Knap

Bij mij in de buurt woont een stel waar mijn mond van openvalt, iedere keer als ik het zie. De vrouw is lang, slank en heeft veel weg van Naomi Campbell, maar is nóg knapper. De man is een kruising tussen Wentworth Miller en Jason Momoa, met Gary Dourdans haar. En het wordt nog beter: ze hebben een kind. Dit kind – een jongen! Mrs Walker, it's a boy!– lijkt op de jongste telg van Boris Becker en zijn echtgenote Lily Kerssenberg, Amadeus.

U weet, ik ben niet zo'n kinderfan. Voor schattige jongetjes maak ik graag uitzonderingen, en dit joch had mijn hart al gestolen toen hij nog niet kon lopen. Inmiddels is hij een jaar of twee en ik zie hem vaak als hij met pappa op stap is. Ik ken hen natuurlijk helemaal niet en durf Wentworth niet lang aan te kijken, uit angst dat hij de onbetamelijke gedachten die ik over deze toegewijde en oh zo hete pappa heb in mijn ogen ziet. Dat geeft namelijk geen pas voor een dame van stand. Maar ik kan het niet helpen. Laatste spotte ik hen in de supermarkt en ving een deel van hun conversatie op. Amadeus kwebbelde vrolijk en wees van alles aan, terwijl hij kraaide: 'Kijk, bloemen, mooi hè pappa, mooi!' Even bleef het stil, toen kwam de klapper. 'Ik ben blij pappa, ik ben blij!'

Als mijn hart van chocola was geweest, had je er bonbons van kunnen gieten. Té schattig, en daarbij, ik zou ook blij zijn als mijn vader op Wentworth Miller leek. Om over Naomi nog maar te zwijgen. Het gezinnetje van dat joch lijkt zo volmaakt dat ik zeker begrijp waarom hij dat roept. Je hoeft niet van Naomi Campbell, Wentworth Miller of Boris Becker te houden om in te kunnen zien dat het een aantrekkelijk gezin is. Want hoewel schoonheid, naar het spreekwoord, zich in 's schouwers oog bevindt, hebben deze mensen in vele schoonheidsopzichten wel drie streepjes voor.

Iets anders geldt voor een dame genaamd Samantha Brick. Vorige week las ik als een van de eersten haar artikel op mijn favoriete roddel&achterklap-site dailymail.co.uk. Ze verklaarde in het artikel dat ze door mannen werd aanbeden en door vrouwen werd verguisd, omdat ze zo vreselijk knap was. Uitvoerig vertelde zij dat ze vrijwel geen vriendinnen had, omdat iedere echtgenoot die een blik op haar wierp haar probeerde te verleiden. Jonge en oude mannen van verschillende nationaliteiten, rangen en standen: iedere man vond haar onweerstaanbaar. Piloten stuurden haar champagne. Vreemde mannen betaalden haar treinkaartje, betoverd door haar onaardse schoonheid. Haar pluspunten, naar eigen zeggen, waren haar blonde haar, haar lengte en haar slanke figuur.

De Dailymail zou de Dailymail niet zijn zonder foto's. Wat ik na deze lofzang op het ego verwachtte waren afbeeldingen van iemand die met recht knap genoemd kan worden. Zoals gezegd, schoonheid zit in 's schouwers oog, wel, ik kan een kleine opsomming geven van uiterlijke kenmerken waarvan ik denk te weten dat ze als 'mooi' worden beschouwd, hoe relatief en standplaatsgebonden dat ook is. Bijvoorbeeld: vol, glanzend haar, relatief grote ogen, een recht gebit, een symmetrisch gezicht, een gladde huid, een slank zandloperfiguur, een gemiddelde lengte (ergens tussen de 1.70 en 1.80m) en een gemiddelde schoenmaat. U begrijpt dat iemand die hier slechts gedeeltelijk of niet aan voldoet niet automatisch lelijk is. Bovendien is een belangrijke factor in mooi-zijn het hebben van een uitstraling, want vaak niet in uiterlijkheden te vatten valt.
Welnu. De foto van Samantha Brick maakte dat ik mijn wenkbrauwen optrok, en niet in bewondering. Wat ik zag was een zeer statische en geposeerde foto van een Russische boerin met kiespijn, een slecht postuur en een kleine centenbak, een bescheiden doch ontsierende pens en slap, futloos blond haar. Haar zelfbenoemde pluspunten kon ik zo snel niet vinden: ik zou haar niet lelijk willen noemen, maar vond het toch moeilijk te geloven dat mannen met bosjes voor haar vielen. Als ze al een immense uitstraling had gehad, kwam die op de foto niet naar voren.
Tegen zoveel misplaatst zelfvertrouwen valt niet op te boksen, bovendien heb ik er geen last van als zij zichzelf onweerstaanbaar heet vindt. De Dailymail is daarnaast geen toonaangevend, 'objectief' of 'wetenschappelijk' magazine – en dat pretenderen ze ook niet.

Reaguurders waren echter sneller met hun oordeel. Het artikel kreeg al snel zoveel reacties dat ik dacht dat het een sociaal experiment was. Velen spuwden hun gal over onooglijke Samantha Brick en haar vreselijk arrogantie. De meest gehoorde commentaren waren deze: 'Je bent bepaald geen plaatje, luv, droom lekker verder!' en 'Vrouwen hebben geen hekel aan je omdat je knap bent, maar omdat je arrogant, zelfingenomen en dom bent - het is je arrogantie die je werkelijk onaantrekkelijk maakt.'

Heel Groot-Brittannië kotst nu van Samantha Brick, en dat allemaal door één artikel. Ze is in een talkshow geweest om zich te verdedigen en schreef een tweede artikel, waarin ze verklaart dat alle negativiteit die ze over zich heen kreeg bewijst dat ze gelijk heeft.
Het gezichtspunt wat ik met de reaguurders deel is dat haar opmerkingen over haar schoonheid misplaatst zijn, omdat ze niet zo wereldschokkend knap of charmant is als ze zelf denkt. Ik begrijp dan ook wel dat dat het label arrogant krijgt; ze maakt de claim namelijk niet waar. Ook haar echtgenoot, een wat aftandse Franse walrus van eenenvijftig met een groot geweer, is niet het model wat je naast haar zou verwachten als je Bricks partners aan haar eigen vermeende schoonheid af zou meten. (Al is dat een natuurlijk een vals idee. Kijk maar naar Boris Becker.)

Buiten beschouwing gelaten of Samantha het label 'knap' verdient denk ik dat het überhaupt niet slim is om van jezelf in het openbaar te zeggen dat je jezelf knap vindt – als je het doet op de manier zoals zij het doet. Als ze, maatschappelijk gezien, knap was geweest, had dat haar namelijk niet minder arrogant gemaakt – alleen had ze haar bewering dan nog ergens mee kunnen staven. Als de schoonheid van de vrijster in haar vrijers oog ligt, dan kan zij evenmin claimen dat de opmerkingen van anderen uit jaloezie ontspruiten – net zo goed als zij mag zeggen dat ze zichzelf knap vindt, mogen anderen zeggen dat zij haar lelijk, dom en kortzichtig vinden. Niemand heeft tegenwoordig nog iets aan énkel geslepen messen...

En de moraal van dit verhaal? Knappe jongetjes hebben driekwart van de wereld, spekkige fransozen trouwen met loensende Britten. Zou al het commentaar 'beautiful Samantha' echt niets doen, dan zou ze ook geen tweede artikel hebben hoeven schrijven. Als je het mij vraagt, is het gewoon een publiciteitsstunt om haar eigen blog wat meer onder de aandacht te brengen. Ze zeggen dat slimheid en knap zijn niet samengaan – wel, als Samantha niet op het een heeft ingeleverd, dan moet het wel op het andere geweest zijn, blijkbaar. Welke van de twee, dat oordeel laat ik aan u over. Haar storm past bijna niet meer in het whiskyglas: dát is pas knap...