Gier

Er was eens een meisje dat niet veel verlangde. Althans, haar verlangens staken niet al te hoog boven het maaiveld uit. Ze was dankbaar voor alles wat ze al had: liefhebbende ouders, een leuke baan, lieve vrienden en alle tassen, schoenen en ringen die ze zich wensen kon. Wat ze er graag bij wilde: een leuke man.
Op een schone dag vond dit meisje een man. Hij was energiek en enthousiast en nam haar mee op stap. Ze hielden stil bij een koffietentje en terwijl ze de kaart bekeek, zei de man: 'Ik weet niet of je dit kunt betalen... ik moet namelijk op mijn geld letten....'
Het meisje duwde haar wenkbrauwen net zo snel naar beneden als ze in opperste verbazing omhoog waren geschoten, want ze was beleefd en welopgevoed. Nog nooit had een man op de eerste date zoiets tegen haar gezegd.
Natuurlijk was ze geëmancipeerd en daarnaast ook begripvol. Waarschijnlijk kwamen zijn woorden er zo lomp en ongemanierd uit omdat hij zich schaamde. Ze zei daarom dat het niet gaf en liet hem niets merken. Maar de twijfel was gezaaid. De man gaf de twijfel water toen hij de rekening zag:
'Dit is nog wel een lage rekening, dus die zal ik nu betalen. Bij de volgende gelegenheid krijg ik dan wat van jou, okee?'

Het bedrag behelsde twee koppen thee en het meisje kon de gedachte dat dit van kwaad tot erger zou groeien niet van zich afzetten. Ging het zelfs nog om lunch of diner dan had ze het nog iets beter kunnen begrijpen, maar dit...! Emancipatie had hier niets mee te maken: het was ronduit onbeschoft. Hoe hard ze zichzelf ook voorhield dat het niet uitmaakte en dat ze hem niet op één daad mocht beoordelen, het beïnvloedde het respect en de achting die ze voor de man had. Dat vond ze jammer, want hij was verder innemend en gezellig. Maar gierigheid is bepaald geen aantrekkelijke eigenschap.

Na een tijdje zagen zij elkaar voor de tweede keer. Het meisje had zachtjesaan al besloten dat dit de laatste keer zou worden, want zijn gierigheid viel haar extra op omdat ze hem niet leuk genoeg vond. Door zo krampachtig te doen over de kleine som had hij zichzelf bovendien al buiten de friendzone geplaatst - laat staan dat hij nog in andere zones zou komen. Het ging niet om zijn gebrek aan middelen an sich of om zijn schijnbare onbereidwilligheid die met haar te delen, maar om de manier waarop hij dit aan haar kenbaar maakte. Het meisje had wel armere mannen gedate, die in zo'n geval háár wijn betaalden en zelf water dronken – en ze was hen altijd dankbaar voor hun mannelijkheid, hun hoffelijkheid, hun gentlemanness. Dit stond daar haakser dan haaks op.
Toch wilde ze graag geloven dat het een eenmalige misstap was.

Té graag, zo bleek, want hij deed het nog een keer. Hij nam haar mee naar een gelegenheid waar ze gratis koffie konden drinken. Ze brachten de middag samen door en lachten en kletsten en heel, heel langzaam liet het meisje iets van haar argwaan en achterdocht zakken. Na de tweede en laatste stop in een café gebeurde er echter iets: de man liet het meisje betalen.
Het ging niet om het wederkerige rondje, want de koffie ervóór was gratis geweest. Hij pakte zijn portemonnee zelfs niet voor de show, deed niet eens alsof hij van plan was bij te dragen en stelde niet voor de rekening te delen.

De man liet het meisje voor hem betalen en knipperde niet eens met zijn ogen.

Met haar laatste zelfbeheersing reisde het meisje met hem naar het afscheidspunt. Ze repte met geen woord over het voorval: waar zou ze moeten beginnen bij een man die er geen moeite mee had zich door een dame te laten fêteren? Nodeloos te zeggen dat dit hun laatste ontmoeting zou zijn, al was het afscheid beheerst en zonder verwijt. Bovendien had zij er zelf mee ingestemd hem een tweede keer te ontmoeten: hiertoe had hij haar, in tegenstelling tot het geven van rondjes, niet verplicht.
'Er is geen chemie tussen ons, al heb ik wel genoten van ons samenzijn,' zei de man nog. 'Dat geloof ik graag,' dacht het meisje. 'Hoe zou dat komen...' Ze zag het niet als haar taak om lomperiken op te voeden, bovendien had hij dit vast minder gretig van haar aangepakt.

En de moraal van het verhaal? Ben je een echte man en wil je dat je dame je zo blijft zien, neem de rekening dan op, al kost het je je laatste snik. Je merkt het misschien niet meteen, maar zij en jij zullen je er extra om waarderen en respecteren.

Het meisje en de man hebben elkaar nooit meer gezien: kort na de ontmoeting kwam ze een ridder tegen met wie ze een gelijkwaardige, evenwichtige relatie opbouwde op basis van vertrouwen, wederzijdse hoffelijkheid en bijbehorende chemie. En ze leefden nog lang en gelukkig.