Nulancering

U weet, ik ben een vrouw van deze tijd. Ik recycle. Ik kannibaliseer soms spullen, of kleren. Ik scheid afval. Ik denk na over wat mijn consumptiegedrag betekent voor het milieu. Ik probeer zuinig te leven (al is de reden daarvoor niet alléén altruïsme). Ik heb een smartphone, een tablet en een dubbele opladerset voor in mijn tas. Ik geef graag geld uit aan kwaliteit.
En als iemand zegt dat alles vroeger beter was, vraag ik me af over welke periode hij het heeft.

Want natuurlijk lijkt alles van vroeger beter, al is het maar omdat je brein je slechts aan de cheesecake herinnert en de hondenpoep voor het gemak vergeet, als in een relatie met een slecht vriendje. Mis ik soms de fletse kleuren van tv, mislukte wazige vakantiefoto's, mijn logge, kwetsbare CD-speler of de rokerscoupés in de trein? Zeker niet. Ik ben een hopeloze romanticus, en tegelijkertijd een realist.

Maar er zijn dingen die ik wel in ere hersteld zou willen zien. Theedrinken zonder telefoon op tafel, bijvoorbeeld. Het krijgen van verjaardagskaarten van papier, en handgeschreven brieven. Als gezin aan tafel eten, zonder leden die snel ergens heen moeten, te laat komen of de afspraak helemaal niet halen en dat dan via een app kenbaar maken. Van tevoren weten hoeveel een reis met het OV gaat kosten. Belschaamte in de trein en andere publieke ruimten. Algehele discretie. Oprechte privacy – je niet druk hoeven over hackers of de registratie van je gedrag. Niet altijd en overal maar bereikbaar zijn. Foto's kijken wanneer ik daarvoor kies.

En dan zijn er nog de dingen waar ik geen concessies in wil doen. Inmiddels kent u, trouwe lezer, mijn standpunt als het om liefde gaat: ik juich gelijkwaardigheid, verantwoordelijkheid nemen en nadenken m/v nét zo hard toe als beschaafd gedrag en hoffelijkheid. Ik kom het beste tot mijn recht in het gezelschap van een man die de paraplu draagt, de deur openhoudt en mij drankjes aanbiedt in plaats van andersom. En al zou daar iets mis mee zijn, dan zou ik het nog niet anders willen zien. Een ander object waar ik zeer aan gehecht ben is mijn MP3-speler met losse batterij.

U leest het goed, ik zei 'MP3-speler' en niet 'Ipod': die heb ik nooit bezeten. Ik ben een Philipskoper uit BBP-steun en nostalgie, ondanks dat ik weet dat mijn personal audio heus in dezelfde Oosterse fabriek wordt gemaakt als Sony. Maar mijn MP3-speler is nog niet kapot. En ik ben gewend aan het logo.

(Da's geen inhoudelijke reden, maar dat geeft niet. Nostalgie is immers een onaantastbaar argument en feiten hebben daar weinig mee van doen – je hoeft maar naar de opwinding over Zwarte Piet te kijken om te weten dat dat waar is.)

Want een bij-effect van alle geweldige ontwikkelingen van de afgelopen twintig jaar is de gigantische afdankzucht. En dat terwijl 'oudere' producten vaak veel degelijker in elkaar zitten.
Wat is echter het nut van een telefoon met een levensduur van zeven jaar als de consument van zijn versie 3.1 af wil zodra er - veelal binnen twee maanden - een 3.2. wordt gemaakt? Eigenlijk komt het beide partijen goed uit dat de kwaliteit niet zo hoog is – dat schept een excuus voor de aanschaf van iets nieuws en het aanwakkeren van het idee dat 'nieuw' automatisch 'beter' betekent.

De reden voor dit stuk, reader dear, zit 'm vooral in dat ik na lang en veel zoeken weer een Philips-dealer heb gevonden die ze nog verkoopt: MP3 op AAA. Blijdschap ahoy. Ooit zal ik de omschakeling moeten maken, maar dat wil ik nu nog niet. Het kan me niet schelen dat een interne batterij langer meegaat: ik ken mijzelf en weet dat ik dat opladen vergeten zal. Batterijen – oplaadbare! – werken voor mij goed genoeg.
Ik sluit mijn ogen en houd vast aan dat kleine staafje.

Alles was vroeger beter, omdat je niet beter wist.