Botanie

Ik ben er ingetrapt. Opnieuw. Men zegt dat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot. Dat kan best kloppen, maar als de ezel het grindpad niet meer opgaat, hoe komt hij dan bij de sappige distels? Precies. Ik heb het, lieve lezer, wederom over de liefde. U heeft het mij al vele malen horen zeggen: ik begrijp het niet.
Vorige week stond ik in een kroeg. Er kwam een man op mij af, die mijn nummer vroeg. Hij was klein en blond, maar best aantrekkelijk. Hij vroeg mijn nummer, ik gaf het. De week erop hadden we regelmatig sms-contact, en op een regenachtige donderdagavond dan de date. De hele avond heb ik daar in al mijn veelbelovende glorie gezeten, een en al geurige zachtglimmende welbespraakte ronding en belofte. Hij was op zijn beurt hoffelijk, lieflijk, netjes, beschaafd en hoog opgeleid. Zijn glimlach was aantrekkelijk, zijn manieren en ambities ook. Mijn date kwam over als een hele mannelijke man. Hij was alleen een beetje bang voor stilte, maar dat gaf niets. Hij pakte mijn hand, aaide over mijn onderarm en uitte de woorden; 'Hee... ik vind dit leuk! [grote glimlach]' Ik knikte en beaamde dat. Ik had het prima naar mijn zin. Toch duurde het me op een gegeven ogenblik een beetje te lang en ik wilde naar huis. En ik wil u, lieve lezer, deze volgende belangrijke bevinding niet onthouden.
In de laatste kroeg waar we stonden liet hij zijn treinkaartje uit zijn broekzak glijden. Hij raapte het op en stak het tussen zijn lippen met de bedoeling het weg te bergen. U kunt zich voorstellen hoe ik, flirterig, het ertussen vandaan pakte. Van wat ik zag zonk mijn datinghart me in mijn hooggehakte schoenen. Het was een enkele reis herkomstbestemming-datebestemming. De listige slang.

Al mijn alarmbellen, die tot dan toe op 'snooze' hadden gestaan, gingen in één keer af. Natuurlijk bleef ik rustig. Ik dankte alleen de hemel en JHWH in gedachten voor dit teken van voorzienigheid. Ik weet niet bij wie hij dacht de nacht door te moeten gaan brengen, maar bij mij ging het zeker niet zijn.
Maar dat was alles. Bovendien had hij zich de gehele date al zo netjes gedragen dat ik hem nog het voordeel van de twijfel gaf. Onvermijdelijk verliep de rest van de date wel minder soepel dan de eerste helft. Ik geef toe, dat derde wijntje was iets teveel van het goede. Ik probeerde uit alle macht om mijn doemdenker- en schampere patronen niet op hem los te laten. De meeste mannen doen namelijk niet zoveel moeite voor een one-night-stand en proberen al veel sneller wat lijfelijke actie los te krijgen. Dat hij me zachtjes zoende – zonder verdere poging tot touchy-feely – na ruim drie uur daten strookte daar niet mee. 'Ik ga maar eens kijken hoe laat de trein gaat,' zei hij, na nog een klein halfuurtje ongemak. 'Lijkt me goed...' mompelde ik.

Ach, het vlees is zwak. Met armen om heupen liepen we terug naar het station. Hij trok me een hoekje in alwaar weer wat kuis gezoen plaatsvond. Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik het fijn vond, maar door dat kaartje had hij zelf al aan de noodrem getrokken. Mijn ene oog werkte dankzij het laatste wijntje op een vrijwel lege maag niet meer zo goed, maar mijn intuïtie hield mijn brein wakker. Als ik al van plan was geweest om hem mee naar huis te nemen – wat niet op de planning stond – had die enkele reis daar nu sowieso een streep door getrokken. Lieve lezer, u heeft hier al zoveel van mijn datingescapades mogen lezen dat u en ik nu beter hadden kunnen weten. Ik wil geen player, ik wil een stayer. En ondanks dat hij wat te klein en te blond was naar mijn smaak, had ik oprecht het idee dat het klikte, dat hij een stayer was. Ik had niet voor niets de hele avond met hem gekletst, mijn satinelle geraadpleegd, en zorgvuldig lipgloss opgesmeerd. Het was zo'n opluchting dat ik eindelijk een avondje met een man door kon brengen die zich betamelijk gedroeg. Zijn mogelijke dubbele agenda zag ik daarom door de vingers. Het enige wat ik moest doen, was hem laten weten dat ik niet van plan was om mijn eigen agenda op dezelfde vagina open te slaan.

De rest is koffiedik. Toen ik mijn bus dreigde te missen door zijn aanhoudend gefrunnik, maakte ik hem duidelijk dat ik naar huis ging. Meneer draaide zich met een halfluid 'okeewebelluh' om. Mijn licht beschonken gemoed zocht er niet al teveel achter. Ook hij moest immers zijn trein halen. En nog een kaartje kopen.
De volgende dag maakte ik mijn twijfels omtrent het kaartje bekend aan mijn collega. Zij wees mij erop, dat hij misschien een enkele reis had gekocht omdat hij verwachtte niet vóór twaalven weer weg te gaan. Dat vond ik een logische verklaring, dus ik maakte me verder geen zorgen. (zoiets was mij de week daarvoor nog overkomen; zes verspilde euro's.)
Omdat het zo'n mannelijke man leek, vond ik wel dat hij mij kon bellen. Na vier dagen had ik nog niets van hem gehoord. Ik heb andere bezigheden dan posten bij de telefoon, maar toch was ik een beetje teleurgesteld. Maar wie weet had mijn iets scherpe houding op het perron hem afgeschrikt. Daarom stuurde ik hem een smsje. Hiervoor zou ik op mijn kop krijgen van Patti S., ik weet het, maar ondanks alle 'regels' is verlegenheid niet seksegebonden. Ik weet heel goed, als een man je wil dan belt hij en anders niet. Ik kan ook niet anders dan hier met een 'maar' op antwoorden; er is niets tegenin te brengen. Bij deze dan: 'Maar ik wil mijn kansen niet mislopen'. (zwak argument? Welnee....) Bovendien is Patti S. een oude single met een grote mond.
Omdat het zo klikte met mijn date, rekten ik en mijn ego zijn voordeel van de twijfel nog even op. Als dat hem over de streep zou trekken, was het een klein offer. Bovendien maakte ik zo voor mijzelf een einde aan de situatie. Zou hij binnen een dag contact opnemen, dan had ik weer een leuke avond binnenkort. Hoorde ik niets meer: NEXT. Enkele reis. Hij was toch mijn uiterlijke type niet.

Het is nu een week geleden. Mijn ego loopt achter; dat denkt nog altijd zachtjes dat hij nog wel belt. Binnen een dag loopt het die achterstand in. Dan weet mijn ego wat mijn verstand allang doorhad; dat hij niet meer zal bellen.
Dat is niet erg. Ik kom er liever nu achter dat het een lapzwans was dan later. Maar wat ik vervelend vind is dat hij mij al die moeite laat doen terwijl hij me niet leuk genoeg vond. En ook daar kan ik alleen maar naar raden, want ik zal nooit weten wat er achter zijn beslissing zat. Misschien heeft hij mijn blog na de eerste date gelezen en is hij daar zo van geschrokken dat hij is weggerend. Dat kan natuurlijk. Voor mij is het het makkelijkst om hem af te schilderen als een seksbeluste sukkel, maar zijn houding tijdens de date staat daar haaks op. Niet dat dat nu nog veel uitmaakt, maar toch vraag ik me af: was het iets dat ik heb gezegd of gedaan tijdens de date, of wilde hij alleen mijn carnal benefits, maar dan wel 'gerechtvaardigd' met een avondje kletsen? In het eerste geval schiet ik er niets mee op, want ik zal nooit te weten komen wat het was (en of ik er iets aan had willen doen.) In het tweede geval – zo ook nu – heeft hij mijn en zijn tijd verspild. Ik heb helemaal niets tegen een zipless fuck, en had best met hem kunnen slapen, ook zonder wijn, kaarsen, vleierij en geaai over mijn onderrug. Daar had hij mijn vertrouwen niet voor hoeven beschamen. Hij was aantrekkelijk genoeg, ik had het best gekund als het van tevoren duidelijk was dat dit iets eenmaligs ging worden. Dan maakte het ook minder uit dat hij eigenlijk mijn type niet was. Maar nu ging ik er, geëpileerd en wel, met een hele andere mindset in dan hij. Vermoedelijk.

Ik zal eerlijk zijn, lieve lezer. Als het me helemaal niets deed, zou ik dit stuk niet hoeven schrijven. Toch leer ik van iedere date. Ik heb minder gemeen met een ezel dan McGyver met de vier zusjes March, strijdbaarheid daargelaten. Het enige waar ik nog niet achter ben is hoe ik de distel krijg zonder me te prikken. Maar de moeilijkheid is dat als ik een grote tang, handschoenen en een bril gebruik op me te beschermen, ik ook de sappigheid en de mooie kleuren van de distel niet meer zie. En dan hoef ik hem niet.
Natuurlijk, ik ben de distel die geplukt moet worden, enzovoort. Maar ook hierin geldt: als mijn stekels te pijnlijk en hard zijn en ik me niet openstel, ziet niemand mijn schoonheid en potentie. Love hurts (as it should), dat weet ik maar al te goed. En de moraal van dit verhaal? Als je een schonkige ezel bent wiens ogen groter zijn dan zijn maag en je denkt even aan me te kunnen knabbelen: think again, voor zover dat gaat. Ben je een hete donkerharige botanicus van boven de 1.85 meter op doorreis van Zwitserland naar la douce France: wees welkom.
Ik bak met alle liefde muffins voor je, als we zover zijn.