Zwang

Na het eten strijken we neer in een kroegje vlakbij. Ik plant mijn billen op de comfortabele bank en ben vastberaden mijn gemangelde voeten rust te geven na tien uur in smalle pumps. Vanaf hier heb ik bovendien goed uitzicht op het aanwezige manvolk – het is wat te oud maar de avond is jong en de broekies die nu niet durven, hebben over een uurtje genoeg moed verzameld. De barman doet tot drie keer toe alsof hij me niet verstaat, dus ik schreeuw mijn bestelling in zijn oor. Dat wordt mooi geen fooi kerel, een goed verstaander heeft aan een half en voor een barman geldt dat dubbel. Wat kun je nou misinterpreteren aan wodka lime?

Naast ons staat een kleine man met sluik halflang haar glibberig te doen terwijl hij naar ons lonkt. Vanaf de andere kant komt er een man met rossig haar en een bril op me af. 'Mag ik een foto van je benen maken, zodat ik een vriend van mij deze kant op kan lokken?' Mmmh. Vreemd verzoek, maar ik draag een dikke panty en als het werkt, hebben we meteen iets om over te praten. Bovendien zal het glibberig & sluik op afstand houden. Ik stem toe. De man met de bril heet Jeff en ik moet zeggen, voor telefoonfoto's zonder flits zijn ze zeer goed gelukt. Ik zou ervoor naar de kroeg struinen, dus ik geef hem groot gelijk. Jeff geeft ons wodka lime en wijn, wat ik lief van hem vind. Jeffs vriend Harry verklaart zonder dubbele tong dat wij beiden, 'zonder dollen in alle ernst!' een lust voor het oog zijn. Bedankt, Harry. De avond wordt steeds leuker.

Ondertussen kijk ik subtiel naar de man in de zwarte longsleeve die zich afzijdig genoeg houdt om me nieuwsgierig te maken. Hij is een jaar of veertig en vriendin en ik zijn het er over eens dat hij leed uitstraalt: diepe groeven tekenen zijn gebruind gezicht. Ook lijkt hij recent plaatselijk een paar kilo te zijn aangekomen. Zijn vrienden geven goedmoedig klopjes op zijn stressbuikie – iets wat alleen mannen onder elkaar kunnen doen. Mij maakt het niet uit, ik zie mijn mannen graag standvastig. Maar ik weet óók dat de gepijnigde blik en diepbruine groeven waar ik mijn reddersfantasie maar al te graag op los wil laten net zo goed een teken kunnen zijn van een algeheel onbegrip van het leven. Verwachtingen en fata morgana's beginnen niet voor niets beiden met de F van vervelend...

Glibberig, klein en sluik maakt nog steeds misbaar in mijn ooghoek. Ik plaats Jeff strategisch tussen hem en mij, maar wat ik niet had voorzien was dat de twee elkaar kennen. Voor ik het weet bevindt glibberig zich tussen ons in voor een feauteau medde maaissies en ik heb niet de tegenwoordigheid van geest om vies te kijken, zoals mijn metgezel. Neen. Ik ben onder invloed van beleefdheid en wodka lime, dus ik lach afwezig als een boer met kiespijn. Jeffs foto is beduidend beter.

Harry noemt me Drie en mijn metgezel Robijntje. Ik vraag me af hoe laat mijn trein gaat, want de hele situatie begint me te benauwen en ik wil naar huis. Longsleeve stelt zich voor als Mitchell en ik krijg gelijk: hij praat honderduit over zijn liefe wrauw en zijn oogappel van een zoon – de reden voor zijn buik, want hij is gestopt met roken.

Waarschijnlijk was de avond zonder al deze dingen minder ontspannen verlopen. Maar de waarheid is dat hoewel ik mannen zonder doel waardeer, mannen mét een doel spannender zijn. Ik mis het spel, het draaien, het geflirt, het idee, de potentie. Longsleeves onzekere gekweel over zijn gezin is zó demonstratief en angstig dat het op mijn lachspieren werkt ('ik kan eigenlijk niet eens met je kletsen want jij bent jong en single en ik ben getrouwd maar dat is helemaal niet erg, helemaal niet erg, helemaal niet erg!').
Ik verveel me. Zo, dat is eruit. En ik ben niet in de stemming, ik heb stress in plaats van geduld. Alle lieve complimenten en dito drank ten spijt sla ik het aanbod om mee te gaan naar een volgende kroeg dan ook af. Het is tijd voor de trein – dit is geen dag om te daten.
Ik neem afscheid van Harry, Longsleeve, Jeff en het hartelijkst van mijn lieve vriendinnetje. In de trein terug trekt de wodka me gelukkig half in slaap, zodat ik niet langer hoef na te denken over of ik nog wel in zwang ben. Morgen wordt een betere dag, ik weet het zeker. Vertrouwen, schwung, senang.