Dr Beat

Tandenknarsend loop ik de 600 meter naar mijn dichtstbijzijnde winkelcentrum op mijn nieuwe, krakende schoenen. Ik heb deze schoenen al een paar maanden maar heb ze nog nooit buiten gedragen – het is een paar Dr Martens en ik heb ze na lang twijfelen in een opwelling gekocht. Ja, dat kán: ik wist nog hoelang het eerste paar er over deed om bij me te passen. Ik kreeg ze vóór de eerste dag van de middelbare school en pas in het eerste trimester van de tweede klas leerde ik ze waarderen. Het bleek intuïtief een gouden greep: zonder het te weten trokken die schoenen me vanaf dag één naar het juiste hip- en populariteitsniveau.
Uiteindelijk heb ik er zeven jaar op gelopen. Ik droeg ze dag en nacht, zomer of winter, sneeuw of regen. Na dat eerste jaar van kwelling waren we een trio voor het leven. Wat in het geval van dat eerste paar zeven jaar duurde. Daarna heb ik ze nog drie jaar meegetorst terwijl ze eigenlijk al niet meer konden: er zaten scheuren aan de voorkant en het leer was nog verder uitgewoond dan de navel van Octomom. Ik kon er geen afstand van doen, want de schoenen waren nu verbonden met zeven jaar van mijn adolescente ontwikkeling. Mijn moeder had tussendoor nog wel een aantal keren gepoogd me te verleiden met een nieuw paar (blauwe, in tegenstelling tot mijn klassieke zwarte, en een keertje een paar van een minder stugge leersoort) maar ik liet me niet van het pad af brengen. Ik herinner me dat de Van Haren - zeg maar niets... - na een aantal jaar modellen op de markt bracht die er precies op leken, tot de zool en het labeltje aan de achterkant aan toe. Waarschijnlijk was er een patent verlopen (of nog net niet geschonden) en die nepversie maakte me woedend en smalend. Toch wist ik: de echte liefhebbers raakt dit niet.

Twee decennia later. Ik heb nu precies hetzelfde model gekocht als toen. Alleen fietste en liep ik toen wat meer (lees: betere uitloopmogelijkheden) en waar ik toen nog de lichaamsbouw en het onbezorgde leven had van een bevallige, ranke, langbenige hinde in een rustig en groen bos, ligt het risico nu op de loer dat die DM's me a) er oud uit laten zien, alsof ik vasthoud aan de hipheid van toen en middels het dragen ervan wil bewijzen dat ik écht nog wel relevant ben! b) me er uit laten zien als een overjarige alto, wat ik nooit ben geweest en waar ik ook niet de schijn van wil geven (associaties met ongewassenheid, groflinnen tunieken, harigblote kuiten M/V, gezichtspiercings, shagroken of het laten groeien daarvan in oksels/elders en doorgeslagen veganisme (waar die DM's dan weer haaks op staan, de hypocrisie!). Of c) het uiterlijk geven van een plaatwerker, want rank of licht zijn die schoenen nooit geweest.

Goedkoop trouwens ook niet. Dus daarom ga ik voor de bijl: ik héb ze gekocht, lopen zál ik! Online lees ik tips over uitlopen met dikke sokken, een maat groter kopen (nooit doen, want eenmaal uitgelopen zijn ze dan dus te groot, al die moeite voor niets) oprekken met natte theedoeken of bij de schoenmaker (op eigen risico) en, net als bij hakken met Louboutinhoogte: iedere dag ietsje langer aantrekken. Wat ik herken uit diverse fora is dat de schoen gemaakt lijkt te zijn voor mensen met speciale voeten: smal, en met een lage wreef. Mijn voeten zijn geen van beide, dus u kunt zich voorstellen waar dat wringt.
Ik ga alle trucs uitproberen die er zijn, zodat het deze keer geen jaar hoeft te duren en ik in het weekend op mijn ingelopen, soepele doc's koffie kan gaan drinken in novembers Londen, Bratislava of Rotterdam, of een andere stad waar ze mn edgy look op waarde weten te schatten.
Waarschijnlijk is dit het laatste paar dat ik voor mijzelf zal kopen, want ze zullen niet meer de wear and tear uit mijn eerste paar meemaken. Dat ze die schoenen ook in kindermaten maken zie ik als een risico voor de volksgezondheid: een onvolgroeide kindervoet heeft weliswaar baat bij een stevige schoen en genoeg steun, maar dit neigt naar het inbinden van je onderdaantjes, met alle podologische en wervelkolomproblemen van dien. Het enige succes daarin zal maken dat het arme kind de rest van het leven veroordeeld is tot het dragen van DM's. Oef.
Het is als de liefde voor een eisende echtgenoot of een tandartsbezoek voor een rotte kies: je weet dat het pijn gaat doen en toch wil je het, in afwachting van alle heerlijkheid die je daarna misschien wel ten deel valt. Net als het Calvin Harris-achtige vriendje dat pas opbloeide nadat je hem verliet, laten DM's zich pas na een flinke tijd waarderen. En net zoals bij prille vriendjes loont het om elkaar een beetje te kunnen missen, om elkaar af te kunnen tasten en te kunen bepalen wat voor jullie het beste werkt.
Ik dwaal af. Mijn oproep? Als je twijfelde over de aanschaf: twijfel niet langer, koop een paar. Geef het wat tijd (en misschien wat Walkaway) en dan komt het wel goed. Voor je het weet kun je er op dansen tot je er bij neervalt!