Tijd

Wat wil een man van richting vijftig van een vrouw richting dertig? Voor u een vraag, voor mij ook, al heb ik enig vermoeden. Afgelopen donderdag liep ik met de pipa langs de V&D toen er een wat wolfachtige TOVTJAP naar me staarde. Ik weet, als je de adolescentiegrens gepasseerd bent is iedere man die naast je loopt je vriend, al is het je vader. De wolfman in kwestie liet zich door de aanwezigheid van mijn vader echter niet uit het veld slaan en verdraaide voor zover ik het kon zien zelfs zijn nek toen hij me nakeek – dat laatste is een gissing, want ik verdraaide de mijne natuurlijk niet.
Ik barstte in lachen uit om zoveel onbeschaamdheid, temeer omdat de man zo afgeragd was dat ik me niet kon voorstellen dat hij echt dacht dat ik in hem geïnteresseerd zou kunnen zijn. Mijn vader merkte op dat hij de man wel wat te oud voor me vond, wat ik met hem eens was, en in vergelijking met de rest van zijn verschijning was zijn leeftijd nog de minste van zijn problemen.

Het was je reinste TOVTJAP, Te Oud voor Vriendje, Te Jong Als Pappa. Hij had zijn droge, grijze haar, dat quasi-jong tot op zijn schouders viel, naar achter gekamd en ik zag schedel schemeren door de bovenkant van die dunner wordende mat. Zijn gezicht was opvallend roodbruin, als in imitatie van de gezonde teint van bergbeklimmers en skileraren. In dit geval vermoedde ik mantanning en mild drankmisbruik. Zijn lichaam – hij was van gemiddelde lengte – bezat al de karikaturale tweedeling van buik en benen die mannen krijgen als ze ouder worden. Eerst de benen, dun als stokjes, gehuld in een te jong gesneden spijkerbroek (slijtplekken, gebleekt, scheuren) en cowboylaarzen. (Het zal eens niet...) Dan het bovenlichaam, waarvan de pectorale delen ofwel uit elkaar wijken, of invallen. Deze man was een wijker, en hij had een klein hardnekkig buikje boven de heupen van een zevenjarige. Hoe ik dat zag? Zijn overhemd stond te ver open. Waarom? Voor de man cleavage natuurlijk.

Je hebt TOVTJAPS en je hebt TOVTJAPS. Sommige TOVTJAPS zijn ook pappa's, en spelen hun kinderen genadeloos uit in de strijd om aandacht. (Hier hebben we het al eens over gehad, mocht u het terug willen lezen.) Vaak is die roep om aandacht 'onschuldig', dat wil zeggen: niet gericht op harde actie van de jongere vrouwelijke partij in kwestie. Vaker is die roep schuldig, doelgericht, intens vilein en temerig als een scheet in gezelschap: als je 'm in vol ornaat ruikt, weet je niet wat je overkomt, maar zit je er al te diep in om er nog iets aan te kunnen doen.
Net zoals je in kroegen eerder wordt aangesproken door mannen die er uit zien alsof ze niets te verliezen hebben behalve hun maagdelijkheid of die etter uit de steenpuist in hun nek, wagen de meeste TOVTJAPS het er gewoon op. Ze zijn niet vreselijk kieskeurig in hun kruistocht: een nieuwsgierig, willig deerntje, al dan niet 'van niveau', is snel gevonden. Want zeg nou zelf: de aandacht van een oudere man waarvan je denkt en vooral hoopt dat hij gedistingeerd is, vleit het ergens nog immer onzekere meisjesbrein. Of je wil of niet, het pappa-eske in zo'n man voelt vertrouwd, als hij een paar van de juiste zinnen zegt. Zinnen waar woorden als 'vertrouwen', 'niveau' 'goede gesprekken' en 'begrip' in voorkomen.

Laat ik de quasi-Freudiaanse analyse laten voor wat hij is. Het 'slachtoffer' van deze sociale bedriegerij ziet de nadenkende blik van de TOVTJAP aan voor slimheid; hij is vooral bijziend. Ze vindt zijn verweerde handen gevoelig en weerbarstig mooi, hij zit in het voorstadium van jicht. Ze vindt zijn lange pauzes in hun gesprekken chic, hij zoekt naar adem en naar woorden die passen bij haar vocabulaire. Zij vindt de groeven in zijn spitting image- gezicht karakteristiek: wat ze vooral uitdrukken is zonschade en slechte verzorging.

