Prairie

Meer nog dan fietsen door de regen, dure dingen die kapot gaan of voelen dat ik dikker ben geworden haat ik het bericht dat mijn favoriete producten uit de lijn gehaald worden. Ik ben vrij pietluttig en bovendien erg gehecht aan mijn favoriete merken en producten. Het kost flink wat tijd om uit te vogelen wat 1) werkt en 2) betaalbaar is, en daarom vind ik niets ergerlijker dan te horen of te merken dat ze er niet meer zijn. Zo was daar Impulse deospray, die van de aardbodem verdween. Dove's lichaamsscrub, Dove's Orginial Indulging Cream, Bourjois lipgloss nummer negen, Rimmel Vinyl stars lipgloss 'Ruby' waren hetzelfde lot beschoren en zo kan ik nog wel tal van andere dingen opnoemen die uit het productassortiment zijn verdwenen. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met de makkelijke verkrijgbare make-up van Boots, of winkels als Miss Selfridge of Fooks? Ik weet, lieve lezer, dat met je tijd en met trend meegaan betekent dat dingen veranderen. Ik raak er niet van in de war als mijn routineuze schoonheidsrituelen ongevraagd een opfrisbeurt krijgen. En er is altijd ergens een vervanging (en de afgewerkte of Duitse partijen, die bij de Zeeman terechtkomen) Het is 'maar zeep', ik kom er wel overheen. En het is bloedirritant.
Na een aantal jaar scheikunde te hebben gehad weet ik heel goed dat de meeste verzorgingsproducten bestaan uit glycerine, water, een paar esters en parfums en dan nog een paar geheime ingrediënten in een 'gepatenteerde' en vooral zeer duurbewaarde formule. Daarom verschilt een dagcrème van La Prairie á €166.- qua samenstelling niet zoveel van een AH huismerkpot van hetzelfde formaat á €2.99. Toch gaat die vergelijking niet helemaal op, want in de van de AH kunnen net die dingen zitten die je huid minder zacht laten aanvoelen, of trekkerig, of onprettiger dan wanneer je La Prairie zou gebruiken. (Voor de kerels onder hullie: dat is zoiets als Calvé tegenover Panda pindakaas, Hugo Boss tegenover Aldi, Clarks tegenover Schoenenreus, Waterman tegenover Bic. Als je het nu nog niet begrijpt heeft verder lezen weinig zin.) De vraag is dus: hoeveel is het gevoel, letterlijk of mentaal, dat je krijgt van het gebruik van een duur(der) product, je waard?

Bij mij is het vaak een kwestie van financiën en gewenning. Ik weet uit ervaring dat de midprice-merken voor mij naar behoren werken en de cheap-ass-knockoff's bijna nooit. Ik weet nu ook dat sommige duurdere merken voor mij niet beter werken dan de midprice's. En in sommige gevallen weet ik dat het product van de duurdere lijn waarschijnlijk beter zal werken, maar heb ik er het geld niet voor (over). En dan zijn er nog de dingen waar het me niet zoveel van kan schelen, al zijn dat er erg weinig. (ik heb zelfs een voorkeur voor wattenschijfjes, mind you). Nagellakremover is er één van. Al is dat eigenlijk ook niet waar, want als ik de keuze heb kies ik toch de fles die weliswaar met tien cent verschil op negenenzestig in plaats van negenenvijftig cent uitkomt, maar iets minder op mijn ogen slaat bij het opendraaien.
Ik vind het belangrijk om er goed en fris uit te zien en lekker te ruiken. Ik wil een frisse adem, een stralende huid, glanzend, zacht, aanraakbaar haar, subtiele lipgloss en een inktzwarte veegvaste eyeliner. Daar heb ik best wat voor over, maar ik kan me geen La Prairie-crème veroorloven. (al ben ik aan het sparen voor een Touche Eclat...) Zit ik goed in de slappe was, dan gebruik ik het liefst PCLE van Biodermal (al ben ik op de rest van hun producten niet zo dol, die vind ik dan weer te duur.) Is zowel de bodem van de tube als de bodem van mijn schatkist in zicht, dan schakel ik zuchtend over op Dove. Het is ook een kwestie van wennen, want de consistentie is anders, het parfum is anders en sowieso ga ik er gewoon met een gevoel van 'noodoplossing' in. Zou ik het verschil merken in een dubbelblinde test? Ik denk het wel. Maar misschien is dat antwoord wel ingegeven door marketingtrucs waar ik al mijn hele leven aan blootsta. Ik geloof niet in de beloftes die op de potjes staan, ik ga uit van wat ik merk, excuzes les mots.
Een hoop van mijn routines zijn proefondervindelijk ontdekt. Ik denk lang na over wat ik over heb voor het product, het gebruiksgemak van een fles of tube, (onbereikbare dus verspilde resten in de dop?) verbruik in verhouding tot de prijs, (een hoge prijs is minder erg als je door het zuinige verbruik op een zelfde gemiddelde uitkomt) geur van het product, het effect van gebruik, en de verkrijgbaarheid (als ik iedere keer naar Amsterdam moet reizen voor mijn voorraad, wordt het alsnog een dure grap). Al doende leert men, en daarom vind ik het ook zo vreselijk als mijn zorgvuldig bestudeerde en gewaardeerde product niet meer verkocht wordt. Dan moet ik de hele rataplan weer van voren af aan gaan afwerken, en in de tussentijd de door mij verguisde shampoo, crèmespoeling of zeep gebruiken. Gelukkig zijn er in deze tijden van recessie goede aanbiedingen (nog zoiets; ik leg graag in vette tijden voorraden aan voor magere tijden, zodat ik in de magere tijden in ieder geval nog aandacht aan mijn uiterlijk kan besteden) bij verschillende drogisterijen en supermarkten, zodat ik eens in de zoveel tijd mijn slag kan slaan. Het frappante hieraan is dat je nooit even lang doet met twee flessen die je in een twee-halen-één-betalen-aanbieding hebt gekocht als dat je met twee afzonderlijk aangeschafte flessen zou doen. Misschien anderhalf keer zo lang, misschien één-en-twee-derde-keer zolang, maar nooit, nooit, precies twee keer zo lang. Dit gebeurt om dezelfde reden dat 'genoeg koekjes in huis hebben tegen een vreetbui' – uit de gedachte 'als het niet meer 'verboden' is, is het niet meer begeerlijk – voor de meeste lijners niet werkt. Voorraad werkt verbruik in de hand. (al werkt het bij shampoo beter dan bij voedsel, dat dan weer wel.)

De aanleiding voor mijn frustratie, liever lezer, werd mij aangereikt door een medewerkster van mijn plaatselijke reformhuis. Mijn favoriete wierookgeur verdwijnt. Zij stelde als oplossing voor dat ik een partij op zou kopen. Misschien doe ik dat wel, als de webwinkel ook geen voorraad meer heeft. In de tussentijd zal ik vast twee soorten door elkaar branden, en mijn geliefde wierook alleen branden bij speciale gelegenheden, en als de laatste kegel tot as is vergaan ben ik misschien ook klaar om door te gaan met een andere geur. Het is 'maar wierook', houd ik mezelf voor, ik kom er wel overheen...