Brand new

Een sappige manstory, lieve lezer, voor de dinsdagavond? Elke keer als iemand mijn nummer vraagt moet ik denken aan vriendin R., die mij een hele belangrijke les meegaf: no expectations.

No expectations had ik, op een vrijdagavond in mijn plaatselijke kroeg. Vanaf de andere kant van de ruimte – een afstand van zo'n dertig meter – zag ik iemand naar me lachen. De kans is groot dat als dat gebeurt, de lach bedoeld is voor iemand achter je, dus ik lachte zachtjes en onopvallend terug, just in case, en opvallend genoeg, voor het geval dát. Binnen een minuut stond de man in kwestie naast me. We raakten aan de praat en de avond eindigde een paar uur later met een langdurige liplock. Hij had mijn nummer toen al, en we smsten wat over en weer. Ik word achterdochtig van mannen die smssen in plaats van bellen, maar hee, no expectations, toch? Omdat hij een weekje op reis moest, had ik geen verwachtingen – afstand en verloop van tijd kunnen de doodsteek zijn voor zulke dingen en daarbij betekent een uurtje tongen helemaal niets.

Toch was ik blij dat hij na anderhalve week smste dat hij me nog niet vergeten was: hij leek me oprecht leuk en we konden allicht gaan daten. Op een donderdag maakten we een halve afspraak voor de zondag erop en dat was dat.
Zondag brak aan en omdat ik niet graag moeilijk doe, vroeg ik hem tegen de middag hoe laat we elkaar zouden zien. Rond drieën, nog altijd zonder antwoord, had ik al besloten dat we elkaar niet zouden zien die dag – er is een grens aan mijn flexibiliteit. Toen moest ik denken aan een jongen met wie ik ooit wat gedronken had en waarbij ik niets meer van me had laten horen. Na drie maanden kreeg ik van hem een lief bericht, met de vraag waarom ik nooit meer gebeld had. Het bericht was niet zó leuk dat ik nog eens met hem uit wilde, maar ik legde hem uit dat ik een 'het lijkt me beter om het hierbij te laten'-berichtje nog veel aanmatigender vond dan stilte. En dat dat dus een verkeerde inschatting was geweest. Ik had hem laten boeten voor wat zo'n dertig mannen bij mij hadden gedaan en dat was inderdaad niet eerlijk.

Het punt was dat hij het gewoon gevraagd had. En dat vond ik heel leuk. Dus ik besloot mijn gemoed te sussen – wat had ik te verliezen? – en zo'n zelfde trucje uit te halen bij mijn faaldate. Ik kreeg donderdag namelijk niet de indruk dat hij niet wilde, maar er kan veel gebeuren in twee dagen. Als geen van beide partijen de stilte doorbreekt kom je in een doolhof van interpretaties, onzekerheden, invullen en zezalwel/hijzalwels terecht en dat kan het zinloze einde betekenen van iets wat misschien heel leuk had kunnen zijn.
Er kwam snel een antwoord: hij was ziek geworden en verontschuldigde zich voor het uitblijven van een reactie. Waarop ik hem beterschap wenste. Hij schreef terug dat hij mensen niet graag aan het lijntje hield, en dat hij onlangs iemand had ontmoet die hij ook heel leuk vond, en dat hij, ik quote, 'een beetje in dubbio [sic] was'.

Bitch please. Dit is De Bachelor niet, hoor. Ja, ik waardeerde zijn eerlijkheid, en het verklaarde het uitblijven van een sms op zaterdagmiddag – blijkbaar vond hij me niet eens de moeite waard om af te bellen, pardon, smssen.
Maar niemand dwong hem om op me af te stappen, mijn nummer te vragen, zijn tong in mijn mond te steken, en na anderhalve week radiostilte opnieuw contact op te nemen als hij al die tijd al iemand anders op het oog had.
Hoe zag hij dit voor zich: met ons allebei op date en dan het lekkerste mokkel kiezen? Catfight op straat? Tong tegen tong: de playoffs? De Pfeiffermonologen? Kookwedstrijden, schoonouderbezoek, en daarna een finale eliminatie, met stemmen van het publiek?

Wie wil hier nou wie, vraag ik u?

Natuurlijk, liefde (of zal ik zeggen: lust?) laat zich niet dwingen en je hoeft niet op één paard te wedden. Juist omdat we nog geen dates hadden gehad, stond alles nog open. Een beetje te open.

Wat hebben we hiervan geleerd? Dat afwachten misschien damesachtig is, maar niet per sé handig. Ik ben blij dat ik het gewoon gevráágd heb, het is fijn om te weten hoe ik ervoor sta. Liefde is al lastig zat zónder extra pakket. Ik kan noch wil concurreren in de liefde (of lust): de keus is niet mij of haar, maar mij of mij niet.
Tot mijn spijt – hij leek me echt leuk – denk ik niet dat ik hem nog wel wil, mocht hij nog contact opnemen. En dan vooral omdat hij me heeft verteld dat hij me tegen iemand anders af zal zetten. Het is niet eens de daad op zichzelf die ik hem kwalijk neem, maar dat 'ie me erover inlicht, nog vóór de eerste date. Eerlijkheid is goed, maar dit is gewoon lomp.

Je bent best een optie, maar ik heb nog een andere chick die minstens nét zo leuk is. Dus spring! en heel misschien sms ik je nog eens...


Hij mag dan drie keer ziek zijn, dit valt lastig recht te breien. Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik er van overtuigd raak dat ik dit niet moet willen. Liefde is net als groente: vers, fris, knapperig en vurig groen of rood is ze op haar best. De rest is brand new second hand: stukken minder lekker en funky in the bad way.