Dit wordt een dubbellang stuk over enkele van mijn helden en veel van mijn geliefden. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een meisje ben met passies. Veel van die passies heb ik van jongs af aan: mannen, boeken, schoenen, sieraden. Veel hebben zich in de loop der tijd verder ontwikkeld: boeken, schoenen, sieraden. De enige special interest die vrijwel onveranderd is gebleven, is de man. Ik herinner mij mijn vurig kinderlijke verliefdheden op vriendjes van mijn broer, opgeschoten buurjongens en klasgenoten vanaf groep twee. Natuurlijk waren deze amoureuze gedachten gespeend van ieder seksueel idee: 'trouwen' was in mijn perceptie vooral iets met twee dezelfde ringen, kinderen kwamen net zo vanzelf als een baan en een huis en samen veel delen was vooral erg gezellig, meer niet.
Door het lezen van allerlei romans van tussen 1800 en nu heb ik een zwak voor de mannenmode van(af) die tijd – zonder veel historische accuratesse zijn daar de paardrijbroek met verhoogde taille, schoen met gesp, de kniehoge laars, bakkenbaard-met-staart-in-lint, knielaarzen en pandjesjas: a la Matthew McFadyen in Pride & Prejudice, met een vleugje Tom Hardy in Wuthering Heights, waar hij eigenlijk flink wat weg heeft van Christopher Lambert in Highlander, of beter nog, Billy Wirth, maakt niet uit waarin.
Mijn voorliefde voor mannen die dingen goed kunnen zat er ook vroeg in, met name door de muzieksmaak van mijn vader. Haarzwaaiende rockers met rappe vingers maakten al vroeg dat mijn hartje oversloeg en die voorkeur is gebleven; ik heb een zwak voor gitaristen, liefst met lang, vol haar en diepe, donkere, raspende stemmen. Als ze dan ook nog lichtjes geestelijk getroubleerd of (en!) een beetje verslaafd zijn, kan het feest beginnen. Ik weet inmiddels al vele malen beter, maar toch maken de krullen van een jonge Robert Plant, de rifjes van Jimmy H., de stem van Jim Morrison of gewoon het zien van Slash alleen al dat mijn adem stokt.
Een groot deel daarvan komt door het haar. Lang haar symboliseert iets wilds, viriels en ongetemds waar mijn meisjesgemoed gevoelig voor is. Dat is ook precies de reden dat stomme mannen die goed over willen komen hun haar laten groeien. Godzijdank grijpt de natuur dan in om deze zweefvliegen van het mannelijk smaldeel der natie een halt toe te roepen: hun haar groeit niet, het is slap, dor, dun, pluizig of droog, zodat het resultaat van die zielige poging tot Sebastianeske lokken – Tom, of Bach – meer een vlassige Harmen Siezen oplevert.
Veel van die haarzwaaiers lijden daarnaast ook aan het Samson-syndroom: dat wat het talentloze kaf van het koren scheidt. Mét haar, hoe viezig ook, zijn deze rockers sleazy sexy en clochard chic. Knippen ze dat haar of of worden ze kaal, dan verdwijnt met hun lokken ook hun aantrekkingskracht in de prullenbak.
(U wenst voorbeelden? Ik noem een Chad Kroeger, Jared Gomes, Scott Stapp of onze eigen Dinand W. Of stelt u zich Justin Hawkins eens goedgeknipt voor. Daar blijft niet veel van over, hè? Neen.)
De muzikanten van nu zijn ook zelden klassiek geschoold, terwijl dat vroeger vaker zo leek te zijn. Daarbij heb ik het idee dat de bands van vroegâh meer de tijd kregen om hun draai te vinden en te laten zien; terwijl een album nu verplicht een paar popnummers, wat ballads en flink wat drie-en-een-halve-minuut-hitjes moet bevatten om nog te verkopen. Solo's van zeven minuten, stukken monoloog of instrumentale experimenten zitten er niet meer in. Maar dat komt dus goed uit, want de Muzikant van Vandaag kan helemaal geen noten lezen. Dat kan goed gaan (Oasis) maar de kans daarop is klein. (Valerius)
Begin jaren negentig waren muziekinstrumenten net zo uit als de synthesizer in en ik zeg niet dat dat een slechte ontwikkeling is geweest. Lang leve de stemverbeteraars en pretentieloze pop, bovendien is appels met peren vergelijken tijdrovend en onnodig, want een kwestie van smaak. Met de opkomst van Alicia Keys en Vanessa Carlton maakte het muziekinstrument zijn come-back. (Ook Vanessa Carlton moet dat nog gaan doen.) En prompt wordt er in andere genres weer op echte gitaren gespeeld: hoera, de garageband is terug!
Maar ik wilde helemaal geen stuk schrijven over mannenmode, laat staan over mannenhaar of conservatoria. Toch is het tijd om er vandoor te gaan, reader dear. Benieuwd naar de werkelijke clou van dit verhaal? Lees het, vrees het, in Parel (2) ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten