Panne

Toen ik hoorde dat een zeer gewaardeerde vrind een onfortuinlijk ongeluk had gekregen tijdens een skivakantie, haastte ik mij erheen. Zij woonde in het wonderschone Eindhoven. Dus ik stapte op de trein. Het station van Eindhoven is net als vele stations voorzien van twee uitgangen: ergo, je weet zeker dat als je de verkeerde kant uitslaat, je je bestemming nooit zult bereiken.
De oplossing hiervoor vond ik al snel in de vorm van twee dames op leeftijd. Vermoedelijk moeder en dochter, gezellig op stap. Nu moet ik bekennen dat, net zoals ik mensen van onder de rivieren als randstedeling soms niet versta, zij ongetwijfeld hetzelfde bij mij hebben. Toch spreek ik ABN, en aangezien die A voor 'algemeen' staat, en er weinig anders is dat ik hen te vragen zou hebben, ging ik er van uit dat ze mij zeker zouden begrijpen.

'Pardon, mag ik u iets vragen? Weet u misschien welke kant ik op moet voor de Kruisstraat?'

De dochter reageerde tenminste nog op mijn vraag. Haar ogen vernauwden zich en ze mompelde: 'Nee, nee, nee...' De moeder bleef stil, bekeek mij snel, pakte amechtig en onomwonden haar tas vast, klemde die steviger tegen zich aan en keerde me de rug toe. 'Vraag het maar bij een VVV, wij kunnen u nergens mee helpen...' deed dochter nog een duit in het zakje. Onwillekeurig bekeek ik mijzelf door hun ogen, maar kon niets ontdekken wat zo'n reactie uit zou kunnen lokken. Ik rook lekker, ik zag er netjes uit, ik ben een vrouw en ik vroeg niet om geld. Beter dan dat wordt het niet.

Juist omdat ik als vreemdeling wel eens hulp nodig heb, kijk ik er niet van op als iemand mij de weg vraagt. Van de man die mij afgelopen maandag voorzichtig staande hield – ik had hem een paar minuten daarvóór zoekend zien rondrijden – verwachtte ik een soortgelijke vraag toen hij begon met: 'Pardon, schone dame, mag ik u iets vragen? Bent u hier bekend?' Ik moest ontkennend antwoorden, maar zou mijn best doen als hij dat wilde. Het bleek hem echter niet om de weg te gaan. 'Ik heb een kookwinkel gehad, en ik heb wat spullen over. Weet u misschien iemand die hier behoefte aan heeft?'

Nu wil het toeval dat ik zo'n vier jaar in een kookwinkel heb gewerkt. Het toeval wil verder dat ik uitga van het goede in de mens, en opgegroeid ben in kringen waar mensen de waarheid spreken. Op een onbewust niveau wist ik wel dat als je je voorraad kwijt wilt, daar andere wegen voor zijn (verkopen met hoge korting, terugsturen naar je leverancier, doorverkopen aan een mede-ondernemer) maar ach, als ik een adres had geweten, had ik hem dat heus gegeven. Mijn eigen voorraad is dankzij het toeval ruim en afdoende. Toch deed ik hem de tip aan de hand.
'Nee, het zijn maar een paar spullen...' 'Oh,' zei ik. 'En wat gaat u nu doen?' 'Uh, op zoek naar anderen die mijn spullen misschien willen hebben,' zei de man. Nu pas ging er mij een licht op, maar ik besloot beleefd te blijven. 'Nee, ik bedoel, gaat u nu een nieuwe winkel openen? En waarin dan?' 'Oh, dat kan in van alles zijn....' vaagde de man verder.
Ik vond het gesprek op zijn einde en moest verder, dus ik maakte aanstalten. De man bekeek me aandachtig. 'Wat doet u in het dagelijks leven? Wat doet u vanavond? Houdt u van gezelligheid?'

Nu was het mijn beurt om hem aandachtig te bekijken, en stil te blijven. Hij was van middelbare leeftijd, met sproeten, plukken rossig haar, maximaal schoenmaat 42 en bijbehorende lichaamslengte. Zijn ogen waren onbestemd bleek, grijsachtig. Hij was niet lelijk, en precies onopvallend genoeg.
'Ik dacht ehm, misschien kunnen we een keer iets leuks doen? Wat drinken, vrijdag ofzo?'

Het licht, nu alarmerend groot en rood als de neus van een mandril, verblindde me zó erg dat ik niet kon ophouden met knipperen. 'Dat is een leuk voorstel,' knikte ik, 'en ik zou het graag bij dit gesprek laten, dat lijkt mij het beste, dankuwel.' De man ging natuurlijk akkoord, en wenste mij een prettige dag. Misschien had ik de kunst af moeten kijken van dat Eindhovense omaatje. Als hij überhaupt al een voorraad pannen bezát. Die meerdere-pannetjes-opzetten-techniek werkt niet bij mij... ouwe hosselaar...