Toen ik klein was had ik een badspeeltje met een grote zuignap, met op de voorkant Ursula de zeeheks. Als je het ding ergens op plakte kwam het met geen mogelijkheid meer los, tenzij je met geweld de luchtledigheid verbrak.
Het was Ursula waaraan ik dacht, terwijl ik me schrap zette tegen de deur van een Peugeot 206 van begin deze eeuw. In mijn maag bevonden zich kleine couscousklontjes, wat lamsvlees en een paprika die om het hardst naar boven raceten via mijn slokdarm. Een en ander werd getriggerd door de vacuümpomp in de vorm van een gretig manspersoon die zijn lippen zo hard en liefdeloos op de mijne drukte dat ik me afvroeg of hij me wilde zoenen of nog honger had. De uitkomst zou hoe dan ook onprettig zijn als deze penibele situatie nog veel langer zou duren. Ik voorzag een vloedgolf. Onsmakelijk, lieve lezer? Vertel mij wat.
Enkele minuten daarvoor hadden wij al afscheid van elkaar genomen en had ik voor de vierde keer geweigerd mee te gaan naar zijn huis. Blijkbaar vond meneer het tijd om zijn kans op wat pokey-pokey nu te grijpen, terwijl ik al aan het uitstappen was. Tijdens ons tête-à-tête had ik al laten merken dat dat er wat mij betreft niet inzat – blijkbaar nam hij daar geen genoegen mee. De wanhoop overstemde de knoflook. Ik opende het portier, stapte de auto uit en spoedde mij de trein in.
Eenmaal alleen in de veilige coupé overdacht ik de avond nog eens. Mijn date had mij uitgenodigd om in zijn stad te gaan eten nadat ik zijn voorstel om naar zijn huis te komen beleefd had afgeslagen. Hij had echter geen plan, idee of reservering. Dat gaf niet – wel vertelde ik hem na drie kwartier rijden dat hoewel ik een road trip ook best gezellig vond, ik het fijn zou vinden als er wat knopen zouden worden doorgehakt.
How many boyfriends did you have? What is your type, am I your type? Are you a fastfood type of girl? vroeg hij mij gebrekkig. Because we could visit the Mac and hang out at my place...
De Mac?! Dank je feestelijk, beste man. Natuurlijk, het gaat mij om het gezelschap en niet om het eten, en als ik hem beter had gekend zou het een minder grote belediging zijn, maar naar de Mac, op een eerste date? Wat vind je daar zelf van?
Eindelijk streken we dan neer in een plaatselijke kroeg. Na een enerverende werkweek en met mijn laatste maaltijd zo'n zes uur geleden achter de kiezen is het te begrijpen dat ik voor een non-alcoholische versnapering koos. Gespleten tongen zijn al niet aantrekkelijk, dubbele nog veel minder, en ik had al besloten dat ik nuchter zou blijven. Je kunt immers niet alle alarmbellen negeren. Dit leverde mij een schampere opmerking van zijn kant op: ik zou eens wat spontaner moeten zijn, zei hij, want ik wilde ook al niet mee naar zijn huis....Kundig – ik ben een geoefende dater – bracht ik het gesprek naar het constructieve vlak. Mijn gezelschap leek echter afgeleid, zijn aandacht was getrokken door de vrouw die naast mij zat. Ze was blond, midden dertig, klein en zag er pittig uit. Niet voor hemzelf, sweety, zo legde hij uit, maar voor zijn beste vriend, want het meisje was precies zijn type. Of ik haar even aan wilde spreken?
Ik zag het niet zitten om matchmaker te spelen op mijn eigen date, maar zei hem dat hij mocht doen wat zijn hart hem ingaf. Hierna viel ons gesprek stil, ook omdat ik ondanks zijn aanhoudende vragen weigerde mijn liefdesleven aan hem uit de doeken te doen. Ik slaagde er sowieso niet in hem te bekoren; hij bleef af en toe tien minuten aaneen over zijn telefoon gebogen. Werkelijk, hij was alleen voor mij hard to get die avond, en dat terwijl hij tegenover me zat. Op alles wat ik wél zei kreeg ik bovendien het commentaar Yeah, really? So...what else? en dat ik niet los of spontaan genoeg was. Zijn oordeel over mijn woorden kon me niet zoveel schelen, maar het kwam de conversatie niet ten goede.
You're not the ambitious type, eh? I'm like, adventurous, but you're not, are you. You are? So, do you want to go to my house? No? You're not spontaneous, like me? You do not like fun?
Met recht een verlammende date, lezer. Ik heb er een hekel aan als mannen zichzelf bij mij uitnodigen – het toppunt van vrijpostigheid – maar hekel het misschien nog wel meer als ze voorstellen in de luwte van thuis 'elkaar wat beter te willen leren kennen'.
Ik zei er niets van toen hij zijn lepel gretig in een bord met saus stak dat voor mij bedoeld was. Daar kreeg ik ook de kans niet voor, want voor ik het wist was de schaal leeg. Daarna boog mijn gezel zich met een Great soup, really lekkar! weer over zijn telefoon.
Het klapstuk was echter de ontboezeming dat hij een prins was, uit een goede familie kwam en dat ik me wel in mijn handen mocht knijpen met hem....
Dat heb ik zeker meegenomen in mijn beslissing een tweede ontmoeting (het gore lef...!) beleefd en beslist te weigeren. Ik vermoed dat hij aan het paardrijden was toen de lessen 'etiquette' op het programma stonden, maar zeker weten doe ik het niet.
En wat hebben we hiervan geleerd? Eerst trappen, dan kijken. Iemand die eng en onaardig lijkt, is dat vaak ook. En de laatste dan: je hoeft iets niet altijd geprobeerd te hebben om te weten dat het niets voor je is. So, what else?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten