Siliconen

In een mooie kringloopwinkel achter de rechtsgeleerdheidfaculteit in Maastricht vond ik, naast een koperen Jezus en een mooie leren clutch, een editie van Rosita Steenbeeks De laatste vrouw.
In de trein op weg naar huis startte ik met lezen en voor ik thuis was bereikte ik de laatste pagina. Wat een zalig, sexy, zinderend boek. Het maakte me nieuwsgierig naar de auteur die, naar goed midjarentaggetiggebruik, op heel het achterplat was afgebeeld, zonder beschrijving van de inhoud van het boek. Maar als ik in de ogen van de foto kijk, zie ik in één oogopslag dat dat ook helemaal niet hoeft. Rosita is minstens zo knap als haar protagonist Suzanna.

De laatste vrouw gaat over verleiding, en dat is wat ik er zo zinderend aan vind. Suzanna is geen jonge, naïeve verleidster zoals Lolita (die te jong is om de implicaties van wat ze doet te overzien, als je de lezing van Lolita-als-verleidster, die op zichzelf controversieel is, verkiest) en evenmin tot noodlottig verleiden genoopt zoals Nana (verkeerde tijdperk voor haar geslacht). Suzanna stort zich willens en wetens in een escortachtige setting met haar oudere, hoogopgeleide, puissant rijke en heet-dominante professor Roberto, op een moment dat ze zelf al oud genoeg is (achtentwintig en afgestudeerd) om die keus te maken. In dat opzicht zijn ze gelijken en dat maakt de roman sexy.
Niets is immers zo aantrekkelijk als intellect. Al is dat niet Suzanna's voornaamste overweging om tijd met hem door te brengen. Roberto is erudiet, gedistingeerd en Italiaans (met alles wat daar, vanuit de witnoordelijke optiek bijhoort). Jammer alleen dat hij ook melancholieke buien heeft, wat niet in dat plaatje past. Daarnaast kan hij enkel van hun fysieke aspect genieten als hij hardhandig en dominant met haar omspringt.
Suzanna is op zoek naar waardering voor haar mooie, slimme persoontje. Roberto kan haar dat niet gemakkelijk geven, geplaagd door jaloezie met een hint van schuldgevoel. Daarom gooien ze het over een vader-dochterlijke boeg. Dat maakt dat Suzanna ergens anders waardering gaat zoeken, maar ze blijft gevoelens voor Roberto koesteren. Voor de rest van het verhaal kan ik het boek aanraden.

Ooit wilde ik zijn zoals Suzanna. Eventjes dan, gedurende de eerste weken die ze bij Roberto doorbrengt. Een fantasie waarin ik me staande kon houden in conversatie met mijn oudere minnaar, liefst een professor, die me de betere en mooiere kanten van het leven zou laten zien. Iemand die me beschermt, toestaat en faciliteert om aan de dromerige kanten ervan te verblijven, zonder zorgen over carrière of geld, zodat mijn creativiteit ongehinderd tot volle wasdom kan komen en ik juist daaróm de mooiste werken produceer. Dat laatste punt is precies waar de vaderlijke crux zich bevindt; en waar hij ophoudt.
Iedereen die mij kent weet: ik word graag gepamperd met inhoud, en ik ben dol op mannen die dingen goed kunnen. Zoals schrijven, of oreren, of dichten. (Of alle drie. Hoor je me, Hafid?)
Het idee! Uit zo'n fling zou een ernstig en leuk kind ontspruiten met het begeerlijke IQ van papa. Dat de constructie tijdelijk zou zijn, tot ik hem niet meer weet te boeien en we allebei simpelweg te oud worden – ik voor hem en hij voor mij – zou ik voor lief nemen. Een breuk zou me eigenlijk wel goed uitkomen: op die manier kan ik de rest van mijn leven slijten met iemand die qua levensfase en leeftijd dichter bij mij ligt, met het lijf dat daarbij hoort. Ik hoef het niet eens te hebben over verdreven roze wolken, schellen en ogen, doorgeprikte zeepbellen, bij zinnen komen. Want het zou een weloverwogen, rationele keus zijn.
Waar ik maar mee zeggen wil: ik snap die Suzanna wel.

De roman zou geen roman zijn als een en ander niet wat rooskleuriger werd voorgesteld dan realistisch is. Er zijn weinig heerschappen die hun escorts weken aan een stuk fêteren in hun buitenhuis: wellicht is dat de schwung van eind jaren tachtig.
Al Roberto's charme en zonovergoten relaxte middagen in de villa ten spijt blijft een flink deel van het plot een opgeleukte seksuele transactie met een zieke, angstige, oude man, ongeacht wat Suzanna daar mee wint.
Ik vind dat Steenbeek er goed in slaagt hem menselijker te maken zonder hem als karikatuur neer te zetten. Tegelijkertijd zijn Suzanna's omzwervingen wat potsierlijk. Voor iemand die zo slim is, en relatief oud, leert ze te weinig van de ervaringen in haar leven.
En de moraal van het verhaal? Je zult het moeten rooien met de vader die je hebt, want een andere krijg je niet en bescherming tegen het leven kan een partner je niet geven. Wat er voor de een uitziet als een siliconen paplepel, is voor de ander gewoon los zand.