Vijftig

Mijn vader zei het al: van TV kijken word je dom. Ik gaf hem meteen gelijk na het zien van TLC's A submissive wife's guide to a happy marriage: over een Mormoonse vrouw die van het geluk van haar echtgenoot een dagtaak gemaakt heeft en anderen overhaalt om hetzelfde te doen. De korte versie?
*)Je moet je man helpen een betere versie van zichzelf te worden.
*)Je moet 's mans wensen respecteren en hem dienen.
*)Je moet je eigen wil aan die van hem onderwerpen.
*)Het belangrijkste: je moet met grote regelmaat met hem slapen, want enkel in seks vind de man het ware geluk en waardering.

Een en ander werd verteld door een iets te actief, schreeuwerig pruiltutje met uitpuilende ogen dat vooral als ze over de slaapkamer sprak, een quasi-heimelijke niet zo goed gelukte ondeugende blik opzette. Dat komt vast door die Mormoonse achtergrond. Echtgenoot zat er lachend als een boer met kiespijn naast. Geen grap: ik moest het volume twéé tandjes lager zetten om geen hoofdpijn te krijgen, zó hard en schel vertelde ze me dat enkel vrouwen met een sterke persoonlijkheid de keus kunnen maken om onderdanig te leven.
Niet iedereen is geschikt.

Wat ik hiervan vind? Nou, het streven je liefje gelukkig te maken en de beste versie van zichzelf te worden is een goed streven, en in mijn ogen niet direct onderdanig. Liefde gaat volgens mij best vaak over het uitstellen of afzien van de vervulling van je eigen behoeften teneinde (die van) de ander voor te laten gaan – maar dan wel onvoorwaardelijk en evenredig. Als een kind van deze tijd heb ik, net zo goed als Pruiltutje Puiloog haar lessen uit haar Mormoonse boek haalt, ook een paar dingen geleerd:
*)Vrouwen zijn niet (biologisch of anderszins) minderwaardig aan mannen.
*)Het is bijzonder lastig om andermans geluk onophoudelijk, op alle vlakken en onvoorwaardelijk (!!) boven dat van jezelf te plaatsen.
*)Net zo min als vrouwen gereduceerd hoeven te worden tot een homogene niet-met-hun-lichaam-en-geslacht-in-contact-staande groep sekshaters, hoeven mannen gereduceerd te worden tot een stel simpele mijn-basale-behoeften-zijn-seks-eten-seks-seks-en-seks-Neanderthalers.
*)De verantwoordelijkheid voor je eigen geluk absoluut afschuiven op een ander, bijvoorbeeld je man, getuigt van levensmoeheid.

Ik ben dan ook geboren in de Maatschappij van het Gevoelsmatig Individueel en Maakbare Zelf – en zij blijkbaar niet.
Waarom dweep ik wel met Patti Stanger – die ook dit soort regels voorschrijft – maar kan deze vrouw weinig goed doen?
Omdat Patti de raad geeft het beste uit jezelf te halen, om zelf gelukkig en mooi te worden en te blijven in plaats van een ander daarvoor verantwoordelijk te maken. Omdat Patti de leuke kanten van de fifties belicht: lippenstift die gewaardeerd wordt, opengehouden deuren, een drankje krijgen en mooie jurken, in plaats van het gebrek aan financiële, juridische en fysieke zeggenschap af te doen als iets wenselijks.
Omdat Patti's model niet voorwaardelijk is: niets staat je in de weg om gelukkig te worden, en het geluk van je man is geen voorwaarde voor dat van jezelf.

Patti heeft echter vooral raad voor single vrouwen, en Pruiltutje Puiloog heeft de getrouwde vrouw als doelgroep. Misschien is dat dan het grootste verschil, al kan ik me niet voorstellen dat het wenselijk is dat het onafhankelijke, frisse vlotte grietje dat je een ring om haar vinger schoof na die dag verandert in een opgeprikte, afhankelijke stepford wife die je in alles beaamt, immer bij je slijmt, soms met tegenzin met je slaapt (maar het verschil tussen lust en Engeland merk je niet) en op afroep beschikbaar is als een Maltees leeuwtje.

Als product en aanhanger van het Maakbare Zelf wil ik graag geloven in decorum tussen man en vrouw. Ik geloof in balans: om een ander geven zonder jezelf te vergeten, van de ander houden zonder je eigenheid te verliezen. Balans, vrije wil en nonbelang. En dat is precies wat ik hier mis.

Pruiltutje Puiloog doet dit namelijk alleen maar zodat haar man haar niet verlaat. Je kunt dat onderdanig noemen, ik zou er andere woorden voor gebruiken.Ik stel me voor dat ze dit heeft 'ontdekt' toen ze op het punt van scheiden stond, maar haar levensstijl niet wilde opgeven. In plaats van haar mening te ventileren en daarom soms ruzie te maken met haar man, gaf ze hem in alles gelijk. In plaats van de echtelijke betrekking zuchtend te ondergaan, besloot ze om het leuk te vinden. In plaats van zelf na te denken over opvoeding, financiën of werk buitenshuis, liet ze dit aan haar man over en ging naar de kapper, zodat het geluid van de föhn haar gedachten zou overstemmen. Dat moet een hoop rust geven als je er echt, maar dan ook écht bij kunt neerleggen.

In één ding moet ik haar dan ook gelijk geven: deze manier van huwelijk is inderdaad niet voor iedereen weggelegd.