Knackered

Vers terug van mijn trip naar The Phone House ben ik blij dat ik mag fietsen, zodat dat me afleidt van mijn ergernis. Amper een maand geleden, op 20 september, kreeg ik bij het oversluiten van mijn abonnement een nieuwe telefoon. Een dag later kocht ik een hoesje van gewatteerd leer.
Ik ben zuiniger op mijn spullen dan sommige moeders op hun kinderen, dus ik hoopte de levensduur van mijn nieuwe 'foon te kunnen verlengen met wat bescherming. Op die manier zou ik er nog minstens twee jaar plezier van kunnen hebben.

Die hoop was van korte duur. Gisteren haalde ik mijn gezicht open aan mijn telefoon: van de achterkant is een stuk afgescheurd, en dat maakte een kras in mijn wang. Omdat de aankoop zo vreselijk recent was, verwachtte ik service van de winkel en toog er dus optimistisch heen. Wel, dat optimisme vervloog sneller dan yuppen uit een Vogelaarwijk.
De jongen achter de balie vertelde mij zonder ook maar één blik op mijn meegebrachte contract te werpen dat hij me niet helpen kon. Ook de scheur in mijn 'foon kon zijn aandacht niet vasthouden. Hij had, zo vertelde hij vermoeid en zonder me aan te kijken, vorige week nog een meisje in de winkel gehad – met haar moeder! – dat op vrijdag een telefoon had gekocht en waarvan op maandag eenzelfde scheur als in de mijne was gekomen. Extra vervelend, want ze had haar telefoon niet verzekerd...
En voor haar hadden ze niets kunnen doen, dus kon hij voor mij ook niets doen.
Phone House-logica op haar best.

Dat is te zeggen: hij zou mijn telefoon met alle liefde voor me opsturen, maar daar zou ik voor moeten betalen, ondanks de recente aankoopdatum. Ik wees hem erop dat hij toch de plicht had om een deugdelijk product te leveren en dat mijn klacht niet onredelijk was: immers, ik had een hoesje ter bescherming aangeschaft en had niet met mijn telefoon gegooid. Hij kwam opnieuw met het meisje – en haar moeder! – op de proppen. Nu had ze echter een barst in haar beeldscherm en opnieuw vermeed hij oogcontact.

Niet dat ik zo graag in de gele, uitdrukkingsloze ogen van die bijzonder stugge man wilde staren, maar als mensen zich dingen herinneren kijken ze vaak omhoog, niet naar beneden alsof ze liegen. Ongeacht of hij nog zeventien meisjes – met hun moeders! – achter de hand had die een uur na aankoop al nul op rekest kregen bij de bekendmaking van hun klacht: ik wilde dat hij mij hielp. Hulp, in de vorm van een nieuw en gratis achterkantje. Dat leek me niet teveel gevraagd.

Hij bleef echter doen alsof hij mij een dienst bewees door de fabrikant de schuld te geven en herhaalde keer op keer dat hij best mijn telefoon op wilde sturen, maar dat hij me nu al 'met 100% zekerheid' kon vertellen dat ze (wie?) dit niet zouden vergoeden, omdat 'zulke schade' niet onder de fabrieksgarantie valt. 'Het is namelijk valschade...'
Nu vraag ik u. Ik heb met de fabrikant niets te schaften, ik heb slechts met de winkelier een appel te schillen. Die scheur is allicht ergens door veroorzaakt, maar ik kan me niet herinneren dat ik mijn telefoon heb laten vallen. Dat zou bovendien niet uit moeten maken: een telefoon is geen basketbal, maar hij moet wel bestendiger zijn dan een blaadje ouwel. En ik heb hem ten alle tijde in zijn beschermhoesje gelaten – ik ben er normaal mee omgegaan in de korte tijd dat ik hem bezit.
Kortom: ik heb mijn deel volbracht, meer kun je van mij niet verwachten. En dat ik mij moet verdedigen en bewijzen gaat eigenlijk al ver – ik kom niet voor niets terug naar die winkel. Alsof ik niets beters te doen heb! Het is dat dames niet vloeken...

Op de man spelen is kinderachtig en niet constructief, maar het is het enige wat mij rest in deze zeer onrechtvaardige strijd. De jamaar-jamaar-positie bevalt mij niet, maar Geeloog lijkt er van te genieten en dat ergert me nog het meest. Ik kom in de verleiding om hem de naam van het meisje – of haar moeder! – te vragen, zodat ik eens kan overleggen over deze aanfluiting. Schandalig.

Op het moment dat het er toe doet geeft The Phone House niet thuis.
Knock, knock, en wat hebben we hiervan geleerd? Blijf kloppen tot je een ons weegt, want de service van The Phone House is phoney.