Voetnoot

Het meisje tegenover me houdt eindelijk op met haar 'telefoongesprek'. Haar vriendinnetje valt bijna op haar schouder in slaap en dat vind ik verwonderlijk, want meisje één praat keihard en herhaalt enkel de uitroeptekens 'wollah!', 'seer-ie-eussss?!' en 'ik gàhj' schlaan!'. Als ik niet af en toe het lichtje van haar mobiel had zien bewegen, had ik geschworrah dat ze het gesprek alleen maar voerde uit sensatie. Het is heel druk in de bus en we zitten in het viertje achter de chauffeur. Meisje twee glimlacht verontschuldigend en maant haar vriendin wat zachter te praten.
Meisje één stapt uit de bus en zegt meisje twee vaarwel. Het kind, smalletjes, jong, bedeesd en gesluierd, is duidelijk vermoeid en legt haar elegante voeten eventjes op een stukje van de bank. Dat gaat twee haltes goed.

'SALAAAM ALEIKUM!!' brult een vrouw bij het binnenstappen van de bus tegen de chauffeur en iedere andere aanwezige. Lichamelijk is ze het equivalent van Agatha Bulstronk en de vrouw doet in aanwezigheid niet voor haar onder. Om haar kolossale lijf draagt ze een vuurrode jas en doeken die ook wel door Ethiopische vrouwen worden gedragen. Ze loopt met een stok en ik maak aanstalten om op te staan, want haar grote lijf huft en puft en ze zweet van inspanning. Ik interesseer haar echter niets. Ze loopt een paar moeizame passen om haar klauw op de smalle schouder van het bedeesde kind te leggen en sommeert haar om de voeten van de bank te halen.
Ik vraag haar voor de zekerheid of ze niet wil zitten. 'Dank u, nee. Ik had het tegen mijn zuster hier. Zij is de ambassadeur van ...(ze zegt iets wat ik niet versta)... voor de islam.' Het meisje knikt vriendelijk naar de vrouw en haalt haar voeten van de bank.

Oh, dus ze kennen elkaar van een of andere sociëteit en daarom groet de matrone haar. Ik vind het best tof dat het meisje, dat er uitziet als zeventien, al een bestuursfunctie heeft die zoveel respect afdwingt bij een vrouw die minstens vier keer zo oud is. 'Heb je een bestuursfunctie? Dat lijkt me heel leuk, proficiat!' knik ik haar toe. 'Uh, ze bedoelde meer in het algemeen... islam uitdragen in het openbaar.' Oei. Drie gesluierde vrouwen gniffelen. Ik voel me een beetje bezwaard – dit maakt de situatie een tikje pijnlijk.

Ik kijk vol verbazing naar de Bulstronk, die en plein public een meisje dat ze niet kent in een gecreëerde religieuze context durft aan te spreken op onwenselijk gedrag. Natuurlijk, voeten op de bank geven geen pas voor een dametje van stand. Maar dat heeft met het religieuze gesternte van het meisje helemaal niets te maken. Die bankvoeten zeggen evenmin iets over hoe goed zij in haar godsdienst staat. De vrouw kent het meisje helemaal niet, ze hebben niéts gemeen, laat staan een zusterlijke band. Over die voeten mag ze heus iets zeggen, maar daar hoeft de islam niet aan te pas te komen.
Bovendien zou een ware 'zuster' wel uitkijken voor ze haar medezuster op zo'n grove, nare, aanmatigende en publieke manier wees op haar plichten. Ik zou daar geen 'zuster' voor nodig hebben: hoe ik mijn religie beleef en wat daar een bewijs van is, maak ik zelf wel uit. Als we bovendien met dat bijltje gaan hakken weet ik er ook nog wel een paar: vraatzucht valt binnen geen enkele religie in goede aarde en opzichtigheid, grofheid en mensen openlijk onheus bejegenen evenmin.

Gelukkig blijft het meisje heel kalm en heft ze haar fijne hand op in een berustend gebaar. 'Ik snap wat je bedoelt, en de manier waarop ze me hierop wijst had beter gekund, maar de gedachte is goed...' Inderdaad, het had erger kunnen zijn. Het meisje had ook haar schouders op kunnen halen en haar voeten kunnen laten liggen, terwijl ze de Bulstronk onder haar sjaal verwenste.

Tegelijkertijd gaat het idee dat het meisje haar voeten van de bank moet halen omdat haar voeten moslims wereldwijd een slechte naam geven (en niet om een van de andere talrijke en even zo belangrijke dingen: fatsoen, compassie, hygiëne, damesachtige betamelijkheid, die het meisje allemaal wel bezit) me echt te ver. Tfoe.
Wat hebben we hiervan geleerd? Bemoei je met je eigen zaken, dat is alvast één. En dat geldt ook voor mij.