Zeep

Gisteren keek ik weer eens naar een aflevering van mijn favoriete serie van dit moment: The Tudors, gemaakt door Michael Hirst. De afleveringen worden uitgezonden door RTL8, dat restkanaal van RTL. Ik was al zondagavondfan sinds ze dubbele afleveringen van Lipstick Jungle uitzonden, maar sinds The Tudors wil ik stiekem iedere zondag thuisblijven tussen acht en negen.
De kracht van Lipstick Jungle zat ´m vooral in zijn gelijkenis met Sex and the City, alleen was dit concept ietsje anders en de hoofdrolspelers iets ouder. Wat de volwassenheid van de serie ten goede is gekomen. Hoewel ik me eigenlijk meer kon identificeren met het drama in SATC (de TOVTJAP, de eeuwige onbeantwoorde liefde, mooi-zijn-mag-pijn-doen, de sores en mores van het single bestaan) was Lipstick Jungle net een tandje realistischer, zonder daarbij aan glamour in te leveren.
Maar goed. Aan Lipstick Jungle kwam een eind, en toen waren daar de Tudors. Een soort As the World Turns, maar dan historisch, met mooiere mannen en meer vaart. In drie seizoenen heb ik een redelijke indruk gekregen van het reilen en zeilen van de manke koning Hendrik de Achtste (1491-1547) en enkele van zijn hovelingen, waaronder zijn zwager Charles Brandon (1484-1545). (Waar Wikipedia al niet goed voor is...)
Het helpt dat de rol van Henry VIII vertolkt wordt door Jonathan Rhys Meyers (naast acteur ook verdienstelijk Hugo Boss-model) en die van Charles Brandon door Henry Cavill. (geboortejaar 1983 – er is hoop!) Hun quasi-middeleeuwse pompoenbroeken, onflatteuze camisa´s met leren veters op de borst, ongebreidelde vechtlust en opmerkelijke manieren leiden mij niet af van hun mooiheid en ik kon niet anders dan verlangend zuchten toen ik Charles Brandon zijn française zag verleiden.
Dat ging ongeveer zo: Brandon hield de vader van de française in krijgsgevangenschap, maar ruilt hem om voor zijn dochter. De dochter, Brigitte, heeft haar hart inmiddels reeds verpand aan deze van hartstocht zinderende, donders knappe edelman. Een nachtje of wat later staat ze bij zijn bed en probeert een wondje aan zijn hoofd te deppen met een sjaal, nog warm van haar eigen hals. Door dit liefdevolle gebaar ontsteekt bij Brandon de vlam en vervolgens bedrijven ze smeulende liefde op z'n Frans. Brandon neemt haar mee naar Groot-Brittannië en ze leven nog kort en gelukkig, want Brandon sterft al snel, nat van de tranen van zijn exotisch lispelende love interest. Van zijn vrouw was hij gemakshalve nog vóór de intocht bij Boulogne vervreemd geraakt.
(Voor de liefhebber: http://www.youtube.com/watch?v=1ysnvqmqBAQ&feature=related)

Stereotype? Onrealistisch? Erger dan je je ooit kan voorstellen. Maar ook vreselijk romantisch. Zoiets gebeurt alleen maar in damesromannetjes en in historische drama's zoals deze. Er is bovendien geen aandacht voor de smerigheid van de Middeleeuwen: de vrouwen hebben mooie, rechte, witte tanden, schone nagels, hagelwitte hemden, smetteloze, volumineuze kapsels vol parels en iedere dag een andere, schone jurk, mét decolleté, ook als er niets te decolleteren valt. Hun dagbesteding bestaat uit dineren, bidden en een enkele dansles zo nu en dan, gegeven door (jawel!) een fairy queen.
Natuurlijk richt de serie zich op de bourgeoisie en de adel en dus niet op de viezige onderlaag van burgers, maar luizen maken geen onderscheid tussen het bloed van een koningskind en een armoedzaaier, althans, niet op grond van het jaarinkomen. Historisch accuraat is dan ook niet het label wat ik hierop zou plakken, maar ach. Voor een realistischer beeld kijk ik wel naar een Discovery-documentaire.
Voor de zondagavond is deze zwijmelzwendel in ieder geval perfect. Ik kijk het liefst alleen, want dan kan ik hardop zuchten. Een en ander wordt ook getriggerd door de muziek: zwellende violen en een langgerekt, dramatisch aangezet motief maken dat ik ademloos kijk naar onthoofdingen, veldslag, bedscènes en woede-uitbarstingen. Heerlijk.
Had ik in die tijd geleefd (een oriëntalistische onmogelijkheid, maar hee, daar zijn er wel meer van) en had ik tot die klasse behoord dan had ik me prima vermaakt. Helaas. Mijn eeuw is de eenentwintigste, niet de zestiende. Al had ik die jurken beter op kunnen vullen dan menig jonkvrouw, zij hadden dan weer geen vloeibare zeep.
Voorlopig kan ik alleen maar dromen van een hoffelijke Fransoos die niet de wetten van de hygiëne maar wel die van de hoofse liefde heeft geërfd uit de Middeleeuwen. En ik zal met liefde mijn sjaal van mijn hals trekken om zijn nietbestaande wondje te deppen. Om na een hartstochtelijke amour fou te sterven aan een gebroken hart of zo'n makkelijk te romantiseren ziekte als de tering, mijn huid bleek, zijdeachtig met koortsblossen, schattige zweetdruppels op mijn edele voorhoofd, mijn kusbare lippen uitgedroogd en snakkend naar vocht. Natuurlijk ruik ik niet naar pus en verrotting maar naar YSL-parfum. Mijn liefste fransoos staat handenwringend naast mijn bed terwijl ik de zijden lakens onderzweet en ze in een ijldroom verkreukel. Mijn ooit zo weelderige lichaam is nu vermagerd en zwak, maar dat deert mijn minnaar niet. Hij omhelst me en pakt mijn handen, terwijl hij tot zijn zeventien Franse goden (dix-sept!) bidt om herstel. Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen, maar gezien zijn Franse inborst sliepen wij toch al niet veel. Als ik tenslotte huiverend de geest geef plengt hij bittere tranen en na mijn plechtige begrafenis raakt hij aan de drank. En binnen het jaar liggen we weer naast elkaar. Oh ja, romantiek op z'n best.
Ah, de charme van het kostuumdrama! Onder ons gezegd: mocht Henry Cavill bij mij aanbellen, dan doe ik open, al is hij niet Frans maar Brits. Mijn suspension of disbelief wordt plotseling vréselijk willing. (Over de Ierse Jonathan Rhys Meyers zou ik wat langer nadenken – die schijnt al drankproblemen te hebben.)
En de moraal van dit verhaal?
Mannen aller Europese landen, houdt den pleisterbox gevuld!
Een enkele schram, opgemerkt door een welwillende vrouw, kan zomaar het einde inluiden.