Brui

Er zijn maar weinig mensen die niet ooit over een huwelijk hebben nagedacht. Zelfs als je er niet als kind al van overtuigd was dat je ooit zou trouwen – wat met name meisjes wel eens hebben – ben je vast wel een bruiloftgast geweest, of heb je een celebrity marriage breed uitgemeten zien worden in de pers, van de jurk tot aan de klappen. Ik heb genoeg bruiloften gezien om te menen dat je je vooral moet richten op het huwelijk en niet op de bruiloft alléén – immers, één op de drie huwelijken strandt vroeger of later – maar een goed feestje sla ik niet af. En een te sobere bruiloft lijkt me saai: als je het toch maar ééns in je leven doet, is wat groter uitpakken wel zo leuk.
Maar trouwen is verschrikkelijk duur. Net zoals men een kersverse moeder de eufemistische, nadrukkelijke vraag 'Is alles goed gegaan?' stelt en de moeder daar wijselijk en minstens zo nadrukkelijk altijd 'ja' op zal antwoorden, houdt iedereen zijn mond over de minder romantische kant van trouwen: de rekening.

Aan de ene kant is het huwelijk geen voorwaarde om je leven op te bouwen: een gezin stichten of een huis kopen gaat prima zonder huwelijksakte. Aan de andere kant is het voor veel mensen traditie om het huwelijk te zien als een stap die vóór de rest komt. Maar het hoeft geen hele dure stap te zijn. Volgens de Britse nu.nl, de Dailymail, is sober trouwen een goede stap – ook als je je wel meer kunt veroorloven. Als reden wordt genoemd dat niet toegeven aan het stramien van een extravagante bruiloft de gebeurtenis persoonlijker kan maken. Reden twee: het scheelt (financiële) stress in de planning, op de dag zelf en erna. En als laatste de reden ik hierboven ook al genoemd heb: door niet het feest maar de verbintenis de meeste aandacht te geven, blijft het koppel bij de kern van de zaak.
Ga ik hier de credibility van de Dailymail aan de kaak stellen? Zeker niet. Maar diezelfde Dailymail stelde kort daarna in een artikel dat traditionele bruiloften antifeministisch zouden zijn – alsof de wens van een stel om traditioneel te huwen een zwaktebod is en een bevestiging van het patriarchaat dat huwelijk heet. Inderdaad, sommige tradities doen wat Romeins of ongeëmancipeerd aan. Maar wat is er mis met een vader die je weggeeft, het dragen van een sluiertje als symbool voor je nieuwe levensfase (wel zelf opslaan!) of blikjes achter je trouwauto? Niets, toch? Toch? Toch...?

(Over de zeer simplistische opvatting van Het Feminisme (u hoort mijn sarcasme? Eh bien...) wil ik mij niet eens buigen – het blijft de Dailymail)

Ik weet in ieder geval zeker dat als er iemand over die drempel gedragen gaat worden, ik de persoon zal zijn wiens voeten de grond niet raken. En daar heb ik het label 'ongeëmancipeerd' graag voor over: als het huwelijk toch een patriarchale daad is kan ik de bruiloft beter in dezelfde lijn doorvoeren – wel zo makkelijk. Jaren van Disney en Grimm sla je er niet zomaar uit. Bovendien is het huwelijk an sich een traditie - al draagt een aap geen ring, het is en blijft een aap - en vraag ik mij af: is een martelaarsbruiloft, waarin de bruid expres de man ten huwelijk vraagt, ze per se een gifgroen protestbroekpak aan wil en ze er op stáát om ook zijn pak uit haar eigen zak te betalen niet minstens zo erg?

(Over Disney gesproken: kijk en klik voor de grap eens hier en vertel me met droge ogen dat ik tegen al mijn witte trouwerijdromen ook maar iets had kunnen uitrichten...)

Mochten er deze zomer nog gastenplekkies over zijn, dan houd ik me graag aanbevolen – ik ben dol op bruiloften en een ster in de keuken. Een double Dutch wedding in wat Nederlanders American style noemen is tenslotte het nieuwe hip. Op een lang en gelukkig leven: santé.