(Sc)huw

Vorige week kreeg ik mijn vierde huwelijksaanzoek. Ik heb altijd gedacht dat trouwen iets is waar je niet te lichtvoetig over moet denken en daarom zouden woorden in de strekking 'wil je met me/ik wil met je trouwen! 'niet te snel over je lippen moeten komen. Ook ben ik van mening dat goed echtgenootschap kennis over de partner vereist; dit kan men bijvoorbeeld opdoen in samenwonen of daten.
Toch zijn alle aanzoeken gedaan door vreemden. Vleiend? Oordeel zelf.

Het eerste aanzoek kwam van een wat oudere Marokkaan die verklaarde dat ik goede heupen had voor een kind of vier, en dat ik snel moest beslissen omdat ik al wat ouder was, maar dat hij me wel uit de brand wilde helpen omdat ik er uit zag alsof ik lekker kon koken.
Het tweede aanzoek kwam van een rasechte Uterregter die me vertelde dat hij ooit een Afrikaanse vriendin had gehad die zo atletisch was in de slaapkamer dat hij niet meer terug wilde. (Ik durfde niet verder te vragen, dat begrijpt u.) Helaas 'háátsewel wááknake váánnem gejáát' en toen was het over meddeliefde. Maar hij 'zaggameiauge datsjik eahlak wasj', en als ik het echt nodig vond onze liefde te bezegelen met een ring, mocht ik die vandaag nog uitzoeken bij de Kijkshop. Is dat even mazzel hebben...

Het derde aanzoek kwam van een Zeeuw wiens kind ik mee naar huis had genomen als het had gekund – ik zeg wel dat ik niet zo van kinderen houd, maar dat is niet helemaal waar. Ik houd vooral niet van onopgevoede kinderen. Dit kindje had kuiltjes in zijn wangen, donkerblonde krullen, pientere groene ogen en een gulle, vijftandige lach die even groot was als zijn aanhankelijkheid. Nadat ik het kind al onder mijn arm had gestoken en wilde vertrekken vroeg de paps of ik niet mee naar zijn huis wilde, want het was zo'n zooitje thuis en het klikte tussen mij en zijn zoontje... Toen ik, half in scherts, aangaf het niet te zien zitten langdurig samen te wonen zonder echtelijke verbintenis, stelde hij voor om te trouwen. Eerlijk is eerlijk; kousen zijn niet mijn cup of tea, maar wat me werkelijk tegenhield was het lage werkgelegenheidscijfer in Goeree.

Afgelopen week dus aanzoek nummer vier. Ik fietste naar mijn afspraak toen me de weg werd versperd door mijn verloofde in spé. Ik was hem al vaker tegengekomen maar had zijn pogingen tot koffiedrinken en leuke dingen doen altijd afgewimpeld, omdat ik hem niet leuk genoeg vond. Hij zou ongetwijfeld iemand heel gelukkig maken op een dag, maar niet vandaag en zeker mij niet. Dat hij me de weg versperde vond ik vrijpostig, maar zijn vasthoudendheid was aandoenlijk, daarom stopte ik.
'Je hebt nooit tijd voor me, ben je zo druk?!' barstte hij uit op mijn protesten. 'Hoe moet dat als we getrouwd zijn?' Gierende remmen!, hoorde ik dat goed?! Schamperheid overwon. 'Je kent me niet eens, hoe kunnen we dan trouwen?!' De jongen kijkt me grijnzend aan. 'Ik ken je niet, maar ik voel dat je de perfecte vrouw voor me bent. Ik hoef je niet te kennen om dat te weten. Neem me maar mee naar je moeder, want ik wil met je trouwen!'

Hahaha. Nou wordt 'íe mooi. De jongen grijnst nog steeds. Hij doet me denken aan een hondje, niet omdat hij hijgt of vanwege zijn tomeloze enthousiasme, maar omdat hij zijn mond niet dicht schijnt te kunnen doen. Ik word afgeleid door een van de snijtanden in zijn regelmatig onregelmatig gebit; zijn tanden staan in serie scheef, maar deze tand steekt uit de rij en heeft een geheel eigen wil. Ik ben bang dat er gif uit komt als ik te dichtbij kom. Zijn dreadlocks werken evenmin mee aan zijn representativiteit. En mijn afspraak wacht.

'Ik voel me gevleid, en moet je vriendelijk bedanken – ik zal niet met je trouwen.' Ik breek het gesprek af en fiets door, met een glimlach op mijn gezicht die de zijne evenaart. Het is fijn dat hij aangeeft mijn familie te willen leren kennen in plaats van me een leven als baarmachine, huishoudster of kok in het vooruitzicht te stellen alsof het een hemelse positie was. Maar trouwen met een onbekende, dat gaat zelfs mij te ver.
Al zal ik voorlopig met niemand in het huwelijk treden, deze komt bij de collectie. Een man die verantwoordelijkheid niet schuwt, blijft zijn leven lang gelukkig gehuwd...

PS. Lees ook: (Sc)huw (2)