Maar er is hoop. Ik schets een beeld van de groezelige TOVTJAP; er zijn ook uberpolished TOVTJAPs. Hout-Brox, maat- en merkoverhemden, lange jassen van soepele merinowol, Clarks en de subtiele geur van Boss Bottled verdrijven de vijftigerslucht van lijf en teveel dure espresso. Deze TOVTJAP stelt zijn materiële welvaart in dienst van zichzelf en zijn date: hij neemt haar mee uit eten en verblindt haar met zoveel diamanten en vakanties in de zon dat ze zijn wat aftandse lijf en grijzende slapen niet meer ziet. Zijn buikje verdwijnt in dure maatpakken en hij heeft met zichzelf de ultieme businessdeal gesloten: zolang de zon schijnt, blijven zijn kleren aan. Zo'n maatschappelijk geslaagde man biedt zekerheid, veiligheid, rustige liefde en comfortabele welvaart. Ook hij wil graag een aantrekkelijke vrouw van niveau (daar issie dan!) aan zijn zijde, om mee te pronken en mee te converseren. Liefst niet té jong: hij zoekt geen trophy-wife, maar een levend, prachtig schilderij om zich aan te laven en eventueel een kind mee te krijgen. Anders dan de groezelTJAP heeft deze man klasse en heilig respect voor mooie, slimme vrouwen. Zijn verleidingskunsten zijn geraffineerd en zijn geduld eindeloos: het zijn strategen met een feilloze planning.

En 's avonds, 's avonds is alles mogelijk. Onder de betovering van kaarslicht, haardvuur en goede wijn kan álles. Zo bezwerend en magisch als de avond echter is, zo nuchter is de morgen: de luchten, de zuchten, de wijn-met-kaas-en-ongepoetste tanden-adem, bewerkt door bacteriën van minstens veertig jaar oud. De schonkige billen, klein en verschrompeld als een oude appel. Het lichaam, de strakgespannen buik en de knieën op trek. Het rochelen in de badkamer, de lange stoelgang. De vergeelde teennagels. De vage zweem van sigaar en de slecht werkende sluitspier die sputtert als de Etna in een aardverschuiving.
Om over de conversatie nog maar te zwijgen. TOVTJAPs zijn geen ochtendmensen, want 's ochtends zijn het licht en de feiten hard. Neen, een beetje TOVTJAP doet er voor de reputatie van de mensheid beter aan zijn weerspannige knar weer terug te stoppen achter het FD, zijn energie te sparen en koffie te slurpen tot borreltijd.

Maar is het niet fijn het bed te delen met een man die het beste maakt van jullie ochtenden samen, omdat hij weet dat iedere erectie zijn laatste kan zijn? Die iedere minuut met jou koestert alsof je zijn dochter was? Die, met heel het hart dat hij van de dokter heeft gekregen, van je houdt, het apparaat nog niet bezwaard met ex-vrouwenleed of alimentatiestress? Heerlijk toch?

Mijn punt: ik stel nu de TOVTJAP voor als een roofdier en de dame als het slachtoffer, maar zo simpel zit het natuurlijk niet en zo ongelijkwaardig is het evenmin. Ook vrouwen kunnen geraffineerd en berekenend zijn in dit soort affaires. Voor niets gaat de zon op en dat weet de TOVTJAP maar al te goed. Gemakzucht komt in zijn woordenboek niet voor. En als de date in kwestie haar mooiste beentje niet voor zet, is een vervangster snel gevonden.

Ik hoor u denken, reader dear: waar komt deze lange post, die bijna op frustratie lijkt, vandaan? Zoals het een goed schrijver betaamt heb ik bij u ongetwijfeld de indruk gewekt dat mijn benen niet mooi genoeg waren. Ik kan u geruststellen: ik heb zeer goedgevormde benen, die bovendien nog nooit onder de neus van een TOVTJAP langs zijn geweest. Het beeld wat ik hierboven schets is gebaseerd op vrees en op wat ik van redelijk ver af van de TOVTJAP heb gezien. Want hoewel ik mij nooit heb benaakt in het bijzijn van een T., is mijn type vrouw wel aantrekkelijk voor hen.

Moeiteloos – ik zou hier schaamte aan toe kunnen voegen als ik het gevoel had dat ik iets verkeerd deed – winden wij de TOVTJAP om onze slanke vinger. Wij lachen onze glanzende, grote mond bloot om zijn gedateerde grapjes. Wij doen alsof we de vaderlijk sturende hand op onze onderrug niet opmerken, en merken het dus ook niet als diezelfde hand van vaderlijk naar onbetamelijk glijdt. Wij doen alsof wij vertederd zijn bij zijn stamelende 'want toch wel moeilijk om te zeggen' liefdesverklaring, en troosten hem en vooral onszelf met een generatiekloofverklaring. Wij laten de vurige passie los en omarmen de aandacht en de ongebroken nachten. Wij sluiten onze ogen voor en profil-haar uit oren en neusgaten.

Wij schikken, in de hoop op een plek in het testament en uit valse zekerheid. Daar kan ik nog een hele blog aan wijden, valse zekerheid. Dat zal ik dan maar doen. U kunt het hier lezen.