Code 020

Voor de spanningsboog is het beter om elkaar binnen zeven dagen na date één opnieuw te ontmoeten; al was het maar om te kijken of alcohol, kaarslicht en vermoeidheid je oordeel niet al te zeer vertroebeld hebben. Helaas lagen de kaarten anders – onze drukke levens maakten ons het niet makkelijk.
'Wanneer ben je weer in 020?', lees ik voor de zoveelste keer op mijn telefoon. 'Wanneer ben je weer in 020?'

Reeds na anderhalve week werd ik achterdochtig. De man in kwestie onderhield wel contact en belde af en toe netjes op. Dat hij geen moeite deed op de manier die ik gewend ben wil nog niet zeggen dat hij daadwerkelijk geen moeite deed of niet in me geïnteresseerd was. Mijn agenda is bovendien niet belangrijker dan de zijne: als ik niet van plan was mijn plannen ten gunste van hem te wijzigen, kon ik dat evenmin van hem verwachten.

Een feit bleef dat we inmiddels in de zesde week na onze eerste ontmoeting zaten en we elkaar sindsdien nog steeds niet hadden gezien. Ik nam het de booi in kwestie niet kwalijk, maar ik meende uit zijn 'lethargie' op te maken dat het hem aan goesting ontbrak. Tijd is immers geld en ik kan het mijne wel beter besteden.
Tot mijn grote ergernis stelde hij daarnaast nooit concreet iets voor. Als je me leuk vindt, kun je me mee uit vragen, zoals het hoort. Iets in de de trant van 'Zullen we hier-en-daar op die-en-die-dag wat gaan drinken?', 'Zal ik naar jou toekomen rond zo-en-zo-laat?' of zelfs 'Vind je het erg om halverwege te meeten?'
Maar. Neen. Het enige wat hij vroeg was: 'Wanneer ben je weer in 020?'

Semantische kwestie? Het is meer, lieve lezer. Ik interpreteerde dit als de klassieke actie van een hitsige opportunist, een best offer boy pur sang: misschien drankjes als het een keer schikt, en graag wanneer ik in de buurt ben, zodat hij alleen nog maar op hoeft te komen dagen. Als wel, dan leuk. Als niet, dan niet. Ik kreeg er jeuk van: een echte man maakt gewoon een stevige afspraak en zorgt dat hij die nakomt, in plaats van te strooien met puberale vaagheden en IseeyawhenIseeya's. (Al paste dat consequent gebruik van '020' daar dan wel weer bij.) Hij hield nét genoeg contact om me niet te doen besluiten zijn nummer te wissen. En hij was aardig, dat werkte in zijn voordeel. Wat niet wil zeggen dat hij niet in mijn achting daalde. I'm a pretty girl and I need more.

Na acht weken (!!) leek het er dan toch van te komen. Wel moest ik de laatste trein halen, wat zou betekenen dat we net een uur hadden om wat te drinken... en dat on a school night... Hij bood mij daarom lief een slaapplek aan. En neen, ik verdacht hem nergens van. Dat kwam pas toen ik me een paar uur daarna bedacht. Echte heren haken namelijk niet af als de dame in kwestie afziet van een logeerpartij, omdat zij dankzij hun eigen eerbare bedoelingen haar bezwaren zullen begrijpen. Maar dat was niet eens het belangrijkste.

Omdat we elkaar al zo lang niet hadden gezien en ik was afgeknapt op die vreselijk lethargische houding, vreesde ik dat de date zich zou voortslepen als een kreupele lamantijn in de Sahara. Waarna ik dan noodgedwongen met die man in één bed moest kruipen, wij beiden van teen tot kin gehuld in ondoordringbaar kriebelflanel, druipend van wrok, ergernis en ik-wilde-dat-ik-hier-nóóit-in-had-toegestemd-sfeer. Na een korte en onrustige nacht aan de verste koude uiteinden van het bed zouden wij ´s ochtends nog beleefdheden moeten uitwisselen – bedankt voor alles, het was gezellig, laten we dit niet nog eens doen – en zou hij mij meteen ook make-uploos & met inbedkapsel moesten aanschouwen – dat is niet vertederend als je elkaar niet kent en elkaar evenmin verkend hebt die nacht. Er moet wat seks overblijven, zogezegd.
Bovendien had ik geen zin om mijn werkdag gehaast en gestrest te beginnen voor iemand die het allemaal niet veel uit leek te maken. Na acht weken konden die paar dagen tot het weekend ook geen probleem meer zijn, dacht ik zo...

Dus ik zei dat ik niet wilde blijven slapen en vroeg om een andere dag. Dat bleek echter teveel voor de rek van zijn geduld. Code 020 brak door en ik heb nooit meer iets van hem gehoord. Blij toe...
En de moraal van het verhaal? If it quacks like a duck... trust your instincts and shoot it.