Soms is het makkelijk om met goede bedoelingen dezelfde fout twee keer te maken, al blijft dat evenredig stom. Ik heb het, reader dear, wederom over de liefde. Het meest dankbare, ongrijpbare fenomeen in mijn leven.
Nog niet zo lang geleden was ik begonnen met daten van een hele leuke man. Op zichzelf, maar zeker vergeleken bij de twijfelaars, net-nietters, klaplopers, gierigaards, exotenfetisjisten, TOVTJAPS en de opportunisten met wie ik tot dan toe al in zee was gegaan. U zult begrijpen dat ik, dankzij dit typenpalet, wachtte op het lijk in de kast. U zult begrijpen dat ik wachtte op het moment dat hij zou zeggen dat we elkaar niet meer moesten zien – en met 'zeggen' bedoel ik, dat hij niet meer zou bellen.
Maar nee. Een eerste, tweede en derde date verliepen vlekkeloos. Dat was hoopgevend. Hij was zo keurig dat ik eigenlijk niet wist hoe ik ermee om moest gaan. Ook zocht ik spijkers op laag water om het maar niet te laten slagen. Want zeg nou zelf: het is veel makkelijker om je niet open te stellen voor dit soort dingen en te blijven hangen in het patroon dat bekend is. Hij was geduldig en hoffelijk en hoewel ik geen instant chemie ervoer, won hij me langzaam maar zeker toch voor zich. Ik begon te geloven dat hij echt anders was en probeerde mijn eigen houding daar dus ook op aan te passen, al was ik nog altijd bang dat mijn angst een self-fulfilling prophecy in de hand zou werken. Ik wil niet zeggen dat de verantwoordelijkheid voor mijn liefdesgeluk in zijn handen lag, maar hoopte zachtjes dat het tussen ons zou slagen.
Ondertussen stond de wereld natuurlijk niet stil. En op een mooie, koude maandagmiddag kwam mijn fout voorbij.
Zijn naam: Sebastián. Hij leek, los van zijn lengte, in niets op de mannen die ik in de regel aantrekkelijk vind, maar ik zag hem en mijn hart sloeg over. Hij pakte mijn hand en mijn knieën werden slap, mijn stem hees, het bloed steeg naar mijn wangen. Ik voelde gewoon dat we goed bij elkaar pasten, emo-seksueel, emosextioneel. Ik voelde een connectie met hem die nergens op gebaseerd leek, maar die tegelijkertijd veroorzaakte dat ik hem wilde vasthouden en niet meer loslaten.
Hij vroeg zachtjes of ik even met hem wilde praten.
Een lastig parket. Sebastián deed me op mijn grondvesten schudden...en hij vroeg mijn nummer. Terwijl ik half en half involved was met een andere, behoorlijk leuke man die er alle schijn van gaf serieuze bedoelingen met me te hebben.
Luxe? Zo voelde het niet.
Noem me obsessief, maar ik ben, tegen alle adviezen in, een one man woman. Als ik iéts lastig vind, is het daten met meerdere mannen tegelijkertijd. Bovendien weet je eigenlijk al welke je het leukst vind op het moment dat je met iemand aan het daten bent en je geeft je nummer aan een ander. Met mijn date had ik geen emoseksuele klik, maar wel een hoop andere waardevolle dingen. En ons contact was nog zo pril dat de chemie die ik met Sebastián ervoer, wellicht nog kwam.
Met pijn in mijn van adoratie gezwollen hart vertelde ik Sebastián dus maar dat ik hem mijn nummer niet kon geven. Hij was teleurgesteld, maar liet me beloven dat we koffie gingen drinken de volgende keer dat we elkaar zagen. Ik had er al spijt van toen ik hem weg zag lopen, maar was er van overtuigd dat ik de juiste beslissing had genomen – ik vond dat ik mijn prildate een eerlijke en oprechte kans hoorde te geven na al het respect dat hij me zo onzelfzuchtig had betoond. Als het voorbestemd was tussen Sebastián en mij, zou die koffiedate er ooit heus van komen – als vrienden.
Goede beslissing? Wie zal het zeggen. Mijn prildate en ik kwamen uiteindelijk niet verder dan de eerste stadia – dat 'zei' hij me – en af en toe droom ik nog over Sebastián. Of die dromen de stagnatie hebben veroorzaakt zal ik nooit weten – ik heb in ieder geval gewild van niet. Of het met Sebastián meer dan pril was geworden weet ik evenmin. Chemie is een verraderlijk, vluchtig, trompe l'oeillerig maar oh zo cruciaal ding.
Tuurlijk: beer, verkopen, schieten, enzovoort. Maar dat kon ik niet weten. Al is mijn gemoed bezwaard, mijn geweten is in ieder geval zuiver en dat is ook wat waard. Mocht de koffie zich aandienen, dan zal ik mijn hoop niet nog een keer stoten. Mockamore dan maar?
(Benieuwd hoe dit verder ging? Lees het hier)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten