Prep

Er zijn niet zo heel veel dingen die mij dagelijks angst inboezemen. Natuurlijk ben ik weleens bang dat een van mijn geliefden iets overkomt, maak ik me weleens zorgen over mijn carrière en toekomst en doet die grote harige spin op de muur me heus wel wat. Maar het feit dat ik Europeaan en Hollander ben, maakt dat ik me behoorlijk beschermd voel. Het Nederlandse rechtsysteem is vaak zelfs al te vredelievend, de overheid investeert in straatverlichting, SIRE-spotjes en lieveheersbeestjestrainingen en in termen van klimaat is Nederland haar eigen grootste dreiging met al dat gepomp (dág, NAP) want stormen of orkanen komen hier niet. En wat terrorisme met een grote T betreft: als er een aanslag komt, wordt die gepleegd op de eerste maandag van de maand om twaalf uur, dat geef ik je op een briefje.

Toch zijn er mensen die geloven dat de wereld zoals wij die kennen binnen nu en zeg tien jaar aan haar einde komt. NGC's Doomsday preppers is het programma dat een paar van deze mensen volgt (het zijn er meer dan je denkt). Ik ben sceptisch, vooral omdat ze niet precies weten waarop ze zich voorbereiden en wanneer dat gaat plaatsvinden. Al is dat ook precies de crux; voorbereiding is goed, maar een niet-aflatende staat van paraatheid is immers slecht vol te houden.

Geurbaniseerde Britse preppers hamsteren vooral voedsel: blikken bonen, beef jerkey, zakken rijst, dozen kaarsen. Plattelandspreppers hebben vaak meer grond en gebied tot hun beschikking zijn daarom meer bezig met zelfvoorzienend worden: leren jagen, konijntjes villen, op houtvuur koken en overleven in barre omstandigheden – maar wel met koffie. Al heb ik ook Amerikaanse – zwaar verzekerde – voedselvoorraden gezien waar de redactie van Extreme Couponing gerust een kijkje zou kunnen gaan nemen.
In een van de afleveringen filmden ze een man die naar Slowakije verhuisd was en daar zelfs zijn gezin zo ver had gekregen zijn opvattingen te delen: hij was de hele dag bezig met het zoeken en klaarmaken van eten. Blijkbaar had hij geen baan buitenshuis, maar zijn levensstijl maakte dat dus ook overbodig, al droeg hij wel confectiekleding. 's Avonds at het gezin vers geslachte haas en groenten uit de moestuin. Smullen. Ook zag ik een Amerikaanse prepper die een hele ondergrondse vesting had gebouwd, compleet met wapens, bubbelbad en ontspanningsruimten, waar hij rustig zijn leven zou kunnen voortzetten. Een ander, een Britse vrouw, hamsterde zelfs meer condooms en glijmiddel dan eten: 'Ook in tijden van stress hebben mensen seks!' Het is maar net wat je belangrijk vindt.

Het is vooral de overtuiging van deze mensen die me verbaast, en wat me opvalt is dat het ook nooit mensen zijn die midden in de maatschappij van nu staan. Dat kan natuurlijk ook niet, preppen is een special interest, maar het zijn nooit artsen, accountmanagers of basisschooldocenten. Eerder huisvrouwen, kluizenaars en renteniers. Vooral de Brit die zich er met schitterende ogen op leek te verheugen 'een leider te kunnen zijn in tijden van crisis en totale, totale anarchie' en wel dacht dat hij 'natuurlijk overwicht' zou hebben op een groep werkte op mijn lachspieren. Fijn te weten dat het voormalig pispaaltje van de school geen wrok zal koesteren als er een Dag des Oordeels aanbreekt, mits iedereen hem dan op handen draagt. Op de een of andere manier is de overtuiging van al deze preppers verbonden met geldingsdrang en lichte arrogantie: een manier om onverwerkt leed en een gebrek aan erkenning om te zetten in genoegdoening en reconciliation. Ze weten zeker dat er een ramp aankomt. Dat moet wel, want dat is de enige manier om een abrupt einde te maken aan jaren van bespotting en pesterij. Ik wilde zeggen dat het me ondoenlijk lijkt om je leven in teken te stellen van angst, maar dat is niet wat deze mensen doen. Het is helemaal geen angst die ze ervaren, het is voorpret.

Als ik zou mogen kiezen, zou ik toch gaan voor de zelfvoorziening-en ruilhandeloplossing. Hoewel ik betwijfel of je je ooit goed kunt voorbereiden op een meteorietinslag, raakt voedsel op een dag op, al sla je nog zoveel in. Pispaaltje zou in de nasleep van de ramp graag nog een soort lieflijke nieuwe communie zien ontstaan waarin mensen elkaar helpen, hun krachten bundelen en voor elkaar zorgen, maar geloof me: er is niets immoreler dan honger. Vaarwel moestuin, en wie moet de etensverzekering uitkeren als de banken er niet meer zijn? Wat heb je überhaupt aan het geld van de verzekering als geld geen waarde meer heeft? Uiteindelijk gaat het er dan inderdaad om hoe je een konijn te pakken krijgt vóór een ander het doet.

Het sleutelwoord hier is controle. Mocht er namelijk een natuur-, terroristische-, of epidemische ramp uitbreken, dan moet je op dat moment toch roeien met de riemen die je hebt. Blikopeners en Bowie-messen zijn hierbij cruciaal, maar ook het vermogen tot improviseren en ontspannen. Je kunt nou eenmaal niet over alles controle uitoefenen.

Dus de moraal van dit verhaal? Condooms brengen je ver, konijnen brengen je verder. En als er niet naar je geluisterd wordt op het schoolplein, is prepper worden nog altijd een betere oplossing dan schieten. Food for thought, zogezegd.