Amper een jaar geleden schreef ik op deze plek over een bijzondere ontmoeting op een koude maandagmiddag in een emotioneel turbulente tijd. Over charisma ging mijn verzuchting, over lotsbestemming en je ne sais quoi. En de reden dat ik vandaag weer een document kan opmaken, reader dear, is dat de voorzienigheid op een niet zo koude middag dezelfde man op mijn pad bracht, voor het eerst in een jaar.
U weet, ik romantiseer graag. Het menselijk brein is een prachtig orgaan. In mijn herinnering leek hij op Peter Mensah, Gijs Staverman, Sean Connery. De man die ik voor me zag had meer weg van Djimon Honsou, Edwin Evers, Daniel Craig. Dat geeft niet, het zegt meer over mij dan over hem en het is al helemáál geen graadmeter voor wat dan ook – mijn beoordelingsvermogen en enthousiasme uitgezonderd. Maar dat kan hij weten noch helpen.
Hij vroeg me nogmaals heel voorzichtig of ik iets met hem wilde drinken. Deze keer ging ik akkoord en we streken ergens neer voor een kop thee. De thee werd wijn maar voor eten was de date te pril. Ons gesprek was beschaafd en prettig. Wel had het een vrij seksuele tendens – hij was allerminst grof, maar hij sprak vol vuur over hoe verschillend mannen en vrouwen seksualiteit en sensualiteit beleven. Zulke zaken vind ik om meerdere redenen geen gepaste onderwerpen voor een eerste ontmoeting, maar wie weet was hij nerveus.
Hij gaf me complimenten bij het leven en ook daar werd ik op het laatst een beetje ongemakkelijk van. De gewoonte om complimenten te bagatelliseren, af te zwakken en niet te kunnen accepteren heb ik ondanks mijn Hollandse inborst nooit gehad: een goed compliment accepteer ik met precies zoveel gratie en oprechtheid als ze geuit wordt. Met alles wat naar vleierij neigt ga ik dan wel weer zeer Hollands om. Het scheelde dat het café zeer rumoerig was en ik slechts een kwart van wat hij zei verstond, maar de strekking werd me door al die herhaling in ieder geval goed duidelijk. Op de rest heb ik geknikt, ge-ahaa'd en ge-hhm-d.
Misschien had het te maken met het spetterende weekend, waarin ik ook wat hele inspiratievolle ontmoetingen had. Misschien had het te maken met het late tijdstip van het gesprek, waarna al mijn vuur en pit was opgebruikt. Misschien met het weer. Ik kan niet zeggen dat het niet leuk was, dat ik me verveelde of dat hij niet zijn best deed om het me naar de zin te maken. Maar de chemie die ik de eerste keer ervoer, het trillen van mijn handen, het stokken van mijn ademhaling, het knikken van mijn knieën: niets van dit alles was er deze keer aan de orde. En dat was ook de reden dat ik, nu ik niet van slag was, kon zien dat we eigenlijk weinig gemeen hadden en ik hem niet zo aantrekkelijk vond als ik eerst en het gehele jaar daarna had gedacht.
Ik had u graag een Disney-eind gegeven, lieve lezer, inclusief violen en baljurk met hoepelrok. Helaas. Ik voelde helemaal niets meer, behalve de intermenselijke beleefdheid en een grijns omdat ik deze man na een jaar (!!) op precies dezelfde plek opnieuw tegenkom. Maar zo ondersteboven als ik vorig jaar was, zo koud laat hij me nu. Hij is aardig en ik mag hem, heus. Da's dan ook alles.
Kan ik hieruit concluderen dat het einde van de liefde nabij is? Welnee. Hij had vorig jaar gewoon wat volhardender moeten zijn, dan had ik nu een diamanten ring en een hypotheekakte gehad. Of de man met wie ik toen aan het daten was had wat volhardender moeten zijn, dan had ik nu een grote diamanten ring, een Maxicosi en een grote hypotheekakte gehad....
Misschien moet ik nu de zaken omdraaien en Peter Mensah het voordeel van de twijfel en wat tijd gunnen, net als ik toen wilde doen bij mijn date. Ik zie wel hoe dit afloopt - thee kan hoe kan ook weinig kwaad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten