Ooit heb ik The miseducation of Lauryn Hill uitgeleend aan een klasgenoot en ik heb haar en dus mijn cd daarna nooit meer terug gezien – iets wat ik tot op de dag van vandaag betreur.
Mijn girl crush op Lauryn Hill is gebleven; die diepe stem, die grote, amandelvormige ogen, volle lippen in dat poppengezicht en haar glanzende, soepele ranke lijf waren zaken waar ik jaloers van werd.
(Iets wat ik van die wormenkolonie op haar hoofd in haar Fugees-tijd dan weer niet zeggen kan – je hoeft je 'fro niet plat te branden, maar er is een verschil tussen au naturel en unkempt.)
Dat Lauryn geen lieverdje is, was bij het opbreken van diezelfde Fugees al duidelijk. Wat er daadwerkelijk is voorgevallen weten slechts Pras, Wyclef en Lauryn zelf, maar na The Score was de koek echt op.
Voor de volgende feitjes moest ik even Wikipedia raadplegen, al verrassen ze me niet. De titel van The Miseducation is geïnspireerd op twee black protest novels; Lauryn is erg into the black. Dat is helemaal niet erg, maar dat ze heeft geroepen dat ze liever zou sterven dan dat witte mensen haar platen zouden kopen, heeft haar carrière mede de das om gedaan. Ik zeg 'mede', omdat ze zich volgens de info op diezelfde pagina na het uitkomen van The Miseducation gepresst en geketend voelde – excusez les mots – door haar platenmaatschappij. Door alle roem raakte ze van het padje. Ze startte met het volgen van dagelijkse bijbellessen, blokte radio en tv en schreef alleen nog maar liedjes terwijl ze ondertussen wat kinderen kreeg met Rohan Marley, een van de zoons ván.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hoewel Rohan vast ook hele spannende dingen doet, komt met dat ongoing number kinderen – het schijnt dat de laatste niet eens van hem is – de bodem van de schatkist snel in zicht. En daarbij zou het zonde zijn als Lauryns stem niet meer gehoord zou worden – dan heeft haar hele 'retraite'-periode geen zin gehad.
Het resultaat van zo'n vijf jaar boos en vroom zijn, MTV Unplugged 2.0, kocht ik dan ook alleen maar vanwege mijn girl crush en hoewel ik dat niet echt betreur, zijn het geen salonfähige nummers. Wat leuk is, is dat haar teksten inhoud hebben. Wat minder leuk is, is dat ze allemaal dezelfde inhoud lijken te hebben. Lauryn gaat maar door over tijd nemen voor jezelf, me first, it's about me first, hoe dankbaar ze jesses craajjest is (wie, Lauryn, wie?) boetedoening, berouw en over de demoralisering van de wereld & groeiend egoïsme – waarmee ze zichzelf nog tegenspreekt ook.
(Voor de liefhebber: The Miseducation en Lauryn Hill Unplugged 2.0 (disc 2))
Ik vergeef het haar natuurlijk direct, want ze is nog steeds cool, al zijn haar ogen wat doffer en is haar lach hees en cynisch. Maar Lauryn, baby, use your head: als je me first wilde, had je misschien geen zes kinderen op de wereld moeten zetten, al kun je het je veroorloven. Als je met een Marley samen bent, heeft je kind aan neefjes en nichtjes sowieso geen gebrek...
Dan doet dat andere epitoom, Erykah Badu, het toch beter. Badu heeft een hele andere achtergrond en levenspad; toch is vergelijken leuk.
Al verschillen ze maar vier jaar in leeftijd, concurrenten kun je het niet noemen. Ook genregewijs zitten ze elkaar niet in de weg. Tot op heden is een Clash of the Afro's uitgebleven en dat is maar goed ook, want pit hebben ze beide weer in overvloed.
Het is geen geheim dat Eryka's Y en Badu beiden 'vals' zijn: Erica Wright veranderde haar naam uit onvrede met de slavenmeesterconnotatie die ze erbij had. Kah zou slaan op het 'innerlijke zelf' (ik zeg niets...) en laten we eerlijk zijn: het staat natuurlijk veel interessanter. Maar waar Lauryn expliciet strijdt voor de Grote Zwarte Zaak en aandacht voor jesses craajjest, predikt Erykah toegespitste world love en luisteren naar je onderbuik – een veel universelere, sensuelere, pantheïstische en vooral pragmatische boodschap.
Met die drie meter hoge hoofddoek, dreads langer dan die van Damian (alweer een zoon ván) of afro met de omtrek van een skippybal twijfelt niemand er namelijk aan dat Erykah witte idealen op gezonde afstand houdt zónder mensen tegen zich in het harnas te jagen. Inmiddels heeft zij die worldly love in haar onderbuik verzameld in drie liefdesbaby's met klinkende namen als Seven, Puma en Mars. Daar kunnen de zes spruiten van L-boogie, op Zion David-Nesta na, dan weer een puntje aan zuigen.
(Voor de liefhebber: de skippybal en Tyrone)
Zou het niet gaaf zijn als ze een duet zouden maken? De heesheid van Lauryn in samenzang met de neusstem van Erykah, en dan een liedje over kuise liefde, mannen en verlangen? Ik zie het wel voor me. Misschien moeten ze elkaar eens bellen. Misschien kennen ze Tyrone allebei wel, i dunno. Ik denk dat het de moeite waard zou zijn en ik zou die single zeker kopen, al was het maar uit dubbele girl crush en nostalgie. Als de inspiratie uitblijft, kunnen ze altijd nog een jointje delen, gemaakt met Erykah's stash en Lauryns bijbelvloei. Mijn zegen hebben ze, hoor. Jah bless.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten