Glazig

Britten lijken aardig op Hollanders: ze staan bekend om hun stiff upper lip, hun beheerste gelaat en hun getemperde manieren zoals Hollanders hun sobere maaltijden, hun katoenen trouwjurken en hun calvinistische zuinigheid hebben. En zoals op Koninginnedag (u weet wel, op 30 april) al die beheerstheid wordt gesmoord in oranjebitter en vertroebeld door de schuimkraag op de goudblonde lokken van de zoveelste Wieckse Witte hebben Britten ook een Koninginnedag: zaterdagavond.

Een zeker segment Britse meisjes staat bekend om haar drankzucht en oncharmante gedrag: gespraytanned, bepruikt en vol glitter wankelen ze op torenhoge pornohakken zonder ondergoed of onderkant (broek, rok, panty: who needs them?) de pub in, waar ze met hun lange fransgelakte nagels aan de lopende band shotjes en lager achteroverslaan. Screw the English Rose – lol maken is het devies.
Britse mannen zijn, in mijn opinie, de begeerlijkste op aarde, mits ze, sociaal-maatschappelijk gezien, aan de prettige kant zitten. Hun zalige accenten, hun lange lijven, hun absolute beheersing en rustige gentleman-manieren maken dat ik bijkans knikkende knieën krijg. Daar kan ik zelfs een paar groene tanden voor door de vingers zien: er is niets dat dokter Jos niet voor me op kan lossen.
Wat zich op zaterdagavond in de pub ophoudt zijn echter niet de fijnste vrijgezellen uit de bovenlaag, en geslacht maakt daarin geen verschil. Ik zeg niet dat de upper class geen gein uithaalt, maar ze verbergen het allicht beter. Geen Mandevilles, Nevilles, Berkely's of Pakenhams in zicht. Het zijn hardwerkende rouwdouwers die op vrijdag en zaterdag ontspannen met een partijtje poolen en een pint. Of twintig. Of twintig teveel.

Nog een overeenkomst tussen Holland en de UK? Wij hebben de Publieke Omroep, zij hebben de BBC. BBC3 heeft een documentaire gemaakt over de gevolgen van deze desastreuze levensstijl. Veelvuldig of onzorgvuldig gebruik van drugs en alcohol maakt dat veel jongeren voortijdig last krijgen van drugs-geïnduceerde dementie, bloeddrukproblemen, hartklachten of botontkalking. De serie heet dan ook treffend Old before my time. En deze schrijnende gevallen schokten me zó, dat ik er over wilde schrijven.

Voor de aflevering over alcohol gaat om Jo, een vrouw van begin dertig, die door haar drankmisbruik levercirrose heeft gekregen. Een gevolg hiervan is dat ze extreem veel vocht vasthoudt in haar buikholte. Op het ergste punt ziet dat er uit alsof ze zeven maanden zwanger is van een vierling. Elke drie weken moet ze naar het ziekenhuis, waar ze haar leeg laten lopen. Bij het voor de docu gefilmde bezoek komt er dan meer dan 20 liter vocht vrij.
Inmiddels is Jo gestopt met drinken, maar de schade is onherstelbaar. Omdat haar lever voedingsstoffen noch afvalstoffen kan verwerken moet ze een hele pillencocktail slikken om in leven te blijven. Ze woont weer bij haar moeder en mag van geluk spreken als ze zich tot een week na de drainage weer enigszins normaal kan bewegen, waarna de hele rataplan opnieuw begint. En zonder levertransplantatie kan ze de rest van haar leven met deze cyclus vullen.

Uit de aflevering over drugs is Chris me bijgebleven (seizoen 1, aflevering 2). Als gevolg van ketaminemisbruik moest hij zijn blaas laten verwijderen, omdat er nog maar 5 ml in paste. Nu heeft hij een nieuwe, tijdelijke blaas, gemaakt van stukken van zijn eigen darm. Darmwandweefsel maakt echter slijm aan, en deze slijmproppen moet hij regelmatig uit zijn blaas spoelen via een gat in zijn navel. Eet smakelijk.

Voor een SIRE-spot moet je verder surfen- ik ben niet mijn broeders hoeder. Ik wil slechts mijn afschuw delen. En ik wil best toegeven dat ik na het zien van Jo's enorme buik en die katheterlittekens nog eens nadacht over het openen van die fles droge witte. Tenslotte begint ook zoiets monsterlijks met één onschuldig glas. Uhhh, zit de vijf al in de klok?