Fris

Als ik nergens meer heen hoef, de avond is gevallen en ik slechts mijn eigen adem hoef te verdragen gedurende de nacht, doe ik graag aioli op mijn broodje. Het spul is vreselijk calorierijk (erger dan pinda's, chocolade en reuzel bij elkaar) maar je hebt er maar een heel dun laagje van nodig. Het is precies zijn meest stinkende ingrediënt – knoflook – dat de heftige smaak veroorzaakt. Aioli is snel gemaakt, maar ik heb zelfs daar het geduld niet voor. Gelukkig hebben ze bij de Albert Heijn van die kleine gele potjes met het spul.
Zoals ik dat weleens gedaan heb bij alle verpakkingen van de spullen die ik gebruik, keek ik op het potje. En de claim die ik daar zag, verbaasde mij nogal. Frisse knoflookcreme.
Ik houd oprecht van aioli. Ik vind het lekker, fijn, chique, goed-mooi-en-lief als je wilt. Maar fris, nee, dat nou net niet. En ik weet zeker dat 99 procent van de aioli-eters (en hun partners) dat met mij eens is. Aioli kan van alles zijn, werkelijk. Maar niet fris.
Zo'n zelfde contradictio in terminis hoorde ik in een reclamespot. (Bij mijn ouders gaat het geluid tijdens de reclame steevast uit – ik zou er goed aan doen die regel voort te zetten.)
Ik zie hoe een jongetje bovenaan een glijbaan overvallen wordt door een niesbui. Godzijdank houdt hij nog net zijn hand voor zijn mond. Diezelfde hand gebruikt hij om de glijbaan af te komen. Zijn zusje legt haar hand op dezelfde plek op de glijbaan en krijgt zo van boven naar beneden de snotterie van broerlief aan haar handen. Dat zal lekker glijden, zeg. Een flash forward. Het gezin gaat aan tafel. Schmutzi en zijn zuster willen aanvallen op een schaal patat, zonder hun handen te wassen. Hun moeder, die klaarblijkelijk een heks is, knipt met haar vingers en de schaal verdwijnt direct. Schmutzi en zus moeten eerst hun handen wassen, waarbij bacteriën, gesymboliseerd door witte staafjes gehuld in een paarse wolk, in aantal afnemen. Verantwoordelijk daarvoor is de zeep. Een zoete voice-over kirt: Deze zeep helpt tegen onhygiënisch vuil!
Wat is dat nou weer voor onzin?! Het zou er nog bij moeten komen dat het een zeep was die bacterieverspreiding in de hand werkt! (Al bestaat daar weer iets anders voor: Yakult... )
Een beetje snotterie zo nu en dan is overigens juist goed voor je weerstand: met al die viesfobie kweek je alleen maar rijstwafelkinderen. U weet welk soort ik bedoel.

Lieve lezer, ik moet de eerste brok hygiënisch vuil nog tegenkomen. Ik wist tot voor kort niet dat er, naast groezelige, smerige, ranzige, vieze vuiligheid ook hygiënisch vuil bestond, net zo min als ik afwist van een wasmethode die onhygiënisch schoon wast. Ik werd erop gewezen door een wanhopige poedermoeder op tv, die hulp kreeg van een roze substantie die haar kleren 'hygiënisch schoon' wast. Zij vond de toevoeging nodig, dus blijkbaar staat er iets naast waar ik het bestaan niet van had kunnen vermoeden. Je kleren mogen na een wasje dan wel schoon zijn, dat wil blijkbaar nog niet zeggen dat dat hygiënisch gebeurd is. Maar nu valt het edele geluk van het hygiënisch schoon wassen ook ons ten deel. Lucky me. Pfieuw. Net op tijd. Godzijdank.
Een laatste voorbeeld dan. Ik zie een vrouw met een sip gezicht, het haar in een staart. Ze kijkt zo ongelukkig, omdat haar haar dof en glansloos is. (ja, dof en glansloos!) Zonder Cashmere Proteine, Shea Butter en Argan Olie zal ze nooit meer het ware geluk bereiken, niemand zal van haar houden, en ze zal eenzaam sterven in een koud bed.
Blij toe dat ze de drie onontbeerlijke dingen in één potje kan vinden bij de plaatselijke drogist. Want pas als de Cashmere Proteine, Argan Olie en Shea Butter haar haarschacht zullen binnendringen – een en ander wordt mij even simplistisch duidelijk gemaakt in een 'close-up' animatiefilmpje – ziet zij de zin van het leven weer in. De drie Feeën van het Glanshaar zijn absoluut noodzakelijk voor een bevredigend bestaan. En dit miljoenenproduct is getest in een zelfevaluatie onder zesentwintig vrouwen, staat er in te kleine letters te kort in beeld. Prozac, lichttherapie, Seroxat, duurbetaalde gesprekken, Stichting Korrelatie? Neen, Cashmere Proteine! Simpel als een kindervers.

In deze tijden van spendingsdrang en schuldenaren is het meer dan ooit van belang te bedenken wat je écht nodig hebt om door te leven. Natuurlijk kan een antibacteriële wasgel bacterieverspreiding tegengaan, wat je een sessie spetterkak kan besparen. En natuurlijk kan de zekerheid die glanzend haar je geeft, zorgen dat je je prettiger voelt. Ik begrijp heel goed dat het juist de kracht van reclame is, je een zonder-dit-product-is-je-leven-niet-meer-goed-mogelijk-beeld te schetsen. Dat geldt voor de Foremangrill net zo goed als voor Quick 'n Brite. Maar een remedie tegen 'onhygiënisch vuil', en 'parelproteine in je shampoo'? Laat me niet lachen...

Net zo min als knoflookcreme fris kan zijn, kan er proteïne mijn haarschacht binnendringen en mijn haar 'herstellen', zelfs niet 'van binnenuit'. Net zo min als een zelfevaluatie onder krap dertig mensen representatief is, schiet mijn huidige wasmethode in hygiëne tekort. Shampoo en geluk hangen niet samen, tenzij je een clochard bent. Geluk zit niet in een flesje, al draagt de reclameboodschap dat nog zo hard uit. En wie daar wel in trapt, zou na moeten denken over de aanschaf van een CommonSensolator©. Dé oplossing waar je nog nooit van gehoord hebt, voor problemen waarvan je niet wist dat je ze had.