Flexibel

De sportschool waar ik zit, bezigt een holistische benadering, die je zo intensief kunt maken als je zelf wenst. Naast individuele trainingsprogramma’s bieden ze bootcamps, verdiepende trainingen rondom eetgedrag en bewustwording, en yoga.
Nu beleef ik aardig wat stress in mijn leven. Naast stress ervaar ik ook piekeren en angstigheden. Om daar goed mee om te kunnen gaan probeer ik dit naar goed nulties-gebruik toe te laten in plaats van weg te stoppen, te negeren, te bagatelliseren of weg te eten. In contact staan met je emoties is het nieuwe hip, toch? En ik kan niet achterblijven.
Dus daarom volg ik twee keer in de week een yogales. En zoals het met veel dingen gaat, vereist dat training. Bijna niemand ervaart na dat eerste uur op een yogamat metéén een diepe innerlijke rust – sterker nog, bij de meeste mensen wordt het gegons van gedachten in eerste instantie alleen maar erger, omdat ze naast het hebben van al die gedachten er nu ook nog bewust aandacht aan schenken…

Daarom besluit ik dóór te zetten. Dat kost mij moeite. Ik weet dat yoga voor mij en mijn getroebleerde rug en bijennest-hoofd kan werken. Tegelijkertijd is mijn tijd beperkt en als ik moet kiezen tussen tijd spenderen aan sporten of tijd spenderen aan yoga valt het kwartje al te vaak naar sport. Bovenstaand gegeven – dat ik zal moeten trainen voor ik effect merk – heb ik voor sporten inmiddels geaccepteerd. Voor yoga ben ik echter nog niet zover.
Ik kwam er al snel achter dat het tijdstip waarop ik wil yoga-en een populair tijdstip is. Ik kom meestal tien minuten voor aanvang binnen, maar dat is veel te laat. De zaal is mij te koud. Ik kan me niet ontspannen en mijn draai niet vinden in de les – en precies daarom moet ik doorzetten.

Mijn docent kijkt vandaag over, achter en door me heen. Tijdens het opnemen van de presentielijst kiest zij ervoor mijn naam niet te noemen. Ik zit op 20 centimeter van haar neus, toch ziet zij mij niet. Wij hebben eerder tiff gehad, al weet ik niet zo goed waarom. Ze heeft een accent dat ik niet thuis kan brengen en haar stem werkt op mijn zenuwen, waardoor het uitermate lastig wordt me op mijzelf te concentreren. Rotterdamse nasaliteit, een zeurderige twang, een zachte G en de onhebbelijke gewoonte om ‘haar benen opzij te… nemen’ en al haar ledematen in allerlei richtingen 'te nemen' in plaats van ‘te leggen’, 'te plaatsen' of zelfs, oh gruwel, ‘te doen’. Alsof ze na een jeugd vlakbij de Belgische grens vlak vóór de puberteit in Vlaardingen is neergezet.
Ik kom hier voor mijn rust en nader tot mijzelf, maar het klikt niet erg goed. Ik pas er wel voor op dat te laten merken: mijn gezicht blijft neutraal en ik herhaal in stilte mijn mantra: ‘ik zit hier voor mijzelf, ik zit hier voor mijzelf.’ Tenzij ik naar Ibiza ga om daar met een superhete blonde God of superfitte, innig geaarde en vlot-kalme docente yoga ga volgen terwijl ik tarwegrassap z'n werk voel doen en de eerste zonnestralen van de dag de steen waar ik op lig en mijn gebogen lichaam zachtjes verwarmen zal er altijd iets niet goed zijn aan de les. In alle eerlijkheid: voor dit soort randvoorwaardelijke kolder moet ik me toch heus wel kunnen afsluiten?

Vandaag is weer zo’n dag. Het is druk als vanouds en ik lig op een bolster die naar oude sokken ruikt, zelfs door de handdoek heen. De geur dringt in mijn neus en in mijn hoofd. Ik ril. Mijn rug doet zeer en ik moet veel beheersing tonen om niet de les uit te lopen. Want in plaats van rustig, sereen en kalm voel ik me op ontploffen staan - en ik vraag me af of ik niet beter naar huis kan gaan en een bad kan nemen. Nadat ik aan de oksel van mijn buurvrouw heb geroken – die haar armen, net als ik, omhoog heeft genomen – wordt dit gevoel van misplaatst-zijn nog wat groter. Ik heb mijn heupen naar opzij genomen (for pity's saaaaahaakkee....!) en mijn voeten en handen naar elkaar toe genomen terwijl ik op mijn rug lig. Ik word uitgerekt als een banaan. Dit is dan weer best lekker. Ik zucht eens diep. Mijn schouder doet zeer, mijn heupbotten liggen ongenadig pijnlijk op de dunne mat en de ontspanning komt maar mondjesmaat. Maar ik voel hoe mijn bindweefsel zich langzaam opent. Ibiza of niet, ontspannen zál ik.