Smokey

Zaterdag was het dan zover: ik keek, in het kader van de I love Fifty Shades of Grey-maand op Net5, eindelijk dan de klassieker 9 1/2 Weeks. En hoewel ik mij eerst door de seksuele belevenissen van Danielle en Lange Frans, Jeroen Nieuwenhuize (woef!) en Dries R. en zoon heen moest worstelen was het dan eindelijk tijd voor Mickey Rourke en Kim Basinger.

Wat mij opviel, was dat Mickey Rourke vroeger vrij heet was. Wat mij nog meer opviel, is dat Kim Basinger nog steeds heet is, voor zover je een vrouw van vijftigplus met goed fatsoen heet kunt blijven noemen. Ondanks dat ik af en toe horendol werd van Kim's opgewonden gilletjes – iets te jongig voor de thirthysomething divorcee die ze portretteert – is het een romantische film, onschuldig en oprecht sexy zoals alleen films uit de jaren tachtig dat kunnen zijn. De film is slecht ontvangen, heeft een paar Razzies heeft gewonnen en kwam in opspraak door haar erotiek. Het acteerwerk is inderdaad niet om over naar huis te schrijven, maar voor iemand die Mickey achteraf 'een menselijke asbak' noemde zet Kim behoorlijk overtuigend neer dat ze haar tegenspeler onweerstaanbaar vindt. Twee uur lang zoenen en zweten met een hartstochtelijk roker verdient daarnaast sowieso een Oscar. Ik vind aankomen bovendien makkelijker. Waarom Charlize en Halle wel, maar Kim niet?

Inderdaad, voor die tijd zijn sommige scènes behoorlijk expliciet, maar godzijdank zijn haar (Kim én de film) de softfocusnavel, trillende tepels en stereotype kreuntjes bespaard gebleven. Wat plaatsvindt is rechttoe rechtaan gerampetamp – een beter woord kan ik er niet voor verzinnen – maar veelal met kleren aan, dus eigenlijk is het nogal braaf.
(maar ja, zie maar eens over Monster's Ball, Irreversible of Michael Winterbottom's Nine Songs heen te komen.)

De welbekende scène naast de ijskast, waar 'John' 'Elizabeth' volpropt met eten dat alleen Amerikanen in huis hebben (gelatinepudding, ready-made koekjesdeeg, marshmellow uit pot en andere smerigheden) duurt veel te lang en ontaardt in een kleverige vreetschuur: beetje ranzig. Wat er wel uit springt is het stuk op de trap van een soort sarcofaag. Dat zit zo: Elizabeth heeft zich die avond speciaal voor John verkleed als man, snor incluis. Als zij als twee mannen over straat gaan, worden ze daarop aangesproken. Elizabeth laat dat niet over haar kant gaan, tergt de spreker en dan zijn de rapen gaar. John en Elizabeth vluchten en weten hun achtervolgers af te schudden. Ze staan op dat moment onderaan een trap. Verhit van al die spanning en dat stukje rennen besluiten ze elkaar ter plekke te pakken: geen tijd te verliezen. Dat het regent, hun kleren doornat zijn en het geen zomer is, deert niet. John kleedt Elizabeth uit en neemt haar terstond zonder scrupules op de oh zo comfortabele trap. (Ze houdt haar herenschoenen aan; als ik niet beter wist zou ik er een paper over kunnen schrijven.) Een paar minuten lang hoor je als kijker slechts het geluid van vallende regen – ze hangen onder de afvoer van een goot – en kletsende buiken. Vraiment; wáárlijk sexy. Bijna net zo sexy als de slaapkamerbekentenissen van Dries Junior.

Ook de relatie tussen John en Elizabeth komt niet echt uit de verf. Hij zorgt net een tikje te obsessief voor haar, maar nagenoeg nergens in de film heeft ze daarover innerlijk conflict, gewetensbezwaar of dialoog met een vriendin. (Dat was kazig geweest, maar wel realistischer.)
De enige vriendin/collega die wel een rol hierin heeft gaat uit met Elizabeths ex, maar die verhaallijn krijgt evenmin een staart. Slechts één keer huilt Elizabeth krokodillentranen als John haar dwingt op handen en knieën wat geld op te rapen, maar dat is vrij snel voorbij als ze daarna weer in bed belanden. Het lijkt wel een stel bonobo's, niet zozeer omdat ze het zoveel doen, maar omdat ze seks als goedmaker, communicatiemiddel en tijdverdrijf gebruiken.
(Ik hoor de cynici onder u denken: wat is daar dan vreemd aan? Niets, hoor. Niets.)

Uiteindelijk verlaat Elizabeth John; dat komt vrij abrupt. Niks wees er namelijk op dat Elizabeth Johns verregaande aandacht onprettig vond. Wat overblijft is een flinterdun verhaal dat steunt op twee middelmatige acteurs met mooie lijven. Et voila; een klassieker is vlug verwekt. Geen ingewikkelde Stockholmsyndroomcomplotten, geëmancipeerde Bildungsplaatjes of verwerking van tot dan toe genegeerd jeugdtrauma. Maar dat past dan weer goed bij de Fifty Shades of Grey-hype. Wist u trouwens dat de eerste FSOG-geïnspireerde scheiding ook alweer een feit is? Niet te filmen...

En wat hebben we hiervan geleerd? Dat een mooi lijf en stomende seks geen garantie geven op een inhoudelijk gelukkige relatie of een blockbuster, zoveel is duidelijk. (Ik denk overigens wel dat het hélpt, hoor.) Dat één van de twee er altijd beter uitkomt, klopt óók, kijk maar naar Mickey. Kim heeft in ieder geval het 9 1/2 weeks-schip op tijd verlaten. Voor romantisch en knap zijn geef ik haar hoe dan ook een tien, met of zonder jarretelles, Gauloises, zweepjes of brogues.