dat er een man rondloopt die geknipt is voor me. Garanties heb je in de liefde toch nooit en verwachtingen kunnen glazen ingooien waarvan je niet wist dat je er nog uit moest drinken. Wat niet wil zeggen dat ik niet droom of bedenk wat ik zoek in een man. Alle op ieder-potje-past-een-deksel-geneuzel daargelaten is het vooral zaak om de juiste concessies te doen. Niet te veel, niet weinig. Zoals niets zo oneindig lekker kan zijn als een op jouw wensen afgestemde mojito – nét iets rinser, net iets droger – is de juiste man ook fijner dan vijftig redelijke.

(Waarom ik mannen met drank vergelijk? Omdat je van allebei rare dingen kunt gaan doen, daarom.)

Voorlopig maak ik me geen zorgen en zap ik op de maandagavond naar RTL5 waar miljonairs een kans op liefde proberen te kopen bij een dame die de zweep erover haalt. Naar de regels van haar boek doe ik het helemaal niet slecht en ik ben de twintiger die zij in haar boek zo hekelt. Bovendien ontneemt mijn pony me het zicht niet; dat heb ik alvast op haar voor. Maar als u me nu wilt excuseren: ik moet mijn lippen gaan stiften, en daarna naar de Albert Heijn...