Wishful thinking, NLP, The Law of Attraction, The Secret: er bestaan vele manieren om je te helpen, je dromen uit te laten komen. Hoewel geen van de methodes belooft je wensen te vervullen zonder verdere inspanning – alsof alleen denken in de goede richting genoeg zou zijn – kunnen ze je wel helpen je gedachten op één lijn te brengen met je handelingen. In die zin werken ze allemaal, al is de ene methode met wat meer zweverigheid omgeven dan de andere.
Als het lezen van The Secret of het volgen van een NLP-cursus je kan helpen bij het vinden van een baan, omdat je je bewuster wordt van de georganiseerde banenmarkten of carrièrebeurzen, dan is dat prima. Als Wet van Aantrekking ervoor zorgt dat je minder eet en meer beweegt omdat je gewicht wil verliezen, is dat perfect. Maar uiteindelijk blijf je zelf verantwoordelijk voor wat je doet en/of laat. Je kunt The Secret wel zestien keer lezen omdat je op zoek bent naar een nieuwe baan of een andere partner: als je op je krent blijft zitten, zal er niets gebeuren. Zulke diepgaande veranderingen gaan nooit vanzelf en zijn zelden gemakkelijk.
In de zakenwereld is daar een al even gemakkelijk verkeerd te interpreteren zinsnede voor: fake it 'till you make it. Vertaald naar een wat socialere situatie is de grootste valkuil dat je niet alle delen van de real thing goed doorhebt. Een voorbeeld. Stel, je wilt miljonair worden. Dus besluit je je als een miljonair te gedragen. Wat je ziet van de miljonairs 'in je omgeving' – en daar bedoel ik mee: op tv – is dat ze grote huizen kopen, gezien worden met een kinderwagen van een half miljoen en iedere maand twee weken op vakantie gaan. Wat je vaak niet ziet, is dat ze tot diep in de nacht zitten te werken, dat de kinderwagen tweedehands is en dat ze boodschappen doen bij de Aldi.
Het is simpel om je te laten misleiden en je alvast blind te staren op al het voordelige van je toekomstdroom.
Maar met een beetje wishful thinking is natuurlijk niets mis. Baat het niet dan schaadt het niet, en het is hoe dan ook beter je mentaal te richten op de dingen die je wél wilt, in plaats van op alles wat je níét wilt. Sommige mensen maken het echter wel erg bont. Op mijn favoriete infotainmentsite dailymail.co.uk zag ik een filmpje over een nieuwe trend: die van de single bridezilla. Deze dames hebben hun droombruiloft ondanks het ontbreken van een aanzoek en/of een verloofde al helemaal in kannen en kruiken. Jurk, uitnodigingen, locatie, bruidsmeisjesoutfits, vervoer, schoenen, receptie, bloemen: alles hebben ze tot in detail geregeld. Het enige wat nog mist, is een aanzoek, of, in sommige gevallen, een huwelijkspartner.
(Voor de liefhebber: Single Bridezilla)
Goede voorbereiding is het halve werk, daar waren we het al over eens. Je kunt deze toekomstige bruiden in ieder geval niet verwijten dat ze stil hebben gezeten. Hun geloof in een goede afloop is bewonderenswaardig. De woorden 'geloof'' en 'afloop' zijn eigenlijk niet eens op zijn plaats: de echtgenoot in spé lijkt los te staan van de festiviteiten. De eerste dame uit het filmpje, Kat Richter, is net een maand aan het daten. Ze heeft al twee jurken, een sieradencollectie en schoenen uitgekozen voor de grote dag. (Nergens zegt ze overigens dat ze met deze jongen in het huwelijksbootje zal stappen; evenmin is er twijfel dat het zal gebeuren.) Ook geeft ze aan dat ze het bestaan van haar verzameling bruidsspullen niet aan de grote klok hangt; dat getuigt dan wel weer van enige realiteitszin. Bruid nummer twee, iets jonger en al wel in bezit van vriend, laat trots de keuzes voor haar huwelijkskleuren, bruidmeisjesjurken en menuprintjes zien. Je zou bijna denken dat ze haar vriendje iets duidelijk wil maken. Maar het nasale, Amerikaanse 'yeah i love you too' dat ze in een toost met hem beaamt, komt er zo onverschillig en verplicht uit dat ik nog vóór de geloften zijn afgelegd vrees voor het huwelijk.
Fake it 'till you make it werkt alleen als je het op alle fronten toepast. Je hele huwelijk plannen vóór je een aanzoek hebt gekregen gaat daarnaast wel erg ver. Dat is zoiets als je hoornvlies doneren terwijl je nog in leven bent, braken vóór de maaltijd of een caravan kopen voor je zeventigste levensjaar. Doelgericht zijn zie ik als iets goeds, maar met name bruid twee schiet haar doel wel voorbij, als je het mij vraagt. Wat zij doet gaat verder dan wishful thinking (en zelfs verder dan wishful, het is knowing.) Na de bruiloft komt bovendien het huwelijk. En ik denk dat het belangrijker is je daarop voor te bereiden, in plaats van je bezig te houden met de juiste schoenen voor je bruidsmeisjes.
Terug naar de kern van de zaak: het idee dat je gebeurtenissen 'naar je toe' kunt trekken. Natuurlijk, een positieve levenshouding en een open blik maken dat je wellicht meer open staat voor de mensen om je heen en wie naar beneden kijkt, zal minder snel een partner, baan of levensinvulling vinden. In je grote wens iets voor elkaar te krijgen zijn handelingen minstens zo belangrijk als de richting van gedachten – maar het is niet slim om jezelf, zoals de bruiden, te verliezen in fantasieën. Toeval laat zich niet verdrijven door toewijding.
Ik heb de meeste moeite met de implicatie dat je over alles in het leven controle uit kunt oefenen, dat je dat ook na zou moeten streven en als het niet lukt, je dat jezelf mag verwijten. Zeker als het om de liefde gaat - waar vaak twee partijen op elkaar afgestemd moeten worden- kun je niet alles onder controle houden. Was het maar waar.
Ik zeg niet dat een extra jurk niet van pas komt, laat staan een caravan. De romantiek en verrassing gaan echter wel van het aanzoek af als je voor jezelf al een ring hebt gekocht nog voor het huwelijk in de maak is. Het leven zit vol verrassingen: maar net zoals je niet voor de onaangename kiest, zou je mogen genieten van de aangename. En als er dan iemand op zijn knieën gaat voor je, hoef je je verrassing niet te veinzen. Als hij je goed kent, heeft hij een hoornvlieswaardig mooie ring voor je uitgezocht. 'En zo kwam alles toch nog goed...'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten