Parel (3)

(Lees hier Parel (1) en Parel (2).)

Het derde deel van dit luik – ik ben er niet over uit hoeveel delen het gaat krijgen – wil ik wijden aan John Frusciante, de parel die steeds meer op zijn oester begon te lijken en nu slechts zachtjes glimt. Maar laat ik zijn talent, hoe verspild ook, niet verder bederven met quasipoezie.

Ergens in het begin van de jaren negentig ging het namelijk mis met John Frusciante. Als jongste lid van de Red Hot Chili Peppers heeft de toegang tot drugs en de roem het meest z'n wissel op hem getrokken en hoewel Flea, het oudste bandlid, hem nog wel heeft geprobeerd te helpen, schrok ik van de documentaire over hem.

Groezelig, sterk vermagerd en hologig zonder enige kleur in zijn gezicht anders dan de gelige teint van tabak en icterus ratelt hij maar door over wat hij belangrijk vindt in het leven. Wonder boven wonder komt er af en toe nog iets zinnigs uit over liefde, passies en muziek en de dochter van Flea, Clara. De stukjes die hij speelt zijn afschuwelijk maar hij hoort dat zelf gelukkig niet. Zijn ogen zijn groot alsof hij door ze wijdopen te sperren meer kan zien, maar het effect is nogal angstaanjagend. Hij knippert niet. Ook de glans is onnatuurlijk. De verandering in zijn mimiek, stem en gedrag is enorm.
Het scheelt dat hij nog wel kan en wil praten en zachtaardig antwoordt op alle vragen. Hij is nog steeds knap en zijn magerte accentueert zijn jukbeenderen en volle lippen. Zijn haar is vol en aantrekkelijk lang, al heeft het een wasbeurt nodig. Maar dat geldt eigenlijk voor de hele John. Om over zijn gebit, of wat er van over is, nog maar te zwijgen. Waar zijn die hete gitaristenarmen gebleven? Waar is die krachtige stem, dat gezonde lijf? Wie zal het zeggen. Het enige wat ik zie is het Peppers-logo op zijn rechteronderarm. Hij is hier pas 24, en hoe jong hij geestelijk is komt ook naar voren in zijn kinderlijke opvattingen over de hele sfeer rond rock 'n' roll Als kerel een roze broek aantrekken en wat kohl om je ogen smeren maakt je nog geen biseksueel, ook niet als David Bowie het doet. Ik heb vooral met deze briljante gitarist te doen, want hij ziet zelf niet hoe erg het met hem gesteld is.

En toch ziet hij er direct na het afkicken wezenloos en verloren uit; tijdens zijn verslaving was zijn blik tenminste nog begeisterd – opiaat-geïnduceerd weliswaar, maar toch, hij was geestdriftig. Men zegt dat je vanwege de veranderingen in je hersenen na een heroïneverslaving nergens meer van kunt genieten, omdat je genotcentra vernacheld zijn. Heroïne geeft vanaf het eerste gebruik zo'n kick in je hersenen dat niets dat gevoel ooit nog zal evenaren. Ik baseer mijn beslissingen niet graag op angst, maar dat is voor mij een reden om het niet te gebruiken. Je weet natuurlijk niet of het klopt, maar als ik naar John kijk, ben ik geneigd te denken dat het waar is.

De paar nummers die ik op youtube heb kunnen vinden van Niandra Lades and Usually Just a T-shirt – Johns minstens zo verslaafde vrouwelijke alter ego en muzikale soloproject in die tijd – doen nog het meest denken aan Axel Rose met een slechte dag – al kun je dat van het gitaarspel dan weer niet zeggen. Godzijdank is gitaarspelen voor John/Niandra zo'n ingesleten gewoonte dat die paar lijntjes hem dat niet doen vergeten.
Op zichzelf is het heel anders dan wat hij tot dan toe gedaan heeft, maar zonder vergelijkingsmateriaal niet eens heel slecht. Ik fluister dit, want sommige uithalen zijn wel verschrikkelijk en zijn vingers gaan soms sneller dan, nou ja, de rest van het lied. Waardoor het ritme ver te zoeken is. I'm an addict and I'm not afraid to show it straalt er vanaf. Ook de gebruikelijke opbouw van dubbel couplet, refrein en bridge heeft hij subiet het bruin aangeslagen raam uitgeflikkerd.

Anno 2013 gaat het weer aardig met John. Hij is weer zo goed als clean, stelt z'n prioriteiten en is naar voorbeeld van vriend Flea getrouwd met een wat jongere vrouw. Ik denk dat ik de Frusciante-mythe in stand houd door zijn hedendaagse tracks aan me voorbij te laten gaan. Wat ik eerder ook al opmerkte: in een muzikale groep gaat het om de chemie. Ik ben nog niet klaar voor het nieuwe werk. Maar dat komt wel.

In de maak: Parel (4)