Broekje

Nadat ik woensdag He's just not that into you had gekeken, kon ik enkele van de geleerde lessen direct de dag erop in de praktijk brengen. Helaas was het donderdagavond en dat betekende dat er vooral veel scholieren (jong, jonger, jongst) in de kroeg waren. Gelukkig hadden we aan ons vieren genoeg. Na een uurtje kwam er een jongen binnen met een Woolrich-jas. Hij liep op me af, kneep speels in mijn zij, kuste mijn wang en stelde zich voor. Hij was knap en jong en ik was te verrast om te protesteren tegen zoveel amicaliteit. Hij had zijn krullende haar naar achter getrokken in een ronde diadeem met tanden en ik zag dat hij een beetje negroïde trekken had. Zijn volle lippen, edele neus zonder scherp puntje, zijn tintje en zijn zachte krullen die licht naar Palmer's roken maakten dat hij me direct voor zich innam. Maar hij was zo jong dat ik er complexen van kreeg. Hij vroeg om mijn nummer en vertrok daarna naar een andere kroeg. Toen ik bij de garderobe stond te wachten op mijn jas stond hij ineens weer naast me. Mijn antwoord op zijn vraag waar ik heen ging kon hem niet bekoren: 'Oh, das jammer, ik dacht, afterparty bij jou thuis?'
Ahum. Het was duidelijk waar hij op uit was en als hij ouder was geweest had ik hem niet meer aangekeken. Maar de waarheid was dat ik me gevleid voelde. Deze krullerige faun was namelijk nog maar twintig. Zijn haarloze kin, veel te hippe kleertjes en smalle middel stonden haaks en vertederend op dat zeer aantrekkelijke gezicht en die vreselijk flirterige manier van doen. Hij was sexy, maar zijn leeftijd maakte dat ik me wel wat bezwaard voelde. Ik kon niet begrijpen wat hij bij mij moest als zijn peer group doorgaans bestond uit borst- en billoze zestienjarige meisjes met teveel mascara en goedkope hakken. Maar wie weet waren mijn voluptueuze lijf en mijn genereuze voorgevel wel helemaal zijn smaak.
Nu begreep ik de tweeëndertigjarige patissier beter die, toen we kennis maakten, waarschuwde dat hij 'héél oud' was. Toen hij vervolgens 'bekende' dat hij tweeëndertig was kon ik het natuurlijk niet laten om te doen alsof ik heel geschokt was. Toegegeven, tweeëndertig is inderdaad wat ouder dan mijn doelgroep, maar we kenden elkaar pas twee minuten en ik was er niet zo ondersteboven van. Toen hij zich ook nog verontschuldigde voor een tatoeage op zijn rug verwachtte ik een reusachtige rode draak van zijn schouders tot zijn stuitje. Het betrof een afbeelding ter grootte van vier flinke postzegels met een zeer onschuldige tekst over de plek waar hij verwekt was. En ondanks mijn afschuw (en afkeur) van tatoeages wilde ik hem toen pas écht...
Waarmee ik maar zeggen wil: leeftijd zegt niet alles. Ik zou nooit zo openlijk mijn onzekerheden op tafel gooien, maar ik begreep hem wel. Het idee erachter is dat je mensen niet moet misleiden. En hoewel ik er niet uitzie alsof ik zestien ben (god, ik zag er op mijn zestiende al niet uit alsof ik zestien was) verwachtte ik dat mijn toyboy af zou haken als ik hem mijn leeftijd vertelde. Maar hij haalde zijn schouders niet eens op.
Ik schrok van zijn, tsja, laat ik het voortvarendheid noemen. Ik dacht aan hoe ik hem mee naar huis zou moeten krijgen. Ik dacht aan het risico dat ik mogelijk zou kunnen lopen. Ik dacht aan de minder volwassen morning after. (Als er een 'morning' zou komen. Je kunt zeggen wat je wilt, maar hij blijft twintig...) Ik dacht aan dat hij alsnog zou kunnen gruwelen van mijn niet-zestienjarige-lijf en dat ik dan met hem in mijn huis zat. Ik dacht aan dat ik wel wat vertier kon gebruiken, maar eigenlijk op zoek ben naar de intimiteit van een vaste relatie. Met een man, een mán, van boven de vijfentwintig en onder de dertig. Ik dacht aan dat hij mijn broertje had kunnen zijn, een heel heet, hitsig broertje waar ik incest mee had willen plegen. Ik dacht aan de XS in het waslabel van zijn broek.
Ik dacht, lieve lezer, aan een hoop. En ik ging naar huis. Alleen.
Ja, natuurlijk vond ik het vleiend dat een jongetje van twintig interesse in me had. En voor hetzelfde geld waren zijn bedoelingen zeer platonisch in plaats van plastisch. Wie weet wilde hij alleen een kopje thee en een goed gesprek en verder niets. Het kan allemaal. Hij is twintig, geen zestien, en al mijn infantiliseerpogingen ten spijt maakte juist zijn voortvarendheid (die ik bij menig vijfentwintigjarige zo hard mis) hem heel mannelijk. Maar feit blijft dat het voor mij clandestien en pedofielig voelde en ik er niet op in kon gaan.
Was hij zesentwintig geweest, dan had ik het wel geweten. (en hij ook, daarna.) Maar dat was hij niet. Bovendien wil ik geen quick fix, ik wil genegenheid. Voor langer dan één avond. Ik wil geen afterparty, ik wil een ongoing party of love and connection. En ik denk te kunnen inschatten dat ik de bereidheid daartoe eerder vind bij iemand die wat ouder is.

Dus nu kauw ik op de herinnering aan deze knappeling. En als ik hem over vier jaar tegenkom, op een billboard of op straat, nodig ik hem misschien wel uit voor een ongoing afterparty of love en wie weet krijgen we vanzelf connection. Het is namelijk niet de XS in zijn broeklabel waar ik me aan stoor, maar de XS die aan zijn wereldervaring hangt. Op het moment dat dat een L is geworden, kunnen we verder praten. Jong, naïef, onbedorven en vol energie...