Hemd (2)

Lieve lezer, ik zal dit verhaal beginnen met een suggestieve kop, ver weg van al het fietsenmakersleed, buschaffeurssores of slecht verlopen dates:

Iedereen die mij kent, weet dat ik een zwak heb voor kleine jongetjes.

(Zo, dat is eruit! U zult begrijpen dat ik dit met opzet zo suggestief opteken – zodat u benieuwd wordt naar de nuancering en de motivatie erachter. Luistert en huivert, lezer, en trek uw smurfblauwe of karmijnrode Snuggie nog wat strakker om uw schouders. Hier komt het.)

Ik zal het niet ontkennen, lezer, ieder schattig joch van onder de zeven maakt iets in mij los. Is het pre-existentieel moederinstinct? Gemis van een klein rouwdouwertje om mee te stoeien? Ik weet het niet. Maar zodra mijn oog valt op het nog kinderlijk ronde hoofd van een mannelijke kleuter, kun je me opvegen. Kleine 'Clarks' maat 26, een spencer en overhemdje maat 112, een workerbroek met binnenbeenlengte 30: het doet wat met me. Hoe kleiner, hoe beter, maar iets grotere kereltjes vind ik nog steeds heel charmant. Helemaal omdat het dan al zichtbaar is wat voor hartenbrekers het later gaan worden. Vooral als ze dik, donker haar hebben, of krullen. (Blondjes zijn ook leuk, maar die hebben vaak niet zulk dik haar.) Met hun nog kinderlijke stemmen en donsloze wangen zijn het al echte kleine mannetjes – ik denk het dat tussenstadium is wat me aantrekt.

Voor gekleurde jongetjes is mijn zwak nog veel groter. Zo kwam ik in de supermarkt een moeder en haar zoontje tegen. Het kind, aan de wagen gegespt, was lichtbruin en had kleine krulletjes. Hij kraaide en lachte vol plezier naar me en hoewel ik kinderen van vreemden meestal niet aanraak, zwaaide ik even terug. Dit was voor de trotse moeder het teken om de wagen zo te draaien dat ik niet verder kon en toen moest ik wel even naar hem kijken. Zijn ogen waren glanzend donkergrijs met een glimp van groen en hazelnootbruin en hij lachte de paar tanden die hij had schaterend bloot, terwijl hij zijn handjes naar me uitstak. Ja, ik had hem mee naar huis genomen als het kon. Direct. Om u een idee te geven, lezer, van hoe snel zoiets gaan kan.

De hoofdpersoon in mijn verhaal is ook bruin, en ik schat hem een jaar of tien. Ik kwam hem tegen in een outlet van de Hunkemoller. Hij was daar samen met twee vriendjes en een bruine vrouw van een jaar of vijfendertig. De vrouw kon zijn moeder zijn, maar het kon ook best van niet. Onze blikken kruisten elkaar in het gangpad met risky hoisery en we namen elkaar op met de wederzijdse belangstelling van krullenhouders en jongetjes-die-net-zo-gevoelig-zijn-voor-knappe-oudere-meisjes-als-andersom.
Hij maakte met zijn vriendjes grapjes over al het pikante ondergoed wat er hing: doorzichtige jarretelles, balconetbeha's, kousenbanden, G-strings, hipsters met i'm your cookie erop en doorzichtige ik-heb-wat-goed-te-maken-slipjes die het cruciale lichaamsdeel met strategisch geplaatste polkadots aan het oog onttrekken. Ik kon hem geen ongelijk geven. Maar het grappigst was nog wel de sectie met corrigerend ondergoed: immense slips en waspies die nip, suck en tuck beloven aan de ijdele vrouw met het verkeerde lichaam voor de juiste jurk. Frappant is dat je je ijdelheid juist moet laten varen om zoiets aan te trekken: sexy of doorzichtig zijn die dingen namelijk nooit. Geen polkadots, pakkende teksten (pun intended) balkonuitzicht of uitzicht waar dan ook op bij zo'n slip. No sir. Dan hadden vrouwen het in voorgaande eeuwen toch beter getroffen: korsetten zijn namelijk wel sexy, en onverdeeld corrigerend.

De vrouw neust wat tussen de degelijke slips en haar drie metgezellen pluizen de winkel uit. Het joch is verdacht vaak in het gangpad waar ik ben. Ik zal mijn ego niet strelen door te beweren dat hij me volgt, maar ik zie dat hij wel kijkt naar wat ik uit het rek trek. Dat is niet zo mooi, want naast de hold-ups en de twee spannende setjes die ik mijn handen heb (je moet het ijzer smeden als het heet is) moet ik eigenlijk ook langs het correctieschap. Volgende week heb ik een bruiloft en als ik op het feest zeker wil zijn van een onberispelijk voorkomen kan ik de nodige temporarily nip, suck en tuck wel gebruiken. Ja, ik heb een jurk die bij mijn lichaam past, en het zou prettig zijn als ik nog iets kon eten op de avond zonder dat die hors d'oeuvre direct zichtbaar is in mijn buikwand. In tijden van fotografie van voor na twintig jaar is alles geoorloofd. En hoewel ik dit joch niet ken, en hem zeker niets verplicht ben, wil ik de indruk die ik op hem gemaakt heb niet verpesten met zo'n onzalig besluit als een thigh minimizer net voor zijn neus. Je kunt beweren wat je wil maar het blijft een man. Al is het dan een kleine.

Kan het me werkelijk schelen wat een knap achtjarig jongetje van me denkt? Nee. Ja. Nee. Hij is slechts de catalisator van het heimelijke gevoel dat ik iets heel fouts en gênants doe. Dat komt door het oma-achtige stigma dat aan correctieondergoed hangt. En daar heeft de Hunkemoller dan wel weer een (verkoop)punt. Omdat dat specifieke model slip (non-correctie) vooral in trek is bij vrouwen boven de zeventig (die dit hooggeheupte model gewend zijn vanuit de jaren vijftig) en zij niet aan de hipster willen, laat staan de string, is de connectie 'omaslip' snel gemaakt.
Maar ik heb nog nooit een oma een correctieslip zien kopen. Pantybroekjes, dat wel. Onderrokken, dat ook. Maar verder dan een licht vormende bustier of een borstminimalizeerder gaat het niet. Correctieondergoed draait immers om seksualiteit en dat wordt oma's met het klimmen der jaren ontnomen. Oma's (met of zonder kleinkinderen) zijn de enige vrouwen die zich, vanuit cosmetisch oogpunt tenminste, kunnen laten gaan. Eigenlijk wordt het zelfs van ze verwacht.
Dan is er nog het oma-achtige aan de slip, gedragswijs. Slome, dikke, cellulitelijdsters die niet kunnen plannen en nog lui zijn bovendien. Dat is de associatie die men, ik, men, heeft bij het woord 'correctieondergoed.' Daarom moet je je ook schamen om het te kopen. Want door je eraan te conformeren, geef je toe dat je het nodig hebt. En dat wil natuurlijk niemand.

Ik haal maar eens diep adem. Stigma of niet, ik wil mijn perky bottom en flat tummy accentueren met een slip. Beide zijn verkregen door vele uren in de sportschool. Ik ben allesbehalve lui en sloom. Ik wil me alleen verzekeren van een flawless appearance. En een ontspannen avond zonder zorgen over de hoek van waaruit ik gefotografeerd word of de alcohol die mijn zelfbewustzijn en mijn buikspieren doet verslappen.
Vlug schuif ik langs het joch richting de kassa, terwijl ik de onooglijke slip aan zijn zicht onttrek met een semi-doorzichtige body. Hij weet waarschijnlijk niet eens in welk gat je benen moeten, maar zijn aandacht is afgeleid en dat was de bedoeling. Ik zucht opgelucht. Operatie NipSuckTuck is voorlopig geslaagd. Operatie Blijf Vrouwelijk voor de Prepuber ook.
Het jongetje is, geheel naar verwachting, alweer bezig met de siliconen kipfiletjes die ze daar ook verkopen. Jong als hij is, heeft hij helemaal geen weet van de verleidings – en oplossingsstrategieën die het vrouwelijk ondergoedscala rijk is. En terecht. Mannen hoeven niet alles te weten van hoe vrouwen aan hun uiterlijk komen. Het is beter als dat soort vrouwelijke rituelen mysterieus blijven. Zodat naast het vrouwenlichaam ook het liefdesleven gladjes en zonder kuiltjes of hobbels verloopt. Omwille van de lust. Wat een beetje nip, suck en tuck al niet kan doen....