Vrouwen zijn vaker met fruit vergeleken dan dat de weg naar Rome oud is. Na bloemen – vooral rozen - worden vooral perziken, kersen, passievruchten en druiven in verband gebracht met de zijdezachte huid, perfectie complexie en zachtgeurende hals van een mooie vrouw, liefst een onbereikbare.
Toen ik deze week een stuk fruit stond klein te hakken in de hoop mijn perzikhuidje te behouden zonder mijn appelbillen geweld aan te doen, drong het plotseling tot me door: niet vrouwen, maar mannen zijn net fruit. Specifieker: mannen zijn net mango's.
Het laat zich raden welke vrucht ik van zijn schil ontdeed. De jaap in kwestie had ik al zo'n twee weken op mijn koelkast liggen. Ons begin was hoopvol; ik legde hem op een warm plekje neer, liet hem nog aan niemand zien en verbeidde mijn tijd met hopen op het juiste moment om 'm soldaat te maken. Hij zou me vanzelf inseinen wanneer dat moment zou zijn, ik wist het zeker.
Na een week gaf hij een beetje mee, maar mijn ervaring leerde me eerder al dat een mango die rijp lijkt, dat nog niet is. Ik besloot, zoals het een net meisje betaamt, mijn handen thuis te houden om deze mango de kans te geven, naar mij toe te komen
Nog een paar nachten gingen voorbij. Hij veranderde van kleur, maar dat gaf niet: ik vond hem nog steeds aantrekkelijk. Ik was hem alweer bijna vergeten, toen hij plotseling weer in mijn blikveld verscheen. Ik had ander fruit pending, maar deze kerel leek er eindelijk klaar voor, dus ik plande hem in als tussendoortje.
Voorzichtig nam ik hem in mijn hand. Het was een jaap van formaat, maar ik hou wel van lijvige kerels. Ik zette hem het mes op de keel, pardon, schil, en sneed voorzichtig en dicht onder de huid. Je kunt de buitenkant nog zo goed inspecteren: het belangrijkste van een mango zit direct aan de oppervlakte en gaat van daaruit verder naar binnen. Dan komt de kern, die even ondoorgrondelijk is en hoe je ook graaft of snijdt, je komt niet verder.
Lieve lezer, de vrucht stonk niet, maar bij de eerste aanraking van het mes werd onder de schil een grote, groen-wit-bruine vlek zichtbaar – en mijn teleurstelling. In ijdele hoop sneed ik de vlek er af, maar net als bij kaas heeft het wegsnijden van de aangetaste delen weinig zin – de vrucht is al bedorven.
Had ik te lang gewacht, of was ons lot al beslist vóór we de boel konden blootleggen? Het enige wat ik zeker weet is dat ik er goed aan heb gedaan de schil te breken, anders waren de gevolgen nog erger geweest en had ik kokhalzend de vrucht moeten wegsmijten.
Volhardend in mijn beslissing – I'll have my caked shit and eat it, too! - heb ik mijn ogen gesloten en de goede delen maar opgegeten, zonder schuldgevoel, angst of bijsmaak. Het was leuk zolang het duurde. Mocht ik vannacht wakker worden omdat het vruchtvlees mijn lijf ijlings wil verlaten, dan kan ik dat slechts mijzelf verwijten. Ik was gewaarschuwd, maar stonk er met open ogen in. En niet voor het eerst.
De ware overeenkomsten tussen mango en man? Naar de écht goede moet je zoeken – en anderen betasten in the process. Wat je van ver haalt is vaak lekker. En laatst maar niet minst: om zeker te weten wat voor vruchtvlees je in de kuip hebt, moet je de mango hoe dan ook openmaken.
Doe je dat te vroeg, dan is onwillig, smakeloos, hard vlees je deel en is je kans verkeken. Wacht je te lang, dan zie je het te laat als je vrucht allang is heengegaan, jou achterlatend met wat bruine drab en een schimmeltje als het tegenzit.
Blij toe dat zowel mango's als mannen in grote getale gekweekt worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten