IRL

Als ik mij afvraag wat ik overheb voor een relatie, is dat, bij elkaar opgeteld, best veel. Ik zou niet impulsief naar het andere eind van de wereld verhuizen voor een fling, maar als ik een expat ontmoet en hij wordt uitgezonden naar Gambia, zal ik meegaan. En dan zijn er nog de dingen die me een beter gevoel over mijzelf geven en die daarom indirect mijn relatiewaardiggehalte omhoog brengen, omdat ze me zekerder maken. Gladde benen, schoonheidsbehandelingen, gelakte nagels, glanzend haar en meer van zulks.
Ik ben single, ongewenst single. Uit meerdere hoeken kreeg ik al de raad om het online te proberen. Dat is allang niet meer iets voor zielige, vadsige dwangneuroten met vreemde hobbies en backne. Als het dat ooit al was. Maar de drempel om me in te schrijven is niettemin hoog. Het voelt alsof ik definitief toegeef dat het me in het echte leven niet lukt, wat er op neer komt dat iedereen met wie ik kennis maak wegrent, en met dat gevoel heb ik niet echt vrede. De keerzijde is wel dat ik, nu ik niet meer studeer, weinig nieuwe en leuke mannen tegenkom: ik ga wel uit, maar in de kroeg zijn intenties vaak anders.

Dus besluit ik mijn teen in het online datingbad te dopen. Niet als experiment, niet om er later schamper over te kunnen schrijven – tenzij ik ergere mannen tegenkom dan de mafkezen die mijn pad al hebben gekruist – maar als oprechte poging. En dan rijzen de vragen. Gebruik ik een schuilnaam? Zet ik er een foto bij? Wat vertel ik wel en wat juist niet? Hoe zet ik mijn minimale eisen zo neer dat ik de juiste man aantrek? Verder is de keuze tussen special interest-sites en sites speciaal voor sociale segmenten (lange-mensen-dating, plus-size-dating, jongerendating, outside yourracial dating, hoger opgeleiden-dating, sites voor dierenliefhebbers, sugardaddies en sugarbabies, dating voor mooie mensen: tha hole shabang. Moet ik me dan inschrijven bij een gekleurde datingsite, jongerensite of hogeropgeleiden-site? (Ik houd niet van dieren, dus die valt vast af.) Of moet ik dat laten afhangen van de man die ik zoek? (In welk geval langemensendating.nl me goed van pas zal komen.)
Volgens Patti Stanger, New Yorkse datingkoningin die ik al langer ken, moet je, zoals ook in het echte leven, online de man de voorstrekkersrol gunnen. Ik zal mij dus op een site moeten presenteren in de hoop dat iemand mij uitkiest en mij niet laten verleiden tot het zelf aanklikken van profieltjes. Maar toch wil ik weten wie er dan op mij gaan reageren...

Een voorzichtige verkenning maakte mij gelijk angstig. Sommige mannen schrijven alsof ze aan de telefoon zitten ('Hai, je spreekt met Paul') misbruiken gretig het woord 'dus' ('Nou, dus, ik ben dus Paul dus...') of geven info waar niemand iets aan heeft. ('Ik ben niet echt op zoek, ik houd van humor, gezelligheid en van hobbies. Ik ga graag uit, maar breng net zo lief een avondje op de bank door.') Ja. Tot op heden legt de kroeg het hiertegen nog niet af.
Wat ik ook tegenkwam: 'Ik zoek een vrouw met steil', 'Het geeft niet als je kinderen hebt, we hebben allemaal een rugzak' en 'Ik knap af op: vrouwen die zichzelf niet verzorgen, oneerlijkheid en vrouwen die foto's met grote zonnebrillen en getuite lippen van zichzelf hebben.' Cru-ci-a-le info. Die zonnebrilfoto's, en die eerlijkheid, want we willen natuurlijk allemaal een partner met de betrouwbaarheid van een zwarte adder. Deze wilde ik u evenmin onthouden: 'I'm a God-fearing man and I am looking for a woman who loves me as much as I do' met als klapper: 'I am looking for my soil mate'.
Ieder zijn meug, hoor...

Maar goed, schimpen is makkelijk. Misschien moet ik maar gaan speeddaten, want dan zie ik de man in kwestie man tenminste direct en hoewel chemie zich niet af laat dwingen, is dat fijner dan urenlang mailen en mijzelf behoorlijk blootgeven om er tijdens de eerste kop koffie achter te komen dat het ondanks alles niet klikt. Dit is Catfish niet.

Ik verwacht niet dat ik bij de eerste date mijn zon, maan, sterrenhemel vind - dat hoeft ook niet. Toch mis ik het daten, de zachte hoop, gewoon weer eens iets leuks doen met een man, een wijntje te drinken, een museum te bezoeken, of een wandeling te maken. Want ja, die dingen kan ik ook in mijn eentje doen, maar dat is niet hetzelfde.
Dus ook als er niets langdurigs uit ontspruit, heb ik er tenminste weer een ervaring en een leuke – of minder leuke – middag bij. Wordt vervolgd, denk ik. Gezelligheid, anyone?