Cake

De dag vóór mijn verjaardag stond ik ingeroosterd op mijn werk. En zoals 't een enthousiaste bijna-jarige betaamt, kon ik het niet laten om in vrijwel elke conversatie 'ik ben morgen jarig!' te gooien. Om vervolgens voorbarige maar zeer gewenste (en geviste) felicitaties in ontvangst te nemen. Een felicitatie is een felicitatie, al komt hij van een vreemde, en verheugt voor mij de voorpret.

Halverwege de dag sloeg een after lunch-dip toe. Na een minder plezierige scene met een collega – het ging om iets heel kleins, maar het was groot genoeg om mijn enthousiasme te temperen - zakte mijn humeur beneden peil. Vermoeidheid en spanning eisten hun tol en ik bleef beleefd zoals altijd, maar had de tweede helft van de dag minder plezier dan de eerste. En hoewel ik mijn best deed om vrolijk te blijven, merkte ik aan mijzelf dat ik de uren aftelde die mij scheidden van mijn vrije avond. Geconcentreerd richtte ik mij op mijn taken en was in gedachten verzonken, toen er plotseling een man voor mijn toonbank verscheen.

(Alweer een man? U denkt te kunnen raden waar dit heengaat? Ik denk van niet.)

Ik kende deze man al een beetje. Hij had ongeveer een halfjaar geleden gebruik gemaakt van een aanbieding voor een pannenset, maar vóór hij tot aankoop overging twijfelde hij vreselijk. Hij is wel vijf keer teruggeweest, om te kijken, te voelen en een heel arsenaal aan vragen op ons af te vuren. We moesten de pannenset voor hem reserveren. Toen hij vervolgens uiteindelijk tot aankoop overging, bleek er na een aantal weken iets mis te zijn gegaan met een van zijn pannen. Er was vet ingebrand op de buitenkant en de binnenkant was ook heel smerig, de pan was drooggekookt. Hij kwam bij mij met de vraag of we er iets aan konden doen. Ik gaf hem een pannenspons. Ondanks zijn intense manier van aankopen doen was het best een aardige man. Ik kende zijn achternaam inmiddels van de bestelbon en sprak hem daarbij aan. Hij op zijn beurt wilde graag mijn naam weten, 'voor de eerlijkheid'. We gingen amicaal uit elkaar en hij kwam daarna nog één keer terug. Sinds die keer en de meest recente is wel een kwartaal verstreken.
Ik was verrast toen hij ineens weer voor mijn neus stond (ja, ik laat mij vaak verrassen door de wereld en haar bewoners) en reageerde iets te vrolijk op zijn komst, vergetend dat hij geen oude vriend is, maar een klant. Zijn naam wist ik inmiddels niet meer, maar hij de mijne wel. Mijn pesthumeur was direct vergeten. Hij vroeg me hoe het ging, ik vertelde hem dat ik morgen jarig was. Hij kocht wat hij nodig had, wenste me een fijne verjaardag en vertrok.
Een uurtje later sprak ik met een collega over dit voorval en hoe toevallig het was dat hij juist op deze dag de winkel had bezocht. Net toen ik uitlegde wie hij ook alweer was, riep iemand me. Het was de man, de man van de pannenset, wiens naam ik niet meer wist. Hij keek me stralend aan en drukte een tasje van de Sissy Boy in mijn handen. 'Alsjeblieft, een cadeautje! Omdat je morgen jarig bent!!'
Met een minstens zo brede glimlach maakte ik het pakketje open. Meneer was helemaal naar de Sissy Boy gelopen (niet de Hema, niet de V&D, nee, de Sissy Boy!!) om een cadeautje te kopen voor een verkoopster in een winkel waar hij maar zeer sporadisch komt, alleen maar omdat ze jarig is. Het toppunt van schattig, toch? Ik was echt een beetje ontroerd.
In het pakketje zat een receptenschriftje. Superleuk natuurlijk, ik kon die man wel zoenen! Ik was echt even sprakeloos, het was werkelijk een héél lief gebaar. Mijn eerste impuls was om hem om de hals te vliegen, maar toen bedacht ik me dat ik aan het werk was, er een collega naast me stond, en ik me uit het oogpunt van de betamelijkheid een beetje in moest houden.
Ik gaf hem drie echte, dikke zoenen op zijn wangen en bedankte hem hartelijk. Het sneue was dat ik zijn naam nog altijd niet wist, terwijl hij de mijne zong in iedere zin die hij met me sprak. Nu zou ik hem nooit meer naar zijn naam kunnen vragen, want dat zou het cadeau ondermijnen. Ik zin nog op een manier om erachter te komen, hoe hij heet. Misschien moet ik hem maar naar zijn voornaam vragen, de volgende keer dat hij in de winkel is. Tenslotte weet hij ook alleen mijn voornaam.
Meneer Sissy Boy. Mmh. Dat voldoet voorlopig. Tien tegen een dat hij binnen een maand weer verschijnt, en dan verzin ik wel een smoes om het uit hem te krijgen. En dan zal ik 't opschrijven, in mijn schriftje, onder het recept voor chocoladebrownies. Suikerzoet, maar oh, zo lekker!!!