Wellington

Op mijn favoriete roddelsite, die van de Dailymail, werd ik geconfronteerd met de prangende eerstewereldproblemen van Sir Benjamin Slade. Deze Brit, wiens familie zich in de eerste helft van de negentiende eeuw in de adelstand verheven zag, zoekt nakomelingen.

Nu is Sir Ben, baron van de bovenste plank, in de herfst van z'n leven en op zoek naar een vrouwpersoon om zich mee voort te planten. In ruil voor een mannelijke heir and a spare – mocht er eentje vroegtijdig komen te overlijden of anderszins ongeschikt zijn om het landgoed te bestieren – krijg ze vijftigduizend pond per jaar zakgeld en kost en inwoning.
De beoogde barones (al valt dat nog te bezien) mag niet uit een land afkomstig zijn dat begint met een i en er mag evenmin groen in haar vlag van herkomst zitten.
Mevrouw moet in de baarleeftijd zitten maar óók het landgoed onderhouden, zodat Sir Ben met de helikopter mooie reisjes kan maken en vrienden op kan zoeken. Een fokpaard (hij spreekt over een breeder) tussen de 30 en 40 jaar oud lijkt hem daarom perfect. En als ze een jachtlicentie, vliegbrevet en rijbewijs heeft, is dat mooi meegenomen. Om een paar Slade-generaties van geringe lengte op te krikken is het daarnaast wenselijk dat ze minimaal 1.75 meet. Sir Ben houdt van 'lange' vrouwen die hard willen werken. Als ze lesbisch zijn is dat geen probleem.

Verleidelijk? Als ik door de denigrerende en vrouwonvriendelijke toon heen kijk, die hij waarschijnlijk bij zijn generatie, politieke overtuiging en sociale stand vindt horen, weet ik dat de naald ondanks de belofte van welstand niet de juiste kant op slaat.
Gesteld dat Sir Ben van dichtbij liever is dan op TV, lijkt het best een goede baan. Wel heb ik een paar op- en aanmerkingen. Ik kan meegaan in het idee dat de adel niet uit liefde trouwt – toch vind ik de term breeder onnodig respectloos en riekt ze meer naar azijn dan naar stroop. Niet gunstig voor zo'n kleine senior met flink wat noten op z'n zang.
Sir Ben is nu 72 jaar oud. De kwaliteit van wat een zoon moet worden is gegarandeerd minder dan toen hij hiermee had moeten starten, zo'n vijftig jaar geleden. Hoe ouder die wens, hoe groter de kans dat er in de uitwerking kans is op een kindje met afwijkingen. Wat op zichzelf geen probleem hoeft te zijn – als je genoeg geld hebt, is er altijd wel iemand die in je behoeften wilt voorzien en geld lijkt geen probleem, kom ik zo op – maar wél als Sir Ben nakomelingen wil die in staat zijn zijn (financiële) nalatenschap te besturen. Zo'n scenario zou het probleem van nakomelingen binnen één generatie beslechten: het geslacht Slade dooft uit als een kaars. Zonde van al Sir Bens energie.

Voor het gemak ga ik uit van een reageerbuisbevruchting, zodat alles en iedereen goed nagekeken kan worden. Gesteld dat dit lukt en alles slaagt: wie gaat het landgoed bestieren, de stallen uitmesten, de reeën afschieten, boekingen voor de bed & breakfast en bruiloften of de salarissen van het personeel regelen als ik met zwangerschapsverlof ben? Of gelden hier dezelfde middeleeuwse regels als voor de verbintenis: lie danwel push back and think of England, boterham met Marmite en kipper erin, uurtje nabloeden en hup, in de benen?
Als ik een groot deel van ons huwelijk geacht wordt zwanger te zijn, blijft er van dat werken op het landgoed namelijk niet veel over. Bovendien komen teveel zwangerschappen in korte tijd mijn gestel of dat van eventueel levend geboren kinderen niet ten goede.
Dan die baarpremie. Niets mis met aanhoudende waardering van je echtgenoot voor het op de wereld zetten van een baby, tenslotte zet je je leven en je gezondheid voor de rest van je leven op het spel. De meeste vrouwen krijgen daar echter een mooi sieraad voor, met goud en diamanten als aandenken, maar dat is iets tussen de echtelieden onderling. Als het om vertrouwen en discretie gaat had Slade niet naar de Britse Koffietijd moeten stappen. Dat is trouwens een flinke afknapper als ik eerlijk ben.
Waarom wil hij per se een event manager en een fokpaard ineen, is de eigenlijke vraag. Is zijn financiële situatie minder rooskleurig dan hij wil toegeven? Waarom is de nood nu ineens zo hoog?

Als laatste dan de toekomst. Word ik eveneens in de adelstand verheven (bij mijn huwelijk of nadat ik twee capabele zoons het leven heb geschonken) of heb ik mijn baarmoeder uit liefdadigheid uitgeleend? Welke van de twee zonen erft het landgoed, de huizen en het geld? Is er een erfdeel voor mij geregeld, of moet ik mijn leven gaan leiden via mijn zonen? Als ik een meisje krijg, wat voor rechten en plichten heeft zij dan?
Een leven als Lady Weddingplanner zie ik best zitten maar de voorwaarden zijn allemaal net iets te scherp, tegenover de veel minder duidelijke voordelen. Het advies dat ik Sir Ben kan geven is om de functies toch uit elkaar te trekken. Het is simpelweg wat veel voor één persoon – en dat de beoogde barones niet enkel lady of the manor kan spelen, kan ook na een eerste kennismaking besproken worden. Voor niets gaat de zon op, maar adel of niet, in mijn ogen is dit on-Engels bot.

Het gaat bovendien voorbij aan het gegeven dat de heir eerder geneigd is in pappa's voetsporen te treden als hij gelukkig is op het landgoed – wat bijvoorbeeld bewerkstelligd kan worden door een gelukkige, liefdevolle relatie tussen zijn ouders en veel gezamenlijke activiteiten, dineetjes en uitgebreide lunches met zelfgeschoten hertenvlees en door Maude de kokkin bereide beef Wellington.
Om over de spare maar te zwijgen, want welk doel dient die nog als de heir alles wil en kan? Verstoten we hem dan, of wordt hij afgescheept met een minderwaardige functie als butler van z'n broer? Bovendien moeten kleine Percival Allistair Julian en Theodore Edward natuurlijk al vroeg naar een of andere prestigieuze kostschool. Tegen de tijd dat ze thuiskomen om de praktische kant van het adeldom te leren loopt pappa tegen de honderd – een geluk als hij nog leeft.

Mijn conclusie: goed geprobeerd, helaas twintig jaar te laat. Er is maar zóveel dat een zeventigjarig lijf redden kan en het geld is blijkbaar niet toereikend, anders was mij een luizenleven als siermoeder geboden. Pessimisten kunnen zijn leeftijd aanvoeren als een voordeel ('je hoeft dit maximaal twintig jaar te verdragen') maar ik garandeer je: na zijn overlijden bepaalt de bedelstaf pas echt het ritme van de dans. Waarschijnlijk zit deze man tot over zijn oortjes in de schulden en komt de shite pas echt naar boven als hij dood is. En dan zit je met een verpauperd landgoed, twee kinderen zonder vader en een testamentair vastgelegde kast van een huis als een blok aan je been. Het enige wat je had is je goede (getrouwde) naam, maar die heb je te grabbel gegooid toen je instemde met deze overeenkomst, want dat kan sinds Koffietijd niet meer discreet. Ellende, wat ik je brom.
Nee. Was Sir Ben vijftig geweest, dan had ik me nog wel op kunnen offeren. Het vooruitzicht een berooide single mum te worden... dank je feestelijk, dan kies ik wel iemand van m'n eigen leeftijd om het leuk mee te hebben. De man die mij trouwt wil mij ongetwijfeld ook wel een financieel onbezorgd leven bieden, en samen met mij reisjes, beef Wellington en baby's maken. Tenslotte is dat een waarlijk edel leven...

P.S. Tot nu toe is Sir Ben niet vreselijk succesvol.