Gereserveerd

Lezen over gezeik is veel leuker dan lezen over leuke dingen. Leuke dingen leiden niet tot frustratie of herkenning, dus die deel ik zelden. Leuke dingen – leuke mannen, leuke dates, leuke uitjes – zijn daarnaast vaak veel te persoonlijk om in een blog te plempen, dus dat doe ik niet vaak. Ik heb weleens een man ontmoet die mijn blog las voordat hij mijn nummer had en angstig vroeg: 'Je gaat toch niet over mij schrijven?'

Los van dat ik niet graag met mannen omga die eigenlijk bang voor me zijn, zou ik mijzelf niet willen vleien met de gedachte dat mijn bescheiden lezerspubliek deze jongen voorgoed aan de schandpaal nagelt. Ik vind zijn angst (of zo determineer ik het) vleiend, maar dit is geen Volkskrant-column – dat mocht ik willen. Ik schrijf daarnaast zelden over rendates-vous die leuk waren; die houd ik voor mijzelf (en mijn date). De misery date-verhalen waar ik wél over blog zijn zó absurd dat ik ze de rest van de wereld niet wil onthouden, maar het zijn wel zulke excessen dat ik niet mag hopen dat een man die ze leest, ze na wil volgen. Ik weet heel goed dat het merendeel van het ongeveer-dertigjarig manvolk geen deuren in mijn gezicht dicht zal laten klappen, moeilijk zal doen over mijn twee wijntjes of kopjes thee of me zal vragen of ik niet voor zijn deur had kunnen gaan liggen. Maar die keer dat ik een date had met een man die mijn blog al te letterlijk nam, heeft me wel gewaarschuwd voorzichtiger met mijn schrijfsels te zijn.
(Zelfcensuur blijft een hangijzer: lees ook Pupil)

Lezen over crap die anderen overkomt is nou eenmaal veel leuker dan zoetsappige ik-ben-zooooo-gelukkig-kijk-de-foto's-maar-blogs. Zeuren wekt sympathie, love gushing wekt walging. Blij zijn doe je maar in je eigen tijd, en beeld. Ik houd van mannen, in al hun verschillende verschijningsvormen, en zou ook nooit een man zo te kakken zetten in een stuk tekst: als het een klootzak is, gun ik hem dat niet, en als het gewoon niet klikt, is te kakken zetten niet nodig, onvrouwelijk (inderdaad, van mij...) en onvolwassen.

Dus nu een zeurend stuk: over service. Toen ik laatst een tafel voor drie wilde reserveren op een vrijdagavond, kreeg ik bij zeven restaurants te horen dat er niet meer gereserveerd kon worden voor groepen kleiner dan zes personen. Wel kon ik in het wachten op een tafel alvast plaatsnemen aan de bar.
De laatste keer dat ik dat deed bedroeg de wachttijd een uur en was de drankrekening van de bar hoger dan die van de uiteindelijke tafel. Dank je feestelijk.

Ik vind het geen stijl dat ik, als ik een week van tevoren bel, niet kan reserveren voor mijn gezelschap. Is mijn geld soms niet goed genoeg, niet rendabel voor op een vrijdagavond, waar we vanwege de drukte toch al worden weggekeken? En de mensen die al zitten te eten, hoe hebben zij die tafel dan voor elkaar gebokst?
Ik reserveer juist omdat ik me wil verzekeren van een plek, zonder eerst mijn eetlust te bederven met uit armoede aangeschafte borrelhapjes en teveel wijn. Als het om het geld gaat, vormt dat sowieso geen argument, want als ik die tafel eenmaal krijg, is mijn trek grotendeels verdwenen.
Het plezier, de voorpret en de gastvrijheid waar ik voor wil betalen als ik uit eten ga verdampt ook. Bovendien zeg ik wel dat dit een service-issue is, maar het hele idee van een restaurant is toch dat ik betaal om er te mogen eten? Het is dus helemaal geen service om mij een tafel te geven: het is de kern van de dienst. Betalen voor wachten doe ik al bij de NS...

Ik snap dat fietsenmakers alleen nog maar vervangen en niet meer plakken. Ik snap dat de schoenmaker mijn schoenen niet meer gratis in de was zet. Ik snap dat er geen plakjes worst meer worden uitgedeeld bij de slager aan de toonbank. Maar dat ik zonder half dozijn geen tafel krijg in een restaurant, dat begrijp ik niet.

De volgende keer ga ik dus reserveren voor zes en zijn er drie personen onwel geworden op het punt van aanvang. Two can play that game. Hoe komt mijn pump daar anders tussen de deur?

(Maar als er iemand is die in zijn stamkroeg wil testen hoe lang het duurt voor we met z'n tweeën een plekkie krijgen, houd ik me aanbevolen... ik ben reuze onderhoudend en zal er niet over schrijven, erewoord.)