Daar klonk hij dan: de bel voor de tweede ronde. Ik heb al eerder verkondigd dat ik – in de liefde meer dan op welk ander vlak – graag wil geloven in tweede kansen. Want net zo goed als ik tijdens een date in mijn enthousiasme en nervositeit soms precies het verkeerde zeg, of een verkeerd moment uitkies, overkomt dat anderen ook.
De praktijk is wel eens anders. Als ik eenmaal een slechte ervaring met iemand hebt gehad is de kans klein dat ik het nog eens wil proberen. Vanwege de negatieve associatie, de mestgeur waarmee dat contact omgeven is. Kleine rancune en schamperheid voeren dan de boventoon in mijn gedachten over die persoon: 'zoiets dóé je toch niet?!/zei hij dat nou écht?/dat kan hij toch niet ménen!'/ 'wát een ongelikte beer.../'
Het punt is dat hoe iets op mij overkomt, niet altijd zo bedoeld hoeft te zijn en dat de interpretatie vaak niet getoetst wordt, juist omdat je elkaar niet kent, het gezellig wilt houden, elkaar niet wilt kwetsen en het simpelweg te vroeg is om op je strepen te gaan staan.
Als ik, bijvoorbeeld op het moment dat m'n date had gesuggereerd dat een alfastudie makkelijker te volbrengen is dan een bètastudie, had gevraagd; 'beweer je nou echt dat je mijn titel minder waard vindt dan de jouwe – en denk je dat ik je daar leuker van ga vinden?' had hij dat natuurlijk (hopelijk!) ontkend. Dan was het een grap geworden, hadden we er misschien om kunnen lachen (met kiespijn) maar dan was het tenminste opengebroken. Dan had hij gewéten dat ik dit soort gedachten niet op prijs stel en had ik hém meteen een idee gegeven van hoe ik wens dat er met mij wordt omgesprongen. Aan hem dan de keus om zich aan te passen.
Dit in plaats van dat ik het hem stilzwijgend kwalijk neem dat hij mijn opleiding en DUS mijn hele wezen ziet als minder dan alles dat hij zelf ontplooit. Want zo werkt dat precies, nietwaar? in for the penny, in for the pound. Als hij dit kan zeggen (zomaar! nu al!) zegt dat DUS bereberereuzeveel over hoe hij mij en zichzelf überhaupt ziet - en hoe hij mij ziet is op dit moment belangrijk voor me. Waar haalt hij het gore lef vandaan, wie denkt hij wel, hoe kán hij, enzovoort, enzoverder.
Soms helpt het om elkaar dan een tijd niet te zien, zodat het mogelijk kan worden dat je elkaar tegen het lijf loopt en denkt: ik wilde jou niet meer zien, maar waarom was dat ook alweer?
Grote kans dat je het je dan weer herinnert, maar dat de scherpe kantjes er af zijn.
Dat was waar ik aan dacht, lieve lezer, toen ik in de afgelopen periode werd gecontacteerd door mannen uit het verleden. Ik werd gebeld door de man uit Scherm. Zoals u daarin kunt lezen dateert ons laatste rendezvous van langer dan drie jaar geleden en is het niet eens tot een eerste date gekomen. Ons contact verliep korzelig en stroef. Ik vroeg me dan ook af wat hem bewoog mij na zo'n lange tijd weer op te bellen.
Hoe dan ook: zoiets vereist lef. Misschien dronkemanslef, reinig-je-geweten-lef, opportunistenlef, scroll-door-je-contactenlijst-lef, maar dat is nog steeds lef. Met een kopje thee is er nog helemaal niets beslecht.
Eerlijk? Ik heb met de gedachte gespeeld het een kans te geven. Bij de man uit Scherm sloeg de naald net naar de verkeerde kant uit, omdat er, goed beschouwd, werkelijk niets goed ging tussen ons. Deze keer won nieuwsgierigheid het dus niet van achterdocht. Maar net zo goed als ik soms graag een tweede kans wil, kan ik die een ander gunnen.
Dezelfde gedachte had ik bij de man uit Code 020 en de man uit Trui, die na de zomer vanuit het niets weer contact opnamen. Met Trui ben ik zelfs nog wél iets gaan drinken, maar hij verdween daarna weer geruisloos uit beeld, kort, vurig en hevig als de syfilisaanval van een van de Fokkenstweeling. Het is fijn dat we het goed hebben kunnen afsluiten, ik heb me van een goede kant laten zien, ik heb een leuke avond gehad en daar ben ik dankbaar voor.
Het jammerlijke aan dit soort situaties is dat je niet kunt kiezen wie de bel luidt. Hen bellen is niet zo'n goed idee en daarnaast niet meer mogelijk, maar ik zou het bijvoorbeeld prettig vinden om een en ander met Basarov uit te spreken, of de man uit Gretig te laten weten dat ik wenste dat het anders was gelopen. Om op een betere manier afscheid te nemen. het weer leuk te hebben. Een betere indruk achter te laten. Op die manier van 'grief' weer naar 'geriefelijk' te kunnen komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten