Satchel

De meeste van mijn weken beginnen goed. Na een voldaan en druk weekend gloeien mijn wangen op maandag meestal nog na van de mojito's, sportschool en flirterige supermarktbezoeken en verlichten goede herinneringen de routinematige maandag.
Voor deze maandag gold dat niet. Ik had te weinig geslapen, had mijn pumps net iets te lang aan en the big O stond voor de deur – dwing me niet om uit te weiden, het is al erg genoeg. Ik voelde me helemaal niet energiek, jong, flirtacious of fabuleux. Ik voelde me hangerig, zielig en moe en alles leek tegen te zitten.
Vol zelfmedelijden sleepte ik me naar de supermarkt voor een zak verse spinazie en een boeketje broccoli. Je goed voelen begint tenslotte bij goed eten. Het was het singlestijdstip in de supermarkt, maar ik kon me zelfs niet verlustigen aan wat hete zakenmannen.

Voor me in de kassarij stonden twee meisjes van een jaar of dertien. De ene had een beugel, de ander een lange, gekrulde paardenstaart. Ze kochten zakdoekjes, verder niets. Het beugeltje had een hele mooie leren satchel, dat zag ik nog wel. Bijna net zo mooi als de dikke, leren laarzen van haar metgezel. Driewerf hoera voor kinderbijslag.
'Je moet niet zo stressen, daar word je oud van. Rimpels, weet je,' klapkauwt het beugeltje. Het was een wonder dat haar kauwgom zich niet aan die slotjes hechtte, want ze sprak nogal veel. Paardenstaart kijkt geschokt. 'Je hoeft niet zo te kijken, ik maak geen grapje, ik zweer 't: RIM! PELS!' Beugeltje draait wijs met haar ogen en vangt mijn blik. Ondanks mijzelf moet ik een beetje lachen; het meisje moet haar eerste puistje nog krijgen. We schuiven een stukje naar voren en Beugeltje legt zorgzaam een boodschapscheidbalkje tussen haar zakdoekjes en mijn boeketje. Ik knik liefjes. 'En groente eten, moet je ook,' gaat Beugeltje vrolijk verder. Ze prikt met een ronde, korte, afgebladderde nagel liefdevol in het gezicht van haar vriendin, die steeds benauwder begint te kijken, en loert met één oog nog steeds naar mij. Lang leve de goedkope nagellak. Ik besluit mijn stoïcisme op te geven en me voorgoed te profileren als oudere. 'Water drinken schijnt ook te helpen, en zonnebrand', opper ik. Ik houd mijn adem even in, dit soort bemoeizucht kan gemakkelijk worden afgestraft met een waar bemoei jij je in godsnaam mee in minder subtiele termen, zeker in deze buurt. Ik begrijp ook niet waarom ik überhaupt probeer bij te dragen aan een gesprek dat me niet aangaat, maar mijn vermoeide gemoed snakt naar waardering, in welke vorm dan ook. Vrouwen van midden zestig doen dit ook bij mij, ook als er niet op zit te wachten. En als ik eerlijk ben, zit ik er nooit op te wachten.

De bambi-ogen van het paardenstaartje worden nog wat groter. De afstraffing blijft uit – mijn advies wordt gewillig ingedronken. Beugeltje kijkt goedkeurend naar me. Ondanks mijn vermoeidheid heb ik namelijk BB cream op mijn neus en een broccolistronk op de lopende band om mijn gelijk te bewijzen. Maar dat van de BB hoeft zij niet te weten. Niet diamonds, maar secrets are a girl's best friend. En daar zal ze nog wel achter komen, als de beugel onder die volle lippen vandaan is.

Ook mijn bemoeizucht kent haar grenzen. Paardenstaartje werpt een afgunstige blik op de dikke leren tas waar ik de broccoli discreet in laat verdwijnen. Alsof zij iets heeft om zich zorgen over te maken, met zulke mooie laarzen en zo'n gaaf huidje. Geen rimpel in zicht: niet lichamelijk, noch geestelijk. En dat is iets wat ik, alle ledervet ten spijt, van mijzelf toch niet meer zeggen kan.
Aan de andere kant: met leeftijd en milde sores komen ook financiële vrijheid, hervonden zekerheid en relativeringsvermogen op je pad. Ik heb mijn eerste rimpel nog niet, maar weet wel dat op het moment dat hij (nee, geen zij) verschijnt, dat niet het eind van de wereld aankondigt. En zolang ik mijzelf kan troosten met broccoli en de naijverige blikken van een dertienjarig meisje, is er lang zoveel niet aan de hand. Brush that, sister.