Apekooien

De kerel lijkt wat op een schildpad. Hij heeft een heel klein kaal hoofd en de afstand tussen zijn ogen en mond is ook erg klein – alles zit dicht op elkaar. Ik steek het zwarte rietje in mijn mond en drink om tijd te winnen terwijl ik mijzelf in zijn schedel bekijk. De man is een Brit en dat is an sich heet, maar het is rumoerig, ik ben aangeschoten, hij lispelt en ik versta hem niet.
Ik had mij nog zo voorgenomen om minder over de mannen in mijn leven te gaan bloggen – volgens mij heb ik er al een paar afgeschrikt. Maar deze is het vermelden waard, bovendien is hij niet in mijn leven en dat blijft zo.
De schildpad denkt dat hij een tijger is, dat zie ik aan hoe zijn billen op en neer wippen als hij danst. Het is een echte pezer: geen gram vet op zijn lijf, één en al spier, maar onder die bedrieglijke smalheid zit een flinke bolle bilpartij, nog eens geaccentueerd door een te strakke broek met een subtiele glim er in. Die broek glimt bijna net zo erg als zijn opgewreven hoofd. Hij draagt dure bruine schoenen met lange punten en maakt kleine sprongetjes terwijl hij met zijn bolle billen schudt en mij aanspoort, hetzelfde te doen. Als hij zijn pezige hardlopersbeen tussen mijn voluptueuze dijen wil drukken en ik ongewenst word geconfronteerd met de geur van subtiele muskusolie, Nivea en de springerige warmte van zijn kronkelende torso en dwingende pelvis leg ik zacht mijn hand op zijn buik en duw. Hij meent het niet slecht. Ik ook niet.

Ik weet niet, lieve lezer, welk dier ik zal gebruiken om hem te typeren. Hij kwettert als een mus, is handtastelijk als een aap, beweegt als een forel, en zijn kleine hoofd doet me zoals gezegd aan dat van een schildpad denken, of een gier. Met die haarloze kop duikt hij op meisjes af en begraaft zich erin als een piranha, tot hij heeft wat hij hebben wil. (Ranzig? Ja, dat klopt.) Onbewust-bewust vraag ik me af hoe het zou zijn om met deze man het bed te delen. Ik heb geen enkele ambitie in die richting, werkelijk niet, maar toch vraag ik het me af. Je hebt soms van die momenten.
Geen twijfel dat hij naakt geen slecht figuur zal slaan in strakke witte y-fronts en een hemelbed met dure, zijden, gestreken lakens & slijmerige arrenbie:
maar wat ik wil weten, is of hij thuis een forelkwekerij heeft.

Nee, dan zijn metgezel. Ik kijk naar een Daniel Bossevain met (meer) Aziatische trekken, een oerwoud van gitzwarte, dichte krullen en een hele aantrekkelijke lach. Natuurlijk ben ik, als prooi ván, vanaf het eerste woord met de schildpad off limits. En terecht. Maar kijken mag, toch, Daniel? Ook metgezel twee, die William heet, knikt goedkeurend naar me. Zoiets háchelijks hè, als je de vrienden van de man die met je komt praten eigenlijk leuker vindt. Ik ben de man-die-ik-niet-wil altijd dankbaar dat hij de moed heeft gevonden op me af te stappen – dat word niet makkelijker, hoe oud je ook bent – en wil hem derhalve niet schofferen of kwetsen, maar om een hele avond te spenderen aan iemand die ik minder aantrekkelijk vind terwijl er iemand naast hem staat die ik wél leuk vind, lijkt ook zo zinloos. Hij en ik kunnen onze tijd beiden beter besteden – zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

William wil graag deelnemen aan het gesprek en ik wil hem er graag bij betrekken. Schildpadden zijn traag, maar niet dom. Na verloop van tijd krijgt hij mijn subtiele nukkigheid door en kiest, jawel, het hazenpad. Nu kan ik eindelijk met William praten. Dat loopt uit op een milde deceptie; zo zie je maar waar praten goed voor is. Hij stelt namelijk voor om echtelijke betrekking te hebben op de aangrenzende trap. Iets wat ik toch maar van de hand wijs, zelfs al biedt hij aan om de schaafwonden voor me op te lopen. ('Jeetje, double u, wat negen-en-een-half van je!') De avond is nog jong, maar als dit het was, kan ik beter nu inpakken. Asia Daniel kijkt niet naar me en het overige mannelijke publiek is ofwel niet single, of niet de juiste leeftijd, of te schijterig.

Heb ik me dan helemaal niet vermaakt in deze Burgers' Zoo?? Jawel hoor, het was best leuk. Maar als de apen vervelend gaan doen, is het tijd om naar huis te gaan. Vlug pers ik er nog een fotomoment uit met AD&W (en niet om W.) en trek dan de poort achter me dicht. Volgend weekend een retourtje Emmen